image by Darn_Mesh, edited by Gsorsnoi

STYMFALIA – KORINTHE:  Het bergachtige gebied met veel ravijnen, ruige rotsen, vruchtbare vlakten, groene rivierdalen en prachtige bossen strekt zich uit over Korinthe, één van de Griekse departementen van de regio Peloponnesos. Hoog boven deze ongerepte natuur en eeuwenoude dorpjes met haar archeologisch bijzondere vondsten zette Dus Brenner zijn landing in. Met zijn kaken opeengeklemd staarde hij verwachtingsvol voor zich uit en hield zijn blik gefocust op zijn doel. Hij wreef de condens van zijn bril en luisterde naar de prachtige schone klank van de 75 kilowatt Gnome Monosoupape rotatiemotor waarop zijn Sopwith Camel voortjakkerde. Een constante wind dreef haast door zijn vliegeniersvest en masseerde zijn armen die hij voor zich uit gestrekt had om het vliegtuigje te kunnen bedienen. Zijn zicht werd deels geblokkeerd door de 7.7 mm mitrailleurs die onder de kap vóór de cockpit waren gemonteerd en zo een bult vormden waaraan de Camel haar naam ontleende. Het vergde talent om een Sopwith van dit type in de lucht te kunnen houden. Veel van deze Camels, waar er naar schatting ongeveer 5500 van zijn gemaakt, crashten al meteen bij het opstijgen. Dit viel te wijten aan het verschoven zwaartepunt in geval van volle brandstoftanks, waar menig piloot niet mee om wist te gaan. Alleen in handen van behendige piloten kon een vliegtuig als dit tijdens de Eerste Wereldoorlog effectief worden ingezet om het op te nemen tegen de Duitse Albatros scouts. 1294 vijandelijke toestellen werden ermee neergehaald. En dat is meer dan alle andere geallieerde jagers voor elkaar kregen. Brenner mocht dan wel niet zo succesvol zijn geweest als Majoor William Barker – recordhouder met het neerhalen van 46 vliegtuigen en zeppelins – hij wist de bak minstens zo soepel te manoeuvreren als de Canadese jachtvlieger.
Brenners greep op de stuurknuppel werd geleidelijk iets intenser toen hij weerstand moest bieden aan een stukje turbulentie waarmee hij even te maken kreeg. Zaag-getande bergen marcheerden vanaf de horizon langs hem voorbij. Miniatuurdorpjes klampten zich als decoraties uit een Märklin landschap vast aan de paarsgroene glooiingen in de valleien onder hem. Het enige wat er aan ontbrak was dat Korinthe lang niet zo rijk bezaaid was met spoorrails zoals het geval in de Alpenlanden. Grove gaten in het pluizige wolkendek legden vlakten bloot die met groene dennenbossen en moeraslanden waren afgezet. Een nat voorjaar was juist ten einde, wat maakte dat de landerijen er niet zo kurkdroog bijlagen als in andere jaren. Welig tierden de klaprozen in de graslanden als ware het penseelstreken die er door een impressionistische schilder op waren aangebracht. Voor Brenner leken ze echter een bloederige markering te zijn voor wat komen ging.

Nog iets minder dan een uur en Brenners laatste missie zou erop zitten. Voldaan rechtte hij zijn stijf geworden schouders en bedacht wat hij zou gaan zeggen tegen de kardinaal. Nabij Akrata, ergens voorbij de bergruggen, lag de geïmproviseerde luchthaven waar hij zijn beloning tegemoet kon zien voor het afleveren van een uiterst geheime lading. In ruil voor het tot een goed einde brengen van deze bijzondere taak zou hij worden ontslagen van verdere militaire verplichtingen en kon hij genieten van zijn vervroegd pensioen. Allereerst wenste hij een uitgebreid bad te kunnen nemen. De open kuip waarin hij zat bood hem weinig bewegingsruimte. Zijn lichaam was ingepakt in een met bont gevoerde leren jas om weerstand te kunnen bieden tegen de koudere luchtlagen in de atmosfeer. Handschoenen en een wollen sjaal gaven hem nog wat extra warmte. Ironisch genoeg zweette hij hierdoor wel als een otter, zodat zijn lichaam in temperatuur kon compenseren wanneer dat nodig was.

