Uitgesproken door: DJ Willem Kwak

http://www.doegiedoegie.nl

Het eerste ogenblikje is gesuggereerd!

 Hiermee zijn wij een mijlpaal en een fan rijker. We kregen de groeten van ene Anda uit België, die blijkbaar meteen wist wat wij bedoelden, toen wij een ogenblikje aan de lezer vroegen. Anda kwam met een wel zo’n hilarische titel aanzetten, dat wij hier bij de redactie moesten vechten als honden om een bot om te bepalen wie van deze master titel een masterpiece mag schrijven. En beste Anda – of wat jouw werkelijke naam ook moge wezen – je wordt verschikkelijk bedankt! Voor de steken in onze buiken die wij hebben overgehouden van het lachen.

 Ben je ook nieuwsgierig met welke dijk van een gesuggereerde ogenblik  Anda ons onze lachgier heeft doen opensproeien?

 Je leest het in één van onze volgende artikelen.

Mocht je zelf een ogenblik willen suggeren, dan kun je dit doen door rechts in onze krant op ‘Ogenblikje suggeren’ te klikken.

Om 15:27 ontsnapt Rémi Di Gregsorio alias de Boonenharker uit het peloton in de tiende etappe van de Tour de France van Pau naar Hautacam. Even lijkt Di Gregsorio keurig stand te houden wanneer hij vier minuten voor vier nog steeds op kop loopt. De Fran?aise des Jeux renner komt als eerste over de Tourmalet. Dit is de eerste Hors categorie in de Tour van 2008 en sleept daarmee 20 punten in wacht. 26 minuten na deze col begint de voorsprong van de fransman langzaam af te dalen naar 3:20”. Hij houdt lang stand tot Jens Voigt ruim tien minuten voor vijf op de kop van het eerste groepje beukt dat Di Gregsorio bijna te pakken heeft.

Timo, Peter en Paul vinden elkaar rond het bureau van Bob waar inmiddels een video-player gedownload is om de tour te kunnen volgen in de dure tijd van de baas. De webtechnologie staat werkelijk voor niets. Live is te volgen hoe het peloton met een gemiddelde van 34,7 kilometer per uur over de Tourmalet achter de ontsnapte Di Gregsorio aan racen. De wielrenners doorklieven de akelig scherpe bochten alsof zij er dagelijks fietsen. Een beetje waar is dat natuurlijk wel. Met een blik op klok en nog ruim 36,4 kilometer voor de wielen realiseert Paul zich dat hij de ontknoping gaat missen als hij nu zelf niet gauw met de benen van Hushovd naar huis sprint. Gauw knalt hij zijn pc uit en verzamelt zijn spullen om het pand te verlaten. Timo zegt hem nog:
“Nou, dat moet jij toch redden. Voor jou is het maar 18,3 kilometer! Dat zij je vanmorgen zelf. Jij bent nog eerder binnen dan de andere renners.”

Op 3,8 kilometer voor de streep rinkelt de telefoon van Bob:
“Met Bob,”
Korte stilte.
“Euhm,” klinkt het aan de andere kant.
“…volgens mij zit mijn oortje niet lekker. Is dit niet Erik Breukink?”
Bob lacht.
“Dit is niet Erik.”
“Mag ik Erik even spreken? Ik weet niet wat voor rotstreek je hij mij nou flikt, maar op mijn kaart kom ik geen pont tegen op de route! Bovendien is deze net vertrokken!”
Duidelijk ontstemt blijft Rémi Di Gregsorio vitten op de onbekende die hij te spreken heeft gekregen. Piepoli versnelt en Schleck trekt door. Di Gregsorio voorbij gereden. 

