By gsorsnoi | November 19, 2010 - 5:00 pm - Posted in Duimzuigerij, Nederlands, Take it or Leave it

image by 2e14, edited by Gsorsnoi

Over het koude hart van de pontwachter strijkt geen hand wanneer een eenzame fietser over de deels opgebroken pontweg een verwoede poging doet de veer niet te missen. Roodwit gestreepte slagbomen dalen neer in het grauwe licht en ontnemen de fietser elke kans op een tijdige overtocht. Met een opgetrokken laadklep vaart de pont af de duisternis in en verlaat één van zijn persoonlijke havens.
“Prachtig! Nu mis ik nog eens dertig minuten van zijn show” denk ik hardop terwijl ik in mijn machteloze gevoel besluit geen moeite meer te doen het wiel rond te krijgen. De lange pontweg daalt af in een flauwe bocht naar links. En met de wetenschap dat ik de overtocht nu toch niet meer haal is het geen schande mijn stalen ros het gevecht tegen de wrijving te laten verliezen. Ik had beter moeten weten en eerder moeten vertrekken. In deze late herfstdagen ontnam het weggevallen daglicht mij het overzicht om tijdig te anticiperen op de borden die mij wezen op die rare omleiding.

Het eerste uur van Willem’s radioprogramma komt aardig dichtbij de nieuwsonderbreking van het hele uur wanneer ik eindelijk eens kom binnenstappen. Ik zie hem live op de ether in gesprek met een nieuwe gast die iets naar voren buigt om zichzelf hoorbaar te maken in de microfoon die voor hem is opgesteld. Naast deze microfoon staat er nog één op een metalen arm opgesteld met daarvoor een lege stoel die staat aangeschoven. Na mijn jas uit te hebben gedaan schuif ik bij en geef de nieuwe gast een hand.
“Clark” stel ik mij voor en tracht mijn grijns te verbergen.
“Marijn” krijg ik als antwoord en ik geloof hem. Van het bureau pak ik de koptelefoon op die ik na het ophangen van mijn jas had weggegrist van een dressoir en sluit de connector aan. Ouwe troep, maar met een beetje geluk heb ik er vandaag eentje die werkt. Ik draai mij nog eens naar Marijn en stel mij opnieuw voor. Ditmaal noem ik mijn echte naam en werp een blik op mijn Superman t-shirt.
“Huh?”
Het kwartje valt, maar wel wat laat. Uit de schelp van de koptelefoon peuter ik wat haren waarvan ik verdenk dat ze van de Moraelridder zijn, Willem’s voormalige co-host. Ik slik en plaats het versleten voorwerp op mijn hoofd.

Tijdens de show herinnert Willem me nog eens aan een nieuwsbericht over een vleesetende plant die een Vlaamse gaai zou hebben verorbert. Het oplezen van dergelijke opmerkelijke nieuwsfeiten was langzaam een onderdeel geworden van zijn show. Het betreffende bericht kan ik niet helemaal meer voor de geest halen, maar weet nog wel dat ik hem erop had gewezen dat ik het nou ook niet zo slim vond van deze Belgische vogel om zich in de buurt van zo’n plant te begeven. Zowel Willem als ikzelf konden ons namelijk niet voorstellen dat de hongerige plant de lucht in was gesprongen om de onverstandige vogel buit te maken.  Eigenlijk, met mijn levendige fantasie, kon ik dat wel.
“Wie weet was die plant wel achter die vogel aan gerend” merkte hij in de radioshow waarin hij het nieuws besprak droog op. Waarop ik antwoordde:
“Heb je wel eens  een vleesetende plant achter een struisvogel  aan zien rennen dan?” De fantasie en de gekoppelde voorbeelden werd hoe langer hoe hilarischer. Willem zag al helemaal voor zich hoe de botanische biefstukliefhebber zich voorzien van een raketmotor aan zijn pot zou inspannen om op de grote loopvogel te kunnen jagen.

Marijn denkt er vast het zijne van nu we deze gedachtes nog eens de revue laten passeren en kijkt ons wat schaapachtig aan. Wat moeten de luisteraars wel niet denken? De schuif stond open zodat men thuis kon mee fantaseren. Eenieder wordt in deze voorstelling verlost van de opgedrongen fantasieën nu het echte nieuws plaats maakt voor Willem’s zendtijd.
“Gaan we nog even naar beneden?” stelt Willem voor en neemt ons mee naar buiten voor een frisse neus.

Terug in de studio voor het tweede uur besluiten we een pizza te willen bestellen, maar we willen er wel per se eentje zonder tomatensaus. Naast ‘die bodem’ mag je toch wel stellen dat deze rode saus eigenlijk wel het hoofdingrediënt vormt van de Italiaanse lekkernij. Marijn heeft een vriend die bij een ambachtelijke pizzeria werkt en vast wel bereid is ons te vertellen hoe normaal of zo’n bestelling wel niet is. Hij weet dat zijn vriend deze avond niet werkt, dus besluiten we hem te bellen op zijn 06.
“Dus ik bestel een pizza zonder tomatensaus, maar de prijs blijft hetzelfde?” vraagt Willem de pizzaboy een paar minuten later quasiverontwaardigd in het telefoongesprek.
“Ja” antwoord deze koel waarop de verbinding plots wordt verbroken.
“Dat was vast een rare vraag” brengt Willem in de ether en trakteert ons op een veelzeggende glimlach.
“Hij wist het” brengt Marijn uit en trekt hiermee de conclusie dat zijn vriend moet hebben geweten dat hij in de zeik werd genomen. Willem schuift er nog eens een plaatje in en wacht af wat de vriend Marijn zal vertellen die hij kort daarop opbelt. Natuurlijk vernemen we later dat hij het inderdaad door had, maar de verbroken verbinding een andere oorzaak had.