De lagere pieken vooruit gaven aan dat het einde van zijn lange reis naderde. Brenner liet zijn tweedekker langzaam door het wolkendek glijden. Hij dwong zijn verdoofde gelaat om in beweging te komen en nam een slok uit zijn flacon. Als warme gesmolten chocola gulpte de jenever zijn mond in. Maar halverwege de tweede teug liet hij de slanke zilverkleurige fles ineens uit zijn handen klappen. Over de fles zelf hoefde hij zich geen zorgen te maken, die was in de kuip beland. De inhoud, daar viel nog veel over te zeggen. Onderweg in de daling door de wolkenpluim had iets de stuurboordvleugel van zijn vliegtuig geraakt. Stof was losgekomen en weggerukt. Flarden van het weefsel waren afgepeld en wapperden in de luchtstroom. Dit was een gevaarlijke ontwikkeling. Het rafelige gat van enkele centimeters kwam de aërodynamica van zijn toestel niet ten goede, wist Brenner. Hij boog zich even over de multiplex panelen rondom de cockpit, niet alleen om de schade te kunnen opnemen, maar ook om langs de watergekoelde Vicker mitrailleurs te kijken naar waar het onbekende object vandaan moest zijn gekomen. Omzichtig liet hij het toestel naar rechts hellen om meer van de horizon te kunnen zien en speurde het af op de aanwezigheid van eventuele belagers. Hier kon maar één verklaring voor zijn: zijn vleugel was geraakt door geweervuur.
Uit respect voor het knap geloste schot op een door de wolken vrijwel onzichtbaar gemaakt object, bleef hij dicht in de buurt van de witte pluimen. Het zou hem nog van pas kunnen komen erbij in de buurt te blijven als vijandig vuur inderdaad op de loer lag. Op deze hoogte was het in horizontale vlucht nog mogelijk om in “hands off”-modus te vliegen, dit in tegenstelling tot lagere hoogtes waarbij het noodzakelijk was een constante voorwaartse druk op de stuurknuppel uit te oefenen om te verhinderen dat het staartvlak een eigen koers zou kiezen. Desondanks koos hij ervoor om zijn handen om het richtingsroer geklemd te houden, om te kunnen anticiperen op het onbekende. En dat was maar goed ook. Kort daarop was het raak. In plaats van beschutting te zoeken voor de Duitse gevechtsvliegtuigen, waarop hij zich had voorbereid, dook er een omvangrijke zwerm vogels voor hem op. Honderden kleine zwarte vlekken blokkeerden van het één op het andere moment compleet het zicht. Brenner had geen idee waar ze zo plotseling vandaan kwamen. Nog maar net wist hij ervoor uit te wijken, maar dit leverde wel op dat hij zich in een schroefdraai om de groep vogels heen moest buigen om het er levend vanaf te brengen. Het gevreesde gyroscopische effect door de rotatiemotor lag in het vooruitzicht toen hij zich in deze halsbrekende toer stortte. Als een punt die zich over de lijn van een touw beweegt, waarmee wordt touwtje gesprongen, boog Brenner de Sopwith onder de kolossale groep vogels door. Terwijl hij dat deed zeilde er een regen van vogelpoep uit de lucht, waar zijn vliegtuig her en der mee werd besmeurd.  Perplex van het volume en de onwaarschijnlijk hoogte waarop deze zwerm zich ophield, wist hij het toestel in bedwang te houden. Ondersteboven hangende om zich vanuit de tweede schroefbeweging te kunnen herstellen in een normale vlucht dook hij noodgedwongen naar rechts tussen twee bergen een vallei in. Eenmaal terug in een gezonde vliegorde waarbij de hemel weer boven en de grond weer beneden hem was, trachtte hij te bevatten wat hem zojuist was overkomen. Met open mond nam hij de conditie van de dubbele rij vleugels op. Zijn blik bleef daarbij rusten op de kleine putjes die hij ontdekte in de stoffen bespanning. Kleine beschadigingen die aan de randen waren afgezet door een soort oxidatie gaven hem de indruk dat hij door een bijtende regen was gevlogen. Dezelfde putjes hadden de wind vrij spel gegeven en meer stof losgetrokken. Er was zoveel bekleding losgescheurd dat de houten ribben van de vleugel werden blootgesteld. De romp was er al even slecht aan toe. Brenner vloekte vanonder zijn sjaal. Hij had gehoopt dat hij bij het achter zich laten van de vogels, dit  superieure vliegtuig nu eindelijk aan de grond kon zetten. Dus Brenner was een nauwgezet man. Achter raken op schema kwam onder normale omstandigheden niet in zijn vocabulaire voor. Zijn zakhorloge waarschuwde hem echter, dat als hij een man wilde blijven van zijn woord, hij