Paul verliet zijn werk om 16:21. Even voor vijven racet hij net de pont op die anders voor zijn neus had weggereden. Achter hem hoort hij iemand een Franse verwensing naar de veer roepen op het moment dat deze van de kade los komt. Wie degene precies is die nu vanaf zijn wielerfiets het franse volkslied van achter naar voren buldert, zal Paul een worst wezen: hij is in elk geval op tijd thuis om te zien wie de Tour gaat winnen. Nog nat van het zweet zet hij om 17:17 de tv aan om de laatste 2,9 kilometer van de Tour live te kunnen zien. Uiteindelijk is het Leonardo Piepoli die de witte streep van Hautacam als eerste passeert. Het leek een routine klusje voor hem aangezien er weinig echte vreugde vanuit ging. 

Rood van woede komt Di Gregsorio achter de vernederde Andy Schleck aangestrompeld in Hautacam aan wanneer de klok reeds negen minuten en negen seconden bedraagt. Tot ieders verbazing komt de Boonenharker toch nog als 29e binnen. Di Gregsorio snapt er werkelijk niets van. Het lijkt wel alsof hij door een andere dimensie is gefietst.

Bart Zweets

Vanaf het ogenblik dat de plimitieve mens zich oplichtte en zo zijn handen vlij kleeg begon hij met stenen en stokken naal zijn sooltgenoten te gooien. Did deed hij met stenen en stokken, omdat el op dat ogenblik geen andel mateliaal vool handen was. Latel welden dat pijlen, knuppels, spelen, vaten met blandende pek, ijzelen kogels, biel- en limonadeflesjes, containels gevuld met zenuwgas dat je doet londtollen als dlaaikevels en tenslotte is el een bom waal je gewoon dool de klacht van uit elkaal valt. Heden blijven wij hieldool louwen om de slachtoffels van hiloshima. Had het allemaal andels kunnen lopen?
Mogelijk, maal WAALOM dan niet? Laten we van deze vlaag niet te lang wakkel liggen. Tlouwens, we moeten onze helsenen spalen om molgen onze belastingblieven in te vullen en op te stulen en de instlukties vool de vaatwasmachine te ontcijfelen.
Eén ding staat wel als een koe boven watel: indien de lozelkwekels aan de macht walen geweest zou de weleldkaalt el ongetwijfeld andels hebben uitgezien – op twee poolkappen na dan natuullijk. De vissen hebben de zondvloed uitelaald ovelleefd, maal wij ook. Laten we dus in iedel geval blijven zwemmen, misschien ledden we het nog.
Deze ontwikkeling betekende escalatie. En de stlijd om het bestaan weld hevigel. Hetgeen inhield eten of gegeten wolden, een wet die vandaag de dag nog steeds geldt. Welliswaal is dat nu met volken en messen.
De dielen (toen ook wel dinosaulussen genoemd) welden zo zwaal gepantseld en zo gloot dat ze zich nog maal ampel konden vooltbewegen. Daaldool veldwenen zij van de aalbol en ook wellicht omdat hun namen steeds moeilijkel uit te spleken welden en sumowolstelen catastlofale gevolgen begon te klijgen zoals het velschuiven van de continenten.
Mede daaldool liggen de welelddelen el nu zo ongunstig bij waaldool men in del beginnen van ons bestaan genoodzaakt was olde te scheppen dool te beginnen met steden op de lichten. Lomulus en Lemus welden hielbij de stichels van Lome en daalbij de eelste mensen die op Aalde londliepen. Omdat ze nog geen pappa en een mamma hadden welden ze maal dool een wolvin gezoogd. Hieluit ontstonden de homohuwelijken. Dat hele velhaal van die Adam en Eva moet je niet geloven, want dat komt toch uit de Bijbel en als je je Tulkse buulman el mee gaat lastigvallen komen el alleen maal oollogen van. Gewoon mij geloven, dan komt alles goed.
Toen kwam el een knuppel op de Aalde die zichzelf Ceasal noemde. Die plobeelde al net als die vleeskuipen van een dinosauliels de weleld naal zijn eigen hand te zetten. Hij velovelde wel heel Eulopa. Heel Eulopa? Nee, één nedelzetting weld gespaald. Zeel waalschijnlijk walen de inwonels van deze bespaalde plaats de afstammelingen van de alloude plehistolische leptielen, omdat ook hun namen kant nog wal sloegen. Te denken valt aan: Veeltevloegkaaltelix, Panolamatelix, Xinix, Kebooknix, Bambix, Zey Ywatikzeinix, Hebiknunognix, Hoefnix en Vistix. Toch plesteelde zij het die namen ten gehole te blengen dool hun toveldlank. Deskundigen van deze tijd bleken el nog steeds hun nek ovel of die de oolzaak zal zijn geweest waalom Ceasal latel weld velmoold. Of kwam het omdat hij zijn pelsoneel gewapend met een mes te goed veltlouwde?
Omdat we nu toch al in soaptaal aan het spleken zijn meldde Petlus onze geschiedenisboeken ook nog eens dat Cleopatla zich van het leven beloofde dool zich te laten bijten dool een bovenmaatse addel die in een mand vijgen velbolgen zat.
Neil Almstlong vond het leuk om in 1968 de eelste mens te zijn die zijn voet ging zetten op de maan. Ach ja, iedele gek zijn geblek. Als je dan echt niets betels te doen hebt dan moet je je daal mee bezig houden. Gelukkig kwamen el toen de Japannels die dool hun Tlansfolmels de computeliseling op gang blachten. Daalom kijken uw kindelen tegenwooldig niet meel naal de Powellangels, maal bestlijden zij zelf het kwaad in een viltuele weleld. 