Na een paar plaatjes wil Willem van ons weten wat wij eigenlijk op ons verlanglijstje hebben staan. Zijn vraag wordt hierbij vanzelf getriggerd op het moment dat wij de actualiteiten over de goedheiligman aan het licht brengen en nog even stilstaan bij de nieuwe film van Dick Maas.
“Nou, een struisvogel lijkt me wel wat!” antwoordt Marijn als eerst.  Zijn ogen glinsteren daarbij, maar vertrekken verder geen spieren die zou kunnen verraden dat hij het niet meent.
“Een struisvogel?” wil Willem bevestigd krijgen en trekt één wenkbrauw op. Beide kijken we hem verrast aan en verlangen een toelichting. Zijdelings werpt Willem een blik op het mengpaneel en verzekerd zich ervan dat de luisteraars dit gesprek meekrijgen.
“Wat moet je nou met een struisvogel?” vraag ik hem.
“Nou dat is toch leuk? Ik vind dat hele mooie beesten. Vrolijke beesten met mooie ogen.” Ondertussen stel ik mij een schoen voor waar een lange grijze nek in verdwijnt en doe mijn grootste best een proestende lach in te slikken.
“Kom op nou,” reageert Willem “hoe duur is zo’n beest wel niet? Als ik er eentje voor 15 euro kan vinden, wil ik er best één voor je kopen, maar veel gekker moet het niet worden.” Met die wijsheid besluiten we Google er eens op na te slaan. Een niet veel later zien we Marijn in een moeilijke houding achter een toetsenbord en turen we naar een beeldscherm wat ergens tussen de apparatuur is opgesteld.
‘Struisvogel’ zijn de eerste letters die er worden ingetikt in het zoekveld. En even voordat Marijn zijn zoekterm vervolledigd heeft tot het zoekcriterium ‘struisvogels te koop’, verschijnt er tussen de afbeeldingresultaten als reactie op de halve zoekkreet een angstwekkend plaatje. Voor slechts een fractie van een seconde worden we geconfronteerd met een beeltenis van de gezochte loopvogel die ons demonisch aankijkt met een bek vol scherpe tanden. Je zou het zelf eens moeten proberen. Om je kapot te schrikken.

Afijn, de zoekpogingen op diverse verkoopsites leveren nou niet echt direct de gewenste informatie op die we voor Marijn proberen te achterhalen om hem te plezieren met het gevogelte. Nu treft het toeval dat hij volgende week jarig is. Dus mocht je toch bij hem langs gaan, steek dan niet je kop in het zand, maar geef die vent in vredesnaam een Nationale Struisvogelbon!

De ninja had zich van huis uit door pure belangstelling bekwaamd in een eigen stijl van vechtsporten. Een interesse die hem tot op dit moment steeds in staat heeft gesteld te kunnen overleven. De meeste  ‘kennis’ heeft hij daarbij opgedaan door in zijn jeugd een overdaad aan Bruce Lee, Jackie Chan en Van Damme films te kijken en na te apen. Als kind heeft hij ooit naast wat Kung Fu lessen één karateles gevolgd en dacht dat daar meteen allemaal vliegende kicks zouden worden geoefend, maar toen ze vooral rondjes gingen rennen en veel moesten opdrukken vond hij dat toen erg saai en vermoeiend! Vanuit een meer serieuzere aanpak is hij nog iets meer dan een jaar Tae Kwon Do-lessen gaan volgen, maar het toepassen van zijn vechtkunsten vond hij pas echt leuk wanneer ze ‘fake’ werden toegepast om in rare filmpjes te verwerken.

Het waren deze vechtkunsten, enig acrobatiek en een flinke dosis geluk die hem in Gohes City zo lang op de been hebben gehouden. Tezamen met het samuraizwaard dat hij uit een museum had weggegrist in zijn wanhopige poging zich te verdedigen tegen de lawine van padden en zombies had hij zichzelf in no-time uitgerust als de laatste verzetstrijder.

Laten we nu maar hopen dat de enige pad die hij hier had ontmoet – met een kleur die er tenminste uitzag als die van een pad – hem de juiste hulp kwam bieden. Hij zag er niet echt uit als een kwaaie. Het was eerder een kleine slungel uit een cartoon die de grootste portie onhandigheid kreeg toegeschreven en een aandeel had in de leukste grappen.

De ninja lag nonchalant over zijn bed en hield de pad vanuit zijn ooghoek angstvallig in de gaten. Dit bed moet van de bewaker zijn geweest die het zichzelf makkelijk heeft willen maken toen hij hier nog diensten draaide. De ninja had er vier krappe uurtjes op gelegen, maar nauwelijks echt iets geslapen. Dat was niet alleen omdat hij waakzaam wilde blijven op onverwachte navelkruipers. De Reuze Navelpad stond hier wat vechtkunsten uit te proberen wat hem ook uit zijn slaap hield. Onderweg naar hier had hij een grote lange stok gevonden en stond daar hier nu mee te oefenen. De ninja kon het niet helpen daarbij direct aan Donatello te denken. Je kent hem wel: één van die pizzahappende schildpadden uit de tekenfilmserie Teenage Mutant Ninja Turtles. Nou, maak daar nu maar meteen de Teenage Mutant Ninja Toad van!

Driftig stond de kleine Reuze Navelpad op de controlepost met de lange stok om zich heen te zwaaien. Dat deed hij met de passie van een klein kind dat juist van zijn ouders wat kleding en attributen had gekregen van zijn favoriete actiefiguur. Net de ninja toen hij weer een film van Bruce Lee had gekeken. Het was werkelijk heel komisch om naar te kijken.

Voordat de ninja probeerde wat te gaan slapen had hij de pad gevraagd naar zijn achtergrond. Hij was natuurlijk vooral geïnteresseerd in zijn vermogen om te kunnen praten en het feit dat hij hier als enige bruine pad tussen de anderen rondliep. Daarbij was hij nog ogenschijnlijk vriendelijk ook en leek niet geïnteresseerd in een aanval op de mens.
Op die vragen kwam een één of ander vaag antwoord, verpakt in een lang en ongelooflijk verhaal, waarin hij verklaarde een ontsnapte labpad te zijn. Dit verhaal was zo onsamenhangend en vol van rare namen dat hij er werkelijk geen touw aan vast kon knopen. De Reuze Navelpad was blijkbaar niet zo sterk in het overbrengen van gestructureerde toelichtingen en zette de ninja ongewild voor nog meer vraagtekens. Die rare namen kunnen wij inmiddels wel verklaren: dat moesten de anagrammen zijn!

Wat de ninja ook was opgevallen, was hoe gehecht de pad leek te zijn aan het voorwerp dat hij om zijn nek had hangen. Het was het voorwerp dat hij eerder die dag van de rioolvloer had geraapt en hem in zijn handen had gedrukt om zich mee te verdedigen. Dat had hij gedaan door het kettinkje vast te pakken wat eraan bevestigd zat en ermee rond te meppen. Het ging hier natuurlijk om het zakhorloge!

