image by boloy, edited by Gsorsnoi

Als ik toch vandaag nog steeds vrijgezel had geweest – of dat ik überhaupt vrijgezel was – dan had de gebeurtenis van deze ochtend mijn vrijgezelle leven resoluut op een ander spoor gezet. Mijn trein had zojuist het tweede van de vier tussengelegen stationnetjes gepasseerd dat er een extra passagier onze coupé binnen kwam gestapt. Op de zes keer vier zitplaatsen die dit deel van het treinstel telde, zat op minimaal elke vierzitplek wel één passagier. Naast deze coupé was de eerste klas. De nieuwe passagier had enkel de keuze er bij iemand hier bij te gaan zitten of haar geluk te beproeven in een coupé lager. Doorlopen naar een ander treinstel doe je, zelfs in een overvolle trein, toch vaak niet.

Uiteraard besloot deze jongedame op onze vierzitplek plaats te nemen. Tegenover mij zat een grof gebouwde kerel tegen het raam geplakt. Zijn rol in deze anekdote is, afgezien van het bezet houden van zijn eigen plaats, van essentiële betekenis. Nog voor de niet onaantrekkelijke jonge vrouw van Indische afkomst haar bescheiden achterwerk naast hem neervlijde ging het al fout. Aangezien zowel hij als ik onze tassen naast ons wegtrokken had zij ineens de keuze uit twee zitplaatsen. Toen ze ervoor koos schuin tegenover mij te gaan zitten, haakte haar voet vast in de lus van mijn tas omdat ik die juist weer naast mij wilde plaatsen. Tot super gevaarlijke situaties leidde dat niet, maar het leverde wel een mierzoet oogcontact op dat het voorval moest voordoen als onbelangrijk. Haar ogen logen in elk geval. Want hoe onbelangrijk dat oogcontact voor haar was geweest, bleek uit de verschillende pogingen daarna om de mijne nog eens te mogen ontmoeten. Nu zat ik klem, want ik ben getrouwd en alhoewel ik niet vies ben van deze ongewone aandacht, is mijn huwelijk mij heilig. Ik las een fantasieboekwerk en besloot te gaan verzitten om mijn gedachten toch vooral op dat verhaal geconcentreerd te kunnen houden. Niets van dat alles, die concentratie was ik inmiddels compleet verloren. Nu lijken veel Indische vrouwen op elkaar, zoals dat ook voor een hoop andere nationaliteiten opgaat, maar een rol gelijk aan die van Freida Pinto in ‘Slumdog Miljonairs’ had deze schone niet misstaan.
Nog geen twee stations verder werd ik alweer getrakteerd op een glimlach. De bijna perfecte V-vorm aan die lach was zo overduidelijk dat de achterliggende betekenis mij er moeilijk van kon ontgaan.

De eerste gedachte bij het willen in stand houden van de kreet ‘tot de dood ons scheidt’ dwong me naar het idee nu zelfmoord te plegen of hard de trein uit de rennen bij het volgende station. Gelukkig was het volgende mijn plaats van bestemming en moest ik toch vluchten aan deze benaderde positie waarin de duivel mij had gedwongen. Het moment was daar; perron 2a was in zicht en de bestuurder van de trein kondigde juist over de intercom aan hoe de zaken ervoor stonden. Goedgemutst dat hij was, wist ook hij hoe hij me opnieuw in verlegenheid kon brengen. De amicale saus en het jolijt waarmee hij zijn standaardboodschap tot iets origineels probeerde te verbouwen deed eenieder in de coupé uit het ochtendhumeur ontdooien. Hierdoor zag Freida Pinto haar kans schoon en zocht bij mij die bevestiging of ik die boodschap ook zo ongewoon vond. Ik lachte het weg en stond op.

Nu was die actie natuurlijk onvermijdelijk als je de trein uit wilt stappen, maar een slechter moment had ik hier niet voor kunnen kiezen.