Met vliendelijke gloet, 

Jammel Jasseling-Pan

Wonderbaarlijk maar waar. Er is nu een product op de markt dat echt werkelijk alles kan:  het Swetsers zakmes. Dit zakmes is afgeleid van het welbekende Zwisters zakmes. Er zit alleen één klein verschil tussen: met een Swetsers zakmes kun je veel en veel meer. Wat dacht je van het uitvouwbare schaakbord (inclusief de speelstukken), de bladwijzer, de tandenstoker (herbruikbaar), de uitvouwbare mondharmonica, een 10 megapixels digitale camera, het zweetbandje, de Beertender, de plafondventilator, de toiletverhoger, een 1500 stukjes Jigsaw puzzel, de compacte wigwam, het scheerapparaat (heeft wel akelig veel weg van de mondharmonica, maar maakt toch een iets ander geluid), de Amerikaanse koelkast met ijsblokjesmachine en waterdispenser, een EHBO-pakket, de ski uitrustig, de go-go-Gadget-paraplu, het vingerhoedje, een verloopstukje nr.8, het strandlaken, dartpijlen (dartbord niet meegeleverd), de notulen van de G8, de piramidegids, het dvd-rack, een serie klerenhangertjes, de dikke Vandale, de gootsteenontstopper en natuurlijk een badeendje.

Daarnaast zitten er ook een aantal standaard artikelen in die in een Zwitsers zakmes ook zitten: het neushaarknippertje, de melkopklopper, de baco, de decoupeerzaag,  het dubbelloops jachtgeweer, het standaard mes, het nagelvijltje, de afwasborstel en het boterhammenzakje. Je merkt het al, het bevat alle onmisbare artikelen voor een survival. In de uitgebreide versie zit het dartbord er trouwens wel bij. In de standaard versie was daar te weinig ruimte voor. Ook bevat deze versie een hangmat, een douchputje en een reservewiel. Dat is wel zo handig als je op een Dakar race bent.
Kosten? €895,60! Een schijntje!

Bestaat uit: “Me te binnen schieten” & “in me opkomt”

Uitgesproken door: Presentator Editie NL

Datum: Donderdag 20 december 2007

Bestaat uit: “Meer pijlen op je boog hebben” & “iets achter de hand hebben”

Uitgesproken door: Ondergetekende

Datum: Woensdag 30 januari 2007

Geachte niet nader te noemen koffiemaatschappij en tevens uitvinder van het coffee pad apparaat,
Hiermee dien ik een klacht in jegens het onverantwoordelijk omgaan met acties koppelen aan uw product. Uw productactie heeft in mijn huishouden geleid tot een levensgevaarlijke situatie.