“Wat heb jij eigenlijk met dat ding?” vroeg de ninja en wees met een kort gebaar naar het zakhorloge. Onze eigen Donatello onderbrak zijn moves en keek naar de etmaluur die om zijn nek bungelde.
“Oh dit?” antwoordde hij en pakte het zakhorloge met beide handjes vast. Hij keek er even naar en keek daarna op naar de ninja.
“Nou, dit is het zakhorloge. Het is wat mij hier heeft gebracht.”
Zowel op het gezicht van de ninja als op die van de Navelpad trok een wenkbrauw zich op. De ninja was nieuwsgierig en wilde het verhaal erachter graag weten, maar de Navelpad was er juist verbaasd over dat de ninja hier naar moest vragen!
“Je hebt het me zelf gegeven … je weet wel … toen bij meneer de Graaf.”
Korte stilte.
“Onzin.” En de vraagtekens op het gezicht van de ninja werden groter. Ze leken verontwaardiging uit te willen drukken. “Ik heb je nooit gezien. En dat voorwerp van jou al helemaal niet.” Met dit antwoord ging hij rechtop op het bed zitten. De pad reageerde niet begrijpend:
“Huh? Toch wel. Je bent zelf naar mijn tijd gereisd om mij dit zakhorloge te geven. Je had zelfs datzelfde zwaard bij je toen je …”

Het was dit moment dat de opgang komende discussie abrupt werd afgebroken. Een knorrend gekwaak werd hoorbaar in de rioolgangen. De ninja keek de pad aan met grote ogen van verbazing, maar bovenal realiseerde hij zich hoe nonchalant hij met zijn plan was omgesprongen om de stad uit te vluchten. Dat kon nu namelijk al wel eens te laat zijn!

Ja hoor, daar waren de padden al. Ze waren vast door zijn mensenvlees aangetrokken. De ninja maakte een vluchtige berekening van de beste ontsnappingsmogelijkheden die zij op dit moment hadden. Hij had nog niet de moeite genomen de gang achter de gesloten deur te verkennen. Dus was dat bij voorbaat geen verstandige optie. De padden blokkeerde de rioolgang die ze anders hadden kunnen gebruiken en blokkeerde meteen de optie om over de brug naar de trap aan de overkant te vluchten. Tenzij ze de padden zolang op een afstand konden houden. Met angst in zijn hart moest hij concluderen dat de enige echte weg om uit dit gevaar te vluchten … de trap naar de oppervlakte was.

Wordt vervolgd.

Vorig hoofdstuk: Laatste toevluchtsoord
Volgend hoofdstuk: De overbrugging

By rinaoddel | November 12, 2010 - 7:24 am - Posted in Duimzuigerij, Nederlands, Rara Rina

Sjeik El Wyle Kasi woont in woestijn en heeft 17 kamelen 2 dochters met sluiertjes en 3 zonen die de hele dag niks doen. Op een goede dag gaat de Sjeik dood, maar heeft gelukkig een testamentje laten opmaken.

Testament van de Sjeik:
“Dochters kunnen de klere krijgen, maar geen kamelen.
Ali de oudste krijgt de helft van de kudde.
Abdullah de middelste krijgt één derde van de kudde.
Mussa de jongste krijgt één negende van de kudde.”

Nu natuurlijk de vraag: Hoe zullen de kamelen verdeeld worden zonder de bewuste kamelen in stukken te hakken?

By De Waterlander | November 10, 2010 - 7:06 am - Posted in Astronomisch gedachtegoed, Duimzuigerij, Nederlands

Beste Schaduw,

Dit stukje stemt overeen met de werkelijkheid. Daarbij moet je dan nog vaststellen welke en wiens werkelijkheid het betreft. Zeker jij zal weten dat werkelijkheid iets is wat niet bestaat en toch ook weer wel. De werkelijkheid is dat ik dit schrijf maar voor jou is het de vraag of ik dit wel werkelijk schrijf.

Misschien schrijft mijn vrouw dit stuk wel in werkelijkheid. Hoewel ik kan verklaren dat mijn vrouw dit soort geschrijf werkelijk als onzin ziet, is dit geschrijf voor mij werkelijk een zeer serieus gebeuren.

De werkelijkheid gebiedt mij ook te vertellen dat ik inmiddels flink ben doorgezaagd door de overheid over een functie in Den Haag. Over gespleten persoonlijkheden gesproken!

Zoals je de laatste maanden regelmatig kon horen, geldt voor mij ook: “Het land roept”.
Nog even afwachten wat het vervolg is, hou je op de hoogte.

Volgende week ga ik een reïntegratie traject doorlopen op Mallorca, doelstelling hierbij is “hoeveel zon kan een werkloze aan?”

Groet,

De Werkelijke Waterlander.

By achmedlien | November 8, 2010 - 7:43 am - Posted in Astronomisch gedachtegoed, Duimzuigerij, Gekalibreerde Gedrochten, Nederlands

image by Photogravy, edited by Gsorsnoi

Bijna anderhalve meter water spoelt een favoriete opnamelocatie binnen van een bekende Nederlandse soap. Het dorpje Oud Velsen is in het verleden menigmaal geplaagd door water en heeft zelfs grond moeten afstaan aan het Noordzeekanaal. Zout water stroomt door de kleinste steegjes en neemt alles mee in haar beweging. De set van Nederlands langstlopende soap blijft niet gespaard. De toren van de Engelmunduskerk beeft in het natte geweld en heeft ook te verduren onder het gebulder dat door de straten trekt. De al oude huizen verliezen de grip op hun fundering en worden door een onbekende kracht opzij gedrukt. De smalle straten van dit karakteristieke dorp verdwijnen wanneer de huizen tot elkaar worden geperst. Meerdere inwoners, acht acteurs en een handjevol crewleden die al vroeg op de set aanwezig waren laten het leven onder dit bovennatuurlijke geweld.

Nauwelijks vijftien minuten later wordt een ander klein plaatsje in Noord Holland gehuld in een zwarte schaduw. Oud Velsen bestaat inmiddels niet meer. Inwoners van het langgerekte maar nietige dorpje Assendelft zien de lucht betrekken en het ochtendlicht verdwijnen.  Er wordt weleens gegrapt dat Assendelft maar één straat heeft en daarmee slechts een veeg huizen op de landkaart vormt. Die mensen die op dit vroege uur al op de straatstenen staan van het iets meer dan één straat tellende en altijd zo vredige dorp,  zien een kolossale schim op zich neerdalen. Als ware het de scènes uit een nieuwe film van Independence Day zo zien zij zichzelf verpletterd worden onder een horizonvullende massa van onbekende samenstelling. Cartografen kunnen Assendelft voortaan uit hun schetsen verwijderen nu zij als half gedroogde verf uit de weilanden de lucht in getrokken is.

Niet veel ten zuiden van deze plaatselijke horror zou suiker gekristalliseerd zijn geworden, had de suiker fabriek van Halfweg nog in gebruik geweest. Een Boeing 747 valt zo’n honderd vijftig meter boven de grond in stukken uit elkaar en trekt in haar val een paar wagons mee van een voorbij sprintende intercity om zich uiteindelijk in de kantoorruimtes te boren van wat eens de suikersilo’s moesten voorstellen. En onderweg van Amsterdam naar IJmuiden boort een draagvleugelboot zich in een massa vlees en verpulvert volledig.

