image by mush2274, edited by Gsorsnoi  

Mensen, ik heb jullie iets op te biechten.
Voor wie dacht dat ik die anagrammen allemaal zelf verzin, zit er een beetje naast. Mijn pseudoniem de ‘Reuze Navelpad’ bestaat namelijk echt als individu. Ik zal jullie vertellen hoe het peerd aan de steel steekt. Het berust allemaal op een waar gebeurd verzinsel. Ik laat mij de anagrammen namelijk influisteren door mijn huisdier, mijn pad.

Euh, ja inderdaad. Ik heb thuis zo’n kwakend amfibie dat zich huppend door mijn huis voorbeweegt. Hij woont inmiddels al een aardig tijdje bij mij in. Deze toen nog naamloze kwaker was eens op een nacht bij mij de tuin in gewandeld gehupt. Hij was er flink slecht aan toe, broodmager en bleek.
Ik vond hem er maar wat zielig en hulpeloos uitzien en besloot hem te adopteren.

’s Avonds zaten we samen aan de lasagne wat de pad zich goed liet smaken. “Wel netjes met mes een vork eten natuurlijk” drukte ik hem op het hart. Ik wil best een pad adopteren, maar dan wel ééntje met manieren hè? Ik wil geen viezeriken aan tafel.
Het mocht alleen niet baten. Wat zijn gezondheid betreft dan. De pad knapte er niet van op. Hij had nog altijd dat ingevallen gezichtje en het spek op het lijf en de beentjes kwam er ook niet echt aan. Ik had wat vitamines uit de kast gehaald, hem fruit gegeven, met hem rustig wat oefeningen gedaan om aan de lichaamsbeweging te komen en heb hem zelfs een paar baantjes leren zwemmen. Maar de gezondheid van de pad bleef maar wat aanmodderen.
Het duurde niet lang of de pad lag met een thermometer tussen de kikkerbilletjes in de lappenmand. Dagen lang at hij slecht of het bleef gewoon niet binnen.

Tot op die bewuste dag dat ik ’s ochtends wakker werd en mijn pad foetsie was! En mijn weg was ook fietsie. Euh, ik bedoel natuurlijk dat mijn fietsie weg was.
Zijn bedje was leeg. Hij had de benen genomen. Hij was wieberen.
En dat met zijn conditie!

Ik was even helemaal de weg kwijt (en mijn pad en mijn fietsie). Meteen ben ik overal gaan zoeken waar mijn lieve padje was gebleven. Hij was niet in bed. Hij zat niet achter de pc. Niemand onder de douche. En nee, hij zwom ook niet in ons vijvertje.
“Zou hij misschien bij de dokter zijn?” dacht ik nog.
Dus ben ik de dokter gaan bellen en kreeg de assistent aan de lijn.
“Dag mevrouw. Met Achmed spreekt U. Weet U misschien of mijn pad vandaag bij U een afspraak heeft?” Ja, dat zou toch kunnen? Ik zou ook de dokter hebben gebeld als ik er zo bleek uit zou zien. Even bleef het stil aan de lijn.
Ze antwoordde uiteindelijk met: “Nee, meneer. Maar ik kan wel een afspraak voor U maken.”
Alhoewel ik mij niet echt lekker bij mijn hoofd voelde, bedankte ik voor dit aanbod en hing op.

Er ging een dag en een nacht overheen. Maar gelukkig, bij het krieken van de dag ging ’s ochtends de deurbel.
Mijn pad stond voor de deur. Op het pad voor de deur zeg maar.

Van het eerder uitgemergelde beestje viel niets meer te herkennen. Ik moest opkijken om de pad in de ogen te kijken. Links en rechts verdween een deel van zijn lichaam bijna uit het zicht. Mijn pad had zich blijkbaar volgevreten met iets en stond nu met een reusachtig dikke buik op mijn stoep.
Eigenlijk had ik hem buiten moeten laten staan om hem zijn lesje te leren. Maar mijn vadergevoel won het van mijn boosheid. Dus ik liet mijn rondbuikige zoon binnen. Uiteraard was ik nog altijd aangeslagen door zijn wangedrag voor het zo lang weg te blijven. Hier at hij zijn bordje niet leeg en werd er ziek van. En om dan anderhalve dag van huis te zijn om je vol te vreten was natuurlijk ongehoord.
Ik liet hem binnen en besloot hem aan een verhoor te onderwerpen.

Echter, na lang met hem gekwaakt te hebben, had ik nog altijd geen antwoord op mijn vraag waar hij had gezeten. Dacht ik. Op de vraag die ik hem stelde waar hij had gezeten had ik steeds in onbegrijpelijke taal tegen mij teruggekwaakt. Even in beschouwing genomen dat ik helemaal niet vies ben van vreemde talen.
“Onechte Rijstbal, Albert Toeschijn, Botersla Nichtje, Ontelbare Schijt, Batterij Scholen, Achterbil Snotje, Lichtere Bontjas, Blah Citroentjes…” en meer van deze onbegrijpelijke kreten kwamen er huilend uit zijn strotje.
Er was werkelijk geen touw aan vast te knopen. Ik begon me steeds meer zorgen te maken.
Wat wel raar was, was dat mijn Reuze Pad langzaam begon te krimpen bij elke kwaak. Het was alsof je ruimte wilt maken in je maag door af en toe even wat lucht weg te boeren zodat je jezelf weer vol kunt vreten.
Hij kromp en hij kromp. Tot er uiteindelijk weer een klein padje overbleef.

Zo ging het een paar dagen en nachten door tot ik er goed radeloos van werd en besloot op onderzoek uit te gaan. Ik moest en zou weten waar dit rare gedrag op sloeg.
Waarom ging de kleine pad steeds op pad en kwam deze volgevreten thuis ten einde zich leeg te boeren met onbegrijpelijke kreten?
Ik zou het spoedig weten.

Wordt vervolgd.

Volgend hoofdstuk: Pervers Kind

This entry was posted on Thursday, January 21st, 2010 at 13:50 and is filed under Reuze Navelpad, Navelpad Mysterie, Galbakkerij, Astronomisch gedachtengoed, Duimzuigerij, Nederlands. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.