In mijn wekelijkse boodschappenronde liep ik deze morgen langs de schappen in een supermarkt. Aangetrokken door de geur van theebladeren en koffiebonen liep ik mijn neus achterna en kreeg ik spontaan zin een in een bakje pleur. Zodoende leidde mijn trouwe neus naar uw koffieproducten. U had mij natuurlijk zien aankomen en hoopte al dat ik met zoveel mogelijk coffee pads de supermarkt weer zou verlaten. Hiertoe had uw marketing afdeling een plan bedacht door een prijs te koppelen aan een 48 pads verpakking. De winnaar kan een flinke som geld of één van uw koffieproducten winnen. De val was gezet. Nederlander dat ik ben viel ik als een blok voor deze actie. Armen vol coffee pads belandden in mijn karretje.
Thuisgekomen wist ik niet hoe snel ik mijn boodschappentassen moest uitpakken om uw actieverpakking uit mijn tas te scheuren en zelf in actie te komen. Het koffie-pat-ta-pa-raat [ spaans accentje ]  kwam tevoorschijn. Pak open. Pad eruit. Klep open. Pad erin. Maar nu nog dat actiestickertje! Volgens uw instructie moest ik een zwart stickertje onder een beschermd daar over heen geplakte sticker lospeuteren. Met enige moeite slaagde ik daarin. Vervolgens moest ik dit zwarte stickertje opplakken aan de onderkant van mijn koffiekopje. Ik pakte een kopje, draaide deze om en plakte het stickertje zoals u mij had geïnstrueerd. Het enige wat er nog moest gebeuren was dat ik koffie in het kopje moest laten lopen zodat de hitte van de koffie door het kopje naar de sticker zou vloeien om ten slotte de kreet te laten verschijnen in het hittegevoelige actiestickertje. Om dit te laten gebeuren plaatste ik ongeduldig het kopje onder het coffee pad apparaat en drukte ik op het knopje voor 1 kopje.
Wachten, wachten, wachten tot het laatste kostbare druppeltje vocht eindelijk in mijn koffie was gedoken was het moment daar dat ik erachter zou komen of ik iets gewonnen zou hebben. Hiertoe pakte ik het oortje van mijn kopje vast en draaide het kopje om boven mijn hoofd…
Gillend boven de sirenes uit kermde ik van de pijn in mijn tocht naar Beverwijk. De ambulancebroeders arriveerden met watjes in hun oren bij het brandwondencentrum.
“Deze dame heeft zich verbrand aan een actieverpakking,” informeerden zij de specialist. Hun taak zat erop. De hele dag waren zij al in de weer om roddeltantes als ik heen en weer te rijden tussen huis en ziekenhuis. De dienst was ten einde. Tijd voor een bakje koffie.
Nu mijn klacht: ontslagen uit het ziekenhuis kwam ik thuis met een vuurrood gezicht vol met blaren. De inhoud van mijn kopje koffie had inmiddels mijn hele keukenvloer besmeurd. Het kopje zelf had de val op mijn betegelde keukenvloer helaas niet overleefd, zodat ik het stickertje los tussen de ravage aantrof met de volgende boodschap: “Jammer, geen prijs. Maar ik ga meer genieten van kleine dingen zoals de laatste druppel.”
Dit was voor mij inderdaad de ‘laatste druppel’!! Al die moeite … en GEEN PRIJS!

Met ontstemde groet,

Rina Oddel

– gebaseerd op een (net) niet waargebeurd verhaal –

“Gates redt wereld na deze eerst om zeep te hebben geholpen”

De rijkste nerd op deze aardkloot heeft wel kloten.
Die constatering mogen we onderhand wel maken. Nadat Bill Gates eerst de halve wereld onafhankelijk heeft gemaakt van zijn hersenspinsels, presteert deze softwaretycoon het om als goedmakertje de uitgezogen investeringen uit te geven in zijn plannen als wereldverbeteraar. Samen met zijn vrouw Melinda Gates wil dit stel de opgespaarde miljarden gaan besteden aan wereldreddende plannen.