Op spoor 8 van station Sloterdijk razen even later vijf van de overgebleven wagons voorbij. Tot stoppen is deze trein niet meer in staat, zodat deze brandende massa metaal in haar vaart een handjevol wachtende passagiers van de perrons rukt en achter zich in halfverkoolde toestand op de harde rails te pletter smijt.

In de stationshal is een ander drama gaande. Vanuit Malta komt een 185 meter lang bulkschip binnen met op de zwartblauwe romp de letters ‘AYSE AKSOY’. Hij had eigenlijk de Bosporushaven van Amsterdam binnen moeten varen, maar maakt daarvoor in de plaats een paksoi-pitstop in de stationshal. De letters aan de gevel worden met de sponningen en flink veel glaswerk in de ontvangstruimte gesmeten. De neus van dit van oorsprong Japanse schip kiest de Kiosk als haar eerste prooi en boort deze in tweeën.  Gele borden die daarnaast en daarachter tot op dit moment dienst moesten doen om passagiers naar de sporen en hun bestemming te wijzen knakten als broze stokjes onder het gigantische geweld.

Passagiers afkomstig uit de richting van het Amstelstation huilen en smeken voor hun leven wanneer tramlijn 12 ze af wil zetten op het Orlyplein nabij het station. De trambestuurder houdt even voor de plaats waar hij moet stoppen halt en tracht zijn bestuurscabine te ontvluchten. Hij wordt echter doodgedrukt door de passagiers die hij vervoerde en op hetzelfde idee waren gekomen.

Boven de deels vernietigde kantoren van dit westelijk deel van Amsterdam en langs de inmiddels ontstane vuurzee uit de stationshal torent het geweldige lijf van een octopusachtig wezen. Het is de mythologische Kraak die net vanmorgen in de Noordzee is wakker geworden met een verschrikkelijk ochtend humeur.
En hij haat maandagen!

image by rpongsaj, edited by Gsorsnoi

Dit is hem dan. De eerste Vuurspugende Zonsverduistering Detective in de maandelijkse spelserie.
Help je Karel weer met het oplossen van onderstaand mysterie?
Lees hier de spelregels.

Let op! Er is één spelregeltje bij gekomen die jullie op het goede spoor kan zetten om de zaak op te lossen. Om sneller tot de ontknoping te komen kun je Karel vragen stellen over de zaak. De vragen kosten ZB 25,-. Lees er meer over in de spelregels.

SPAARNWOUDE – De sporter was nog in shock op het moment dat wij met ons team arriveerde. De melding kwam binnen van de clubeigenaar die de politie vertelde dat er in een bunker een schedel was gevonden. Zo’n melding wordt natuurlijk altijd direct serieus genomen, maar je moet het me niet kwalijk nemen dat ik bij het krijgen van deze informatie me al begin af te vragen of we niet iemand moesten meenemen die bekend is met de methodes van koolstofdatering.
Die bleken we inderdaad niet nodig te hebben. Deze schedel mocht misschien wat verkoold en flink geschaafd zijn, maar hij zag er inderdaad niet uit als een oorlogsslachtoffer uit lang vervlogen tijden. Deze man was hooguit twee weken dood.
Magere Hein had weer eens een foto met zijn initialen achtergelaten. Ditmaal van een cijferslot. Zou deze man vermogend zijn geweest?

Oorspronkelijke beloning gouden tip:  ZB 1.500,-

{KETTINGZAAG}:
Eén manier om iemand met veel geld om te leggen is natuurlijk door hem gewoon een kogel door het hoofd te jagen. Had dat het geval geweest dan hadden we hier waarschijnlijk wel iets meer gevonden dan alleen een halfverbrande schedel. Guillotine-executie  of  een ruwere hoofd-rompscheiding  met een kettingzaag is hier ook niet het geval geweest. Dan had de schedel op de plaats waar de nek ooit heeft gezeten veel systematischer of minimaal met vlak of juist gekarteld vlees zijn afgewerkt. Maar wanneer we dit hoofd bekijken dan lijkt het me eerder dat iemand zijn hoofd er met bruut geweld af heeft gerukt.
Waarom ligt dit hoofd trouwens maar half begraven in deze [AANWIJZING] zandbank?

<SPOREN VAN EXPLOSIEVEN?>
Aangezien we van deze man enkel een verbrand hoofd hebben aangetroffen in een bunker, zijn we opzoek gegaan naar sporen van explosieven. Hoe anders had dit hoofd van zijn romp zijn gerukt? Helaas leverden een uitgebreide zoektocht naar explosieven weinig op. Wel zijn we bij het zoeken daar naar gestuit op enkele bloedspatten in het gras en in het zand, maar in veel [AANWIJZING] kleinere hoeveelheden dan ik zou hebben verwacht wanneer iemand op deze plaats opgeblazen had geweest.

<AANWIJZINGEN DUUR AANWEZIGHEID STOFFELIJK OVERSCHOT?>
Inmiddels is het hoofd opgestuurd voor forensisch onderzoek. Die lieten ons weten dat het persoon aan wie het hoofd toebehoorde al meer dan een week dood moest zijn geweest.
Op het eerste gehoor zei ons dat nog niet zoveel over de tijd dat het hoofd in de zandbank van deze golfclub heeft gelegen. Maar uit de diepte waarop de schedel in het zand was ingezakt konden we wel opmaken dat de schedel hier met [AANWIJZING]enige impact in het zand terecht moest zijn gekomen. Tenzij de wind ons een handje heeft geholpen. Maar zelfs dan. De schedel lag tot zijn half vergane kruin begraven!

{OPGEBLAZEN KLUIS VAN GOLFCLUB}:
Ondertussen zijn wij eens gaan kijken of we op deze golfclub iets meer te weten konden komen over sporen van braak. Hierbij hebben we de eigenaar van de sportclub ondervraagd die ons vertelde dat hij bijzonder gechoqueerd was door dit hele voorval. “Inbraak? Opgeblazen kluizen? Heb je het weer van deze zomer al eens bekeken beste rechercheur? De zaken zijn dit jaar echt niet zo best geweest. Laat staan dat we geld hebben om in een kluis op te slaan. Maar er wordt wel geregeld de nodige rommel [AANWIJZING] gedumpt op ons terrein. Vooral  op die banen levert ons dat een hoop opruimwerk op.”
Uiteraard zijn we nog wel even gaan kijken bij de kluis, maar hebben deze leeg en onder het stof aangetroffen. Sporen van braak konden we uitsluiten.