Onder het schelle piepende geluid waarbij metaal over metaal knarst gleed ons treinstel van het ene naar het andere spoor. Ik was half opgestaan en bewoog mij juist langs Freida dat de zijwaartse beweging van de trein mij tot andere acties dwong. Te weten het mezelf in evenwicht houden of accepteren dat ik bij Freida op schoot zou belanden. Nu was het voordeel deels aan mijn kant dat ik dat laatste kon voorkomen, maar wat ik niet meer in de hand had was de positie waarin ik wél werd gemanoeuvreerd. Met mijn rechterhand vond ik steun op haar kortgerokte dijbeen en kon nu niet langer afwenden dat ik haar op een afstand van een paar luttele centimeters recht in het gezicht moest aankijken.

Na mij geëxcuseerd te hebben keek ze me na met een rode kop en een glimlach die moeilijk nog groter kon zijn. Ik liep vlug de coupé uit en dwong mezelf niet achterom te kijken. Hoe leg ik dit zondag nog uit in de kerkbank? Laat ik me eerst maar voorbereiden op de biecht aan de eettafel vanavond.

This entry was posted on Friday, August 12th, 2011 at 14:25 and is filed under Mijn Peter Parker-onhandigheden, Nederlands, Retourtje naar hier en terug. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

8 Comments

  1. August 12, 2011 @ 14:55


    Wel toevallig dat die jongedame juist op deze dag was vergeten haar contactlenzen (sterkte min dertien) in te doen :P

    Posted by BoB de Winter
  2. August 12, 2011 @ 15:31


    Dat is nog eens een vrouw met aantrekkingskrachten! Ze dwong je gewoon haar te zoen :-P

    Posted by Sandra
  3. August 12, 2011 @ 15:44


    @Sandra: Maak het nou niet erger! Ik heb al zoveel uit te leggen…

    Posted by Tinus Icket
  4. August 12, 2011 @ 17:25


    Fabtastisch ferhaak weer! Met de nadtuk op fantastisch!1 Maar als dit echt is he dan zou uik toch als ik haar was dit artikel als bewijslasr gebruiken voir aanranding!111

    Posted by Paap
  5. August 12, 2011 @ 19:27


    Ik zal me even voorstellen, mijn naam is Jan Alkeman. Ik volg je al een tijdje en ben erg gecharmeerd van je sterke verhalen vol humor en fantasie. Het lijdt geen twijfel: deze spontane anekdote is zó knap geschreven dat ik eigenlijk vind dat ik je in de boekwinkel moet vinden (is dat idd zo?). Heerlijk woordgebruik en bijzonder beeldend. Stap eens met die TN naar een uitgever joh!

    Posted by Jan en Alkeman
  6. August 12, 2011 @ 22:13


    Hoi Jan,

    Erg bedankt voor je reactie! Ik weet even niet goed wat ik moet zeggen. Of dat nog steeds komt door Freida of door jouw complimenteuze opmerkingen … het zal beide wel zijn.
    Nee, in de winkel lig ‘ik’ nog niet, maar eerdaags mogelijk wel. Zie deze link: http://www.youzzle.nl/category/nl-boek/

    Hoofdstukken 3 en 6 zijn door mij geschreven.

    Posted by Tinus Icket
  7. August 15, 2011 @ 18:51


    Haha, mooi verhaal. Het verliezen van je evenwicht aan het einde was natuurlijk onvermijdelijk.

    Hier moest ik aan denken tijdens het lezen: http://www.youtube.com/watch?v=piVnArp9ZE0 (ws omdat ik dat zou denken in een dergelijke situatie :P ).

    Posted by Zombie
  8. November 9, 2011 @ 13:50


    Hi Gsor,

    Leuk verhaal weer, alleen jammer dat er snel doorheen te prikken is. Iedereen zal namelijk begrijpen dat leuke, mooie, interessante vrouwen, behalve het vergeten van contactlenzen zoals gememoreerd door BoB, vreemde tekortkomingen hebben en een daarvan is dat ze vallen voor mannen met verstand van wielrennen. Nou valt er veel over je te zeggen, maar het recente verleden heeft uitgewezen dat jouw piek daar niet ligt! Ach, een kniesoor die daar op let, zoals blijkt uit het verhaal, zaten jullie sowieso al op het verkeerde spoor…
    Enfin bref, ca ne marche pas du tout, het was een fijne bijdrage!

    Bonne chance,
    J.M. Leblanc

    Posted by J.M. Leblanc

Leave a Comment

Please note: Comment moderation is enabled and may delay your comment. There is no need to resubmit your comment.