Microsoft – beter bekend als het OS met het blauwe scherm met de witte letters “Fatal error” – heeft jarenlang als Paard van Troje richting de beterbedeelden (lees: de mensen die een computer kunnen aanschaffen) gefungeerd om zoveel mogelijk zielen te winnen, zodat Mr. Gates er beter van kon worden. Klinkt als een aannemelijk tactiek van een softwaredictator. Toch blijkt er achter deze meest gehate computernerd een man met een wapperende rood-groen-blauw-geel-geblokte cape te zitten.

“Met Microsoft zal ik de wereld verbeteren” heeft Bill aan den beginnen geroepen.
Lang heeft de mensheid naar een zandloper moeten staren om zichzelf af te vragen wat hij daar ooit mee bedoeld moeten hebben. Terwijl zijn boterham steeds dikker werd, namen de frustraties achter de beeldschermen van de gebruikers steeds meer toe. Hoezo wereld verbeteren?

Gelukkig stopt Bill ermee. Met computers naar de knoppen helpen gaat Bill de wereld redden. Eerlijk is eerlijk: het is wel origineel!

Maar zoals altijd: eerst zien dan geloven!

Hoe bizar kan jouw vrijdag de dertiende zijn? Raar maar waar, mij overkwam het! Die bewuste dag dat de mensheid massaal bezig is het ongeluk over zichzelf af te roepen, flirten psychedelische machten met mijn nuchtere ik. De dag begon dat ik een afspraak had bij de dokter. Lekker dagje om naar de dokter te gaan, zou je denken. De eerste poging tot terreur sloeg direct al toe wanneer ik op de fiets bij het inslaan van een zijstraat met een kerende vrachtwagen te maken kreeg. Ik zou al strak op tijd zijn gekomen bij de dokter, dus dit oponthoud kon er nog makkelijk bij. Niets spannends verder.
Het dokters bezoek viel wel mee. Ik heb weinig schimmen in de hoek van de spreekkamer zien verschijnen. Tenzij mijn dokter, die zwanger bleek, in verwachting zou zijn van Chucky, zou ik kunnen concluderen dat er geen rare geesten of monsters te bespeuren waren. Behalve de dokter dan! Nee, het eerste wat mij opviel wat echt noemenswaardig was, waren de gevelwerkzaamheden buiten aan het pand. Een steiger had men niet nodig dus kozen zij op vrijdag de dertiende voor een ladder. Het spreekt voor zich dat je zo’n ding over het enige pad naar buiten plaatst. Ik keek bij het verlaten van het pand nog even op om te zien of de Dood vandaag een overall aan had.
Ondertussen was ik iets later op de ochtend in de trein een krant aan het lezen waarin een preview te lezen was van een nieuwe film: The Happening. Een verfrissend stuk over een moderne schoonmaakmethode in een stad. De natuur zou wraak willen nemen op de streken die de mensheid heeft uitgehaald. Hoe precies is mij nog niet geheel duidelijk geworden. Daarvoor zal ik toch eerst de film moeten zien. Een beeld wat wel in mijn speciaal voor fantasie gereserveerde hersencellen was opgeslagen, was een stuk over wat er met de hardlopers in die film zou gebeuren. Zij zouden ineens langzamer gaan lopen om vervolgens zichzelf te mutileren. Heerlijk, mensen die spontaan zin hebben zichzelf van kant te maken. Al met al een gezellig verhaaltje om eens rustig op je gemak ´s ochtends in de trein tot je te nemen.