{ONTHOOFDE PARACHUTIST}:
Terug naar de plaats waar we die schedel hebben gevonden dan maar.
Die schedel hebben we na het maken van foto’s vervangen door een blauwe bal die als dummy fungeert. Het zand werd zo teruggeplaatst als we het origineel hebben aangetroffen en ik moest hier toch uit concluderen dat het hoofd niet letterlijk uit de lucht is komen vallen. Dat wil zeggen: niet loodrecht. Hier zijn geen sporen van een verongelukte parachutist of iets dergelijks.
In dat geval zou de schedel geen grote hoeveelheden zand recht bovenop het schedeldak hebben liggen. Nogmaals: zolang we de windinvloeden uitsluiten.  Aan één kant van de schedel is het zand duidelijk dieper ingedeukt dan op andere plaatsen erom heen.
Zouden we de lijn van het hoofd door deze ondiepe zandgeul doortrekken dan kunnen we wellicht achterhalen uit welke richting deze schedel gevlogen is. En wat zou die eigenaar toch met die plaatselijke vervuiling bedoelen? *Kuch*! Goed voor de gezondheid is het in elk geval niet om [AANWIJZING] juist hier je golfbaan te willen aanleggen.

{AFREKENING OP OUDE VUILSTORT}:
En dan heb ik het natuurlijk niet over een oude vuilstortplaats die hier zou hebben gelegen voordat de golfbanen aangelegd werden. Een specificatie van de autopsie levert een preciezere duur op dat het persoon dood moest zijn: 10 tot 12 dagen. Die golfclub bestaat vast al langer! Zelfs al zou de dader de golfbaan abuis voor de oude vuilstort hebben aangezien, dit luchtje rook anders.  Persoonlijk heb ik het niet zo op sporten in de [AANWIJZING]smog.

{VERASSING DOOR STEEKVLAM}:
Even flitste er een gedachte door mijn hoofd of het niet toevallig een golfer was geweest die verongelukte bij het terug willen krijgen van zijn balletje uit een verbrandingsoven, zodat deze door een steekvlam …. Neh! Dat is te ver gezocht. Bovendien zou zijn hoofd zijn verpulverd wanneer de steekvlam al krachtig genoeg had geweest om de kop van zijn romp te scheiden.
Hey, het lab heeft nieuws. Ze hebben [AANWIJZING] bitumen gevonden in de afgeslepen kaak van het slachtoffer.

{ONTHOOFDING DOOR ASFALTLAAG}:
Bitumen … bitumen … dat is toch dat materiaal wat in dakbedekkingen wordt verwerkt? Zoveel huizen met dat type dakmateriaal zie ik hier anders niet. De meeste gebouwtjes van deze golfclub staan aan de andere kant van …  aha … [AANWIJZING] de snelweg!
Dat ik daar niet eerder op ben gekomen. Bitumen zit natuurlijk ook in asfalt verwerkt. Dat verklaart ook meteen waarom er bitumen in de schedel is gevonden. En de slijtage op de kaak met restjes asfalt erin moet erop duiden dat de kop over het asfalt heeft gerold.
Toch snap ik die Hein dan niet helemaal: een cijferslot, explosies en onthoofding door asfalt! Hier klopt iets niet helemaal.

{OVERVAL EN EXPLOSIE WAARDETRANSPORT}:
Ik heb er even over moeten brainstormen, maar uiteindelijk kon ik het verband met de explosie en het asfalt leggen: er heeft een explosie plaatsgevonden op de A9 en heeft de schedel van de weg af geblazen richting de golfclub. De eigenaar kan gerust zijn. Als dat het geval is, dan hoeft hij niet bang te zijn voor een groter ledenverlies door negatieve publiciteit omdat er een moord op zijn terrein gepleegd zou zijn.
Nu die explosie op de snelweg. Laten we eerst eens in de nieuwsbladen duiken. Zien of we iets kunnen vinden over recente ongelukken op deze verkeersslagader.  Overvallen op waardetransporten, niets; terreuraanslagen, ook niets; … hmm …. Dit artikeltje over die vrachtwagen moet ik even [AANWIJZING] uitknippen.

<INHOUD UITGEKNIPT ARTIKEL>
“Grote ravage op de A9 nabij Golfclub Spaarnwoude. De zware explosie met een LPG-tankwagen was tot in het centrum van Haarlem hoorbaar. Woensdagmiddag schaarde de tankwagen met een nog onbekende oorzaak. Mogelijk was het weggedrag van overige weggebruikers een gevolg van een uitwijkmanoeuvre was waarbij de chauffeur de macht over het stuur verloor.  De burgemeester van de gemeente van Haarlem heeft laten weten ontdaan te zijn na het horen van dit vreselijke voorval. Het mag een geluk heten dat de tankwagen niet volledig gevuld was. Anders hadden er veel meer slachtoffers kunnen vallen. Het onderzoek is nog in volle gang, maar volgens een woordvoerder van de politie is er geen drank in het spel.”
Hey fijn. Ik moest  maar eens gauw wat navraag gaan doen bij mijn korpschef. Die had mij toch al eerder moeten informeren dat er een ongeluk van dergelijke omvang hier in de buurt had plaatsgevonden. Natuurlijk had ik zelf ook beter mijn huiswerk moeten doen wanneer ik in een andere regio wordt ingezet, maar je weet hoe die dingen gaan.
Nu moest ik eerst maar eens antwoord zien te krijgen op de vraag: “waarom paste die chauffeur van de LPG-tankwagen een uitwijkmanoeuvre toe?”

{GERAAKT DOOR EEN LPG-TRUCK}:
Ik voelde de nadering ontknopen. Maar we waren er nog niet. Want we wisten nog altijd niet of de schedel aan de chauffeur toebehoorde of aan een andere weggebruiker. Hadden we hier misschien te maken met een plotseling overstekende sportgolfer die zijn balletje aan het zoeken was? Of was er überhaupt een voetganger in het spel die zich wat erg dom voor deze LPG-truck gepositioneerd  had?
Het antwoord op deze vraag kwam wederom van het lab. Ditmaal eveneens gevoed door het nieuwe inzicht dat mijn zaak met die van de verongelukte tankwagen verbond. Het hoofd werd al langer gezocht. En behoorde toe aan een [AANWIJZING]ambulancebroeder!
Nu snap ik Magere Hein niet: wat heeft het cijferslot nu in hemelsnaam met een geëxplodeerde ambulancebroeder te maken?

{OPGESLOTEN CHAUFFEUR}:
Zou de ambulancebroer soms omgekomen zijn terwijl hij de opgesloten chauffeur uit zijn benarde positie wilde bevrijden? Dan zou de LPG-tankwagen alleen wel een hele tijd als tikkende tijdbom op het asfalt moeten hebben gelegen en verklaart nog altijd niet wat er de oorzaak van was dat de wagen was gaan scharen.
Een rechercheur uit het gerelateerde onderzoek vertelde mij dat er buiten de chauffeur, enkele andere weggebruikers die bij de tankwagen reden en de ambulancebroeder nog één vrouw was omgekomen. Maar zij overleed in het [AANWIJZING] Rode Kruis Ziekenhuis aan een hartstilstand.

<WAS DE AMBULANCE AL OP DE WEG?>
Dit bracht mij op het idee dat de ambulance al op de weg aanwezig was toen het ongeluk plaatsvond. En dat bleek inderdaad het geval. Een rechercheur uit het parallelle onderzoek bevestigde deze theorie. Tezamen met het onderzoek waar mijn team zich mee bezig hield konden we tot de conclusie komen dat de ambulance [AANWIJZING] voor de tankwagen moet hebben gereden toen het drama zich voltrok.

{LPG TANK SCHAARDE DOOR UITWIJKENDE AUTO}:
Dit leidde mij tot de theorie dat de truck heeft moeten uitwijken voor een automobilist die voor de ambulance moest uitwijken of dat de truck misschien zelfs wel zelf op de ambulance heeft moeten anticiperen. De ongelukkige afloop van die beslissing kennen we reeds. De truck schaarde, kantelde en explodeerde waarschijnlijk nog geen halve minuut later. Van de chauffeur is destijds op een paar vingerkootjes na, geen herkenbaar stoffelijk overschot terug gevonden, aldus de collega rechercheur.
[AANWIJZING]: Het slot van dit onderzoek zullen we nu dus ongetwijfeld in de ambulance zelf aantreffen!

{SLUITING ACHTERDEUR AMBULANCE}:
“Waarom konden ze ons niet naar het Kennemer Gasthuis sturen? Dat is hiervandaan toch veel dichterbij? Straks redt ze het niet alleen maar omdat wij over die vervloekte A9 moesten” mopperde ambulancezuster Caroline tegen haar collega en deed haar best om zich tegenover de patiënt onverstaanbaar te houden. Het is een bekend gegeven dat de situatie van een patiënt kan verslechteren wanneer zorgverleners zich op enigerlei wijze negatief uitspreken over het vooruitzicht.
Ambulancebroeder Ed keek door het achterraam van de ambulance om zichzelf een idee te geven hoever zij zich al op de A9 hadden verplaatst. Achter hen reed een LPG-truck en belemmerde hem deels het uitzicht op de snelweg en de omgeving. Juist wanneer Ed zich dichter tegen het glas bewoog en hierbij druk uitoefende op de sluiting van de deur om beter zicht te krijgen, realiseerde hij zich dat de deur slecht vergrendeld was. Dit besef kwam echter te laat. De deur zwaaide open en Caroline reageerde geschokt toen ze zag hoe haar collega naar buiten werd gerukt.
De situatie van de patiënt verslechterde.

Voor de ambulancebroeder kon de situatie niet slechter.  Hij kwam recht voor de LPG-truck op het wegdek terecht en maakte dat de chauffeur tot de schrik van zijn leven kwam. Ook voor hem zag het er slecht uit. Hij verloor de macht over het stuur en liet de wagen scharen.

Het asfalt werd vlug besmeurd met een rode streep bloed die zich tekende onder de tankwagen over de afgelegde weg. De broeder was met zijn hoofd tegen het rechter voorwiel gekomen en was opslag dood toen zijn lichaam onder de truck werd weggerukt.
De inmiddels fiks geschaafde schedel rolde maar heel even en heftig door op het voorwiel totdat het wiel een andere richting koos. Een explosie volgde niet veel later nadat de tank van de wagen al op zijn kant lag en in stukken scheurde. Het hoofd van de ambulancebroeder werd hierbij in de druk van de explosie een flinke zet gegeven en kwam nog brandend even verderop in een bunker van het nabijgelegen golfterrein terecht. Hier was geen sand wedge tegen opgewassen!

Beloning gouden tip van ZB 900,- toegekend aan BoB de Winter.

By kornelisoflook | November 4, 2010 - 11:31 am - Posted in Astronomisch gedachtegoed, Droomverhalen, Duimzuigerij, Galbakkerij, Nederlands

Badend in het zweet balanceer ik tussen een fantoomwereld en de werkelijkheid. Man wat heb ik het koud. Behalve mijn nek dan. Die is loeiheet aan de linkerkant. En dat is ie al sinds zondagavond. Ondertussen moet ik pissen als een rund, maar dat kan ik niet. Mijn blaas is leeg en toch is daar het constante gevoel van druk. Zelfs al had ik gekund, dan nog zou ik het niet eens gedurfd hebben. De overloop baadt in een onwerkelijk schijnsel en verlicht een arm die uit het trapgat hangt. Dit trapgat is in werkelijkheid een gesloten luik dat een vlizotrap herbergt. Zou het open staan dan keek ik nu naar de achterzijde van het opengeklapte luik. Maar ik zie het en het is allemaal heel echt. Wat echter nog echter is … Is dat de deur van onze slaapkamer potdicht is.
Mijn buik lijkt vast in een mangel en maakt het geluid van pruttelende erwtensoep. Het is ergens tussen drie uur ‘s nachts en het einde van de wereld. Door de wild dansende witte vitrage heb ik uitzicht op het stormachtige water wat buiten deint onder een geweldige wind. Het is een zee van kots en het bliksemt hevig boven de brokjes.
Naast mijn bed staat een emmer met mijn maaginhoud waar ik al een week naar staar.

Uit mijn rechteroor steekt een bovenmaatse stemvork waarvan het gevorkte deel zich achter mijn oorschelp door mijn kaak heeft geboord. Aan het uiteinde ervan staat Super Mario buiten mijn hoofd met een kleine hamer er flinke klappen op uit te delen. De trilling wordt zo overgebracht van het uiteinde naar het binnenste van mijn hoofd en laat mij zuur genieten van een verse scheut hoofdpijn.

Het is allemaal even echt als de kans dat de politieke beloftes zullen worden waargemaakt, maar ik zie het.