Aangekomen op het station Uitgeest moest ik mijn fiets pakken om mijn weg naar mijn werk te kunnen vervolgen. De trein rijdt nog best een stuk door voordat het werkelijk op het uiterste puntje van perron 4a stopt. Daarmee kost het de passagier – die zich tactisch in de coupe heeft verborgen welke het dichtst halt houdt bij de trap naar de uitgang – nog een dikke anderhalve minuut om het station te kunnen verlaten. Drie minuten dus om een trein aan de overkant te pakken met flink doorstappen. Mijn voeten hadden nog geen vijftig meter vanaf het treinstel afgelegd of een bijzonder tafereel liet zich zien op de perrons. Of liever daartussen. Eén of andere dwaas die op het punt stond zijn trein te missen, besloot dat het verstandiger was om drie minuten overstapverschil op te lossen door het  spoor over te steken. Creatief met je tijd omgaan noem ik dat. Maar voornamelijk dom. Het geval wil dat rond dat tijdstip nog wel eens een intercity voorbij raast. Toch geeft dat wel een lekker gevoel: zien hoe iemand vervolgens kort daarop door een conducteur op zijn achterlijke daden wordt gewezen en de trein wordt geweigerd. De jongeman was vandaag blijkbaar hoe dan ook gedoemd zijn trein te missen.
Heel ver naar mijn werk was  het nu niet meer. Ik was al op mijn fiets geklommen om op mijn dooie gemakje een tien minuten fietstochtje richting de molens te maken. Halverwege werd mijn aandacht echter getrokken door opnieuw iets waanzinnigs. Bij het passeren van een speelveldje liep er aan de andere kant van dat veldje een drietal mensen te joggen. Een ruwe schatting vertelde mij dat deze mensen rond de vijfentwintig waren. Twee mannen liepen voorop en direct daarachter een vrouw die mogelijk een jaar of twee jonger was. Het gebeurde niet lang nadat ik het groepje in het vizier had gekregen: plotseling zakte één van de mannen in elkaar. Hij viel rechtsom tegen de andere man aan, probeerde nog houvast te vinden aan het lichaam waarlangs hij neerviel om vervolgens een onaangename kennismaking met de planeet Aarde te maken. Gelukkig voor hem was een alert echtpaar meteen in touw gesprongen om deze voorbijwandelaar ter hulp te snellen. De jongeman kwam snel bij, maar bleef nog even zitten op de grond om bij te komen van deze vreemde gebeurtenis. Na het lezen van de filmpreview eerder op die ochtend moest ik concluderen wederom een bizarre gebeurtenis te hebben aanschouwd.
Zelfs op het werk ging het er idioot aan toe. Als je de film ‘The Timemachine’ wel eens hebt gezien dan heb je enige voorstelling hoe een snel vooruit lopende klok zich gedraagt. Nu treft het geval dat wij in het kantoor een nieuwe klok cadeau hebben gekregen die zich ook wel erg apart gedroeg. Ik had net een bak thee voor mezelf in elkaar geschonken, toen ik de klok gadesloeg hoeveel ik te laat op het werk was gearriveerd. Dat was voor mij het moment om mij af te vragen of ik echt gek was geworden. De klok – welke een atoomklok functie had – was volledig op hol geslagen waardoor de wijzers als een idioot door de tijd reisden.
Afijn, het was dus gauw vijf uur die dag. Dat scheelde stukken. Inmiddels had ik de trein alweer gepakt naar huis toe en bedacht mij hoe het toch kon dat je zoveel waanzinnige indrukken op een dag kan meemaken. Mijn vrienden zouden mij een standaard reactie geven van: “dat kan alleen jou overkomen!” Anders te interpreteren als: “deze ervaringen zijn wel zo ongelooflijk dat je ze wel verzonnen moet  hebben!” Om de dag maar gelijk goed af te sluiten passeerde ik een man op het perron die mij opnieuw de stuipen op het lijf joeg. De man die het treinstel in stapte dat ik zojuist had verlaten had een gezicht zó misvormd dat je zou denken dat zijn gezicht zojuist ge-Photoshopped was waar hij een whirlpool effect in het gezicht geworpen had gekregen. Zijn rechteroog zat op zijn wang terwijl hij vanuit z’n linker mondhoek z’n wenkbrauwen had kunnen likken (als deze daar nog zaten).

Fietsend naar huis werd ik gestalked door een kauw met de afmeting van een volwassen raaf. Freaky Friday the Thirteenth!!