Ik ben geen naaktslaper, maar sluit ik mijn ogen dan zak ik naakt, graatmager en halfdood weg in een wereld tussen Dalí en King. Op een koude boomstam tracht mijn lichaam balans te vinden die mij alleen maar meer misselijk maakt. Mijn wereld draait en zo doet het landschap waarin ik mij begeef. Aan een dode kale boom leunt de Scherpschutter met op zijn schouder een zwarte raaf. Nee, het is niet de man die naar mij lacht, maar de raaf die naar me grijnst.
Het landschap draait iets bij en toont mij een jaknikker die driftig bezig is de laatste fossiele brandstoffen op te halen. Van de lucht van de olie wordt ik zo mogelijk nog misselijker en voel mijn ingewanden samenknijpen. In mijn buik knijpen plots twee vogelpoten en trekken mijn darmen naar buiten.

Open ik mijn ogen dan tolt mijn wereld en is deze zo zwart als de ruwe olie. Het is mijn nacht.

Naast mij ligt mijn pluizige jonge kat. Ze geniet volop als ze haar kleine pootjes in mijn buikstreek plaatst en sensatie haalt uit de massage die ze erop uitoefent.
Ze heeft geen benul wat ze mij eigenlijk aandoet.

In mijn voortdurende gevecht om de regie in mijn fantasie doe ik een wanhopige poging mijn waanvoorstellingen uit te bannen. Waar mijn levendige fantasie mij overdag boven mezelf doet uitstijgen en mij dikwijls in mijn voordeel werkt, speelt het mij parten in de nacht en houdt mij uit mijn slaap. Ben ik ziek dan is een levendige fantasie een heuse foltering.

image by Gsorsnoi, edited with Daz3d and Photoshop

“Was hij hier nog wel veilig?” was de gedachte die de ninja door het hoofd schoot toen hij de pad met zich had meegenomen naar zijn schuilplaats. Ze trokken zich terug in een verlaten controlepost waar nog niet zo heel lang geleden de sluisdeuren van een stortbak nog geregeld werden. Deze plek bood de mogelijkheid om via twee trappen terug naar de oppervlakte te komen. Tussen de controlepost en de tweede trap die aan de andere kant van de afvalstroom gelegen was lag een brug. Andere uitwegen konden worden gevonden door de stroom van het riool te volgen langs de paden die aan weerzijde van de rivier van derrie lagen. Tenslotte was er nog een tunnel te vinden achter de controlepost die bereikt kon worden door twee grote vergrendelde deuren.

Deze uitvalsbasis gaf ons nieuwe duo de gelegenheid om even op adem te komen van het gevecht wat zij zojuist hadden doorstaan. Een gevecht wat hier nog niet eens zo heel ver vandaan had plaats gevonden. Reden te meer voor de ninja om zich zorgen te gaan maken over zijn eigen veiligheid. De padden waren nu dus ook al ondergronds te vinden.
Hij had in het riool een tijdelijk onderkomen gevonden om te schuilen voor de horror die zich boven hem had afgespeeld. Daar was niemand meer in de metropool Gohes City die hij als de zijne herkende. Iedereen die hij had gekend was dood of getransformeerd.

De genocide die er in de afgelopen week plaats vond heeft in een rap tempo toegeslagen. Hoeveel normale mensen waren er nog over? En was er überhaupt nog wel iemand over behalve hijzelf? Hij was eigenlijk wel gek dat hij uitgerekend een pad in vertrouwen had genomen en toe had gelaten in zijn laatste toevluchtsoord. Het was zijn ras dat die van hemzelf had uitgemoord. En anders waren het wel de tot zombies getransformeerde mensen die hun ten prooi waren gevallen. Maar ook zij waren in die toestand geraakt door die wrattige blauwe wezens.
De padden kropen in de navels, deden daar hun ding, kropen eruit en lieten de mens als ogenschijnlijk levenloze wezens achter. Maar het duurde geen vijf minuten of ze stonden op en doolden rond als moordzuchtige karakters zoals je ze wel kent uit Michael Jackson’s Thriller.

Hoe ver de ninja zich ondertussen van het centrum van Gohes City had verwijderd wist hij niet. Hij was nu al een paar dagen bezig zich dit doolhof eigen te maken en probeerde er aan voedsel te komen. Het was interessanter om te weten hoe ver het nog was om aan buitenwijken van deze metropool te geraken. Vier dagen reizen door dit indrukwekkende riolencomplex zou het zeker nog kosten. Maar was hij er dan zeker van dat hij geen padden zou aantreffen als hij daar weer als een mol boven zou komen? En was alleen Gohes City geïnfecteerd met deze moordzuchtige paddenplaag of waren de steden in de buurt ook besmet?
Wilde hij daar achter komen dan zou hij spoedig een plan moeten bedenken om zich uit dit gebied te verwijderen. De confrontatie waar hij onlangs met de kleine bruine pad mee in aanraking was gekomen had hier de urgentie wel toe verhoogd. Want het laatste wat hij zou moeten willen is vanuit zijn schuilplaats naar boven te vluchten voor padden die in het riool naar hem op zoek zouden gaan.

De stroom van padden bewogen als één orgaan door de stad boven hem. Hongerig op zoek naar onbetaste navels. Dus zouden zij letterlijk lucht krijgen van de aanwezigheid van menselijk leven, dan trokken zij als één compleet organisme naar hun prooi. Hun aantal moet inmiddels zijn uitgegroeid tot miljoenen. Net een sprinkhanenplaag, maar dan anders. Die alles opvreten wat ze op hun weg zouden tegenkomen. Net zo lang tot er niets meer over blijft om op te eten. Dan is het vervolgens net als met vampieren: wat zullen zij eten als ze de laatste mensen hebben uitgezogen? Elkaar opeten is er dan niet bij.
Het enige verschil wat dit maakt met de mens, is dat de mens nog in staat zal zijn haar eigen soort als maaltijd te gebruiken. Padden, zombies en vampieren hebben die optie niet.

De wetenschap dat ze hun weg hadden gevonden in de afvoer van deze grote stad was werkelijk huiveringwekkend. Zouden er meer mensen naar hier gevlucht zijn dan zouden zij ook spoedig gevonden worden. Net als hijzelf. Tot zover had hij het duidelijk dat hij hier niet lang meer veilig zou zijn.

Zo´n controlepost zoals hij hier had ontdekt was dan even ideaal, maar hij zou het spoedig weer vaarwel moeten zeggen. Zestig of negentig padden in één gevecht afslachten had hij deze week al wel vaker gedaan. Toch zou één onbewaakt ogenblik de vernietigende slag voor hem geweest kunnen zijn.
Die bewuste nacht dat hij het samuraizwaard in het museum vond bijvoorbeeld. Dat was op de tweede etage van het Gohes City Museum. Via een loopbrug zou hij hebben kunnen vluchten over het atrium en door het grote venster. Alleen één aanval vanuit het dak zag hij toen niet aankomen. Zo raakte hij bedolven onder de padden die dadelijk als een stel hongerige termieten een weg zochten naar zijn navel. Wat moet het toch verschrikkelijk zijn geweest voor al die mensen die er niet uit hebben kunnen ontsnappen!
Als een geluk bij een ongeluk brak toen de loopbrug onder het gewicht van de amfibieën en heeft hij gewoon de voordeur moeten gebruiken om weer buiten te komen. Ternauwernood kon hij toen een stiekeme navelpad uit onder zijn shirt vandaan trekken en wegsmijten. Filmisch spreidde hij zijn armen en balden zijn vuisten. In één hand … het samuraizwaard. Zijn gespierde borstkast stak door zijn shirt die nat was van het zweet.
Met een oerkreet in deze nacht maakte de ninja duidelijk dat deze strijd nog niet was gestreden.

Maar hij moest reëel zijn.
Vannacht zou hij vluchten. Met of zonder de kleine bruine pad. Hier begonnen zijn kansen om het gevecht te winnen in rap tempo af te nemen. Het maakte toch niet veel uit hoeveel padden hij zou doden. Ze kwamen toch weer als paddenstoelen terug!
De weg door het riool was nog lang. Spoedig zou hij op pad gaan. Maar nu eerst even een paar uur met één oog dicht energie opdoen.

Waar is Gsorsnoi als je Hem nodig hebt?

Wordt vervolgd.

Vorig hoofdstuk: De vuurpad
Volgend hoofdstuk: TMNT

By wilburteerman | October 28, 2010 - 7:24 am - Posted in Alweerwolven, Duimzuigerij, Nederlands

Morgen belooft een natte en regenachtige dag te gaan worden waarbij er bovendien een hoop neerslag in de vorm van regendruppels uit de lucht dreigt te gaan vallen. Liefhebbers van grote fietstochten zien hun sportprogramma voor deze week daarom al snel in het water vallen.

En veel water zal er vallen. In hoeveelheden zoals bij watervallen bevochtigt het luchtruim ons Nederlandje danig.
Was je daarom morgen juist van plan om eens lekker van Heumen naar Moordrecht te fietsen dan raad ik je aan de volgende route aan te houden om tussen de buien door te kunnen blijven fietsen zonder jezelf in een regenpak te hoeven hijsen:

Vertrek vanuit Heumen langs de Looistraat en de Westkanaaldijk naar Weezenhof. Trek door het golfpark van Wijchen naar het centraal station van Wijchen en fiets langs het Hemense bos naar de voetveer van Batenbrug zodat je in Oss uitkomt. Doorsteek daarbij het dorpje Dennenburg om de regenspatjes in Haren te kunnen vermijden en begeef je naar Rosmalen.
Vanuit Oss naar Rosmalen zal nog niet meevallen. Maar een goede route om in het achterhoofd te houden is er eentje via Nuland door de Hei en Wei. Een uitje in Het Vinkel en De Eikenburg lukt ook prima. Maar blijft daar nou niet te lang plakken, oké?
Eenmaal in Rosmalen laat je Den Bosch links liggen en steekt door naar Bruchem in het noorden. Op de kaart lukt dat links laten liggen prima. Dat wil zeggen: als je de kaart tenminste niet ondersteboven houdt.
De Veerweg langs Alem biedt hierbij de mooiste oversteek om van Noord-Brabant aan Gelderland te geraken. Hier in Bruchem had het prachtig geweest om via Dordrecht in Moordrecht uit te komen, maar een stormfront uit het westen steekt hier een stokje voor en ongetwijfeld ook een stuk of wat omgewaaide bomen.
Keer hier daarom zo snel mogelijk om en fiets verder noordelijk door Zaltbommel en steek iets westelijk over met de veer van Varik. Hierdoor ben je in no-time in Tiel en is het vast een dode waard om via IJzendoorn en Ochten in Andelst uit te komen.
Aan de skyline van Lingewaard zien we nu toch weer wat koude spetters verschijnen, zodat we genoodzaakt zijn om ons naar het warmere Heteren te begeven. Fiets nu naar Ede, maar vermijd daarbij wel het plaatsje Bennekom. Anders heb je dadelijk nog steeds natte sokken.
Veenendaal is nu niet ver meer en is dan ook meteen de volgende bestemming. Het stort boven Maarn (dat is tenminste wat er op mijn kaartje staat), dus zoeken we droge voeten op de Utrechtse Heuvelrug.
Vanuit Driebergen komen we in Bunnik terecht, maar niet nog niet in U.
Utrecht zullen we namelijk omheen moeten fietsen om uit te puffen in Montfoort. Want omfietsen via golfpark de Biltse Duinen en Gieltjesdorp valt nog niet mee!

Nu is het alleen nog een kwestie van via Gouda tussen de plassen door te fietsen. En voilá we zijn zonder een regenpak nodig te hebben gehad droog en wel in Moordrecht uit gekomen.

Ik had je natuurlijk via het droge Schuilenburg in Dordrecht een kortere route kunnen aanbieden. Maar dan had het toch pijpenstelen geregend in Papendrecht!

By karelriemelneel | October 25, 2010 - 8:20 am - Posted in Duimzuigerij, Nederlands, Vacaturepagina: De Assistent Kanarievouwer

image by insouciance, edited by Gsorsnoi

Bedrijfsnaam:
Thank you soloman.

Locatie/Standplaats:
Atlantisch zwembad in Waterland.

Salaris:
2x ZB 92,27

Functieomschrijving:
In dit Olympische zwembad heel serieus koprollen maken op de maat van de muziek en af en toe keurig je been opsteken boven het water. Er daarbij secuur op te letten dat je precies de bewegingen volgt die je schaduw ook maakt om samen tot een synchrone uitvoering te komen.

Functie-eisen:
Je bent niet verlatingsangstig en kunt goed tegen alleen zijn. Je bent een expert in identiteitscrisissen en praat praktische elke dag met jezelf. Egotrippen is een pre.
Verder moet je beschikken over een eigen schaduw en thuis veel hebben geoefend in een lifesize mirror.

Dienstverband:
Zolang er zuurstof beschikbaar is of tot je gehecht dreigt te raken aan je schaduw.

Solliciteren:
Interesse in deze functie? Reageer direct en stuur je motivatie inclusief CV naar werving@wsnoi.com of kijk op onze website: http://wsnoi.com/tn/

Wat is mijn Zbersibarnensalaris in euro’s?
ZB 92,27 was op peildatum 1 mei 2010 E 1111,-.
(koers: 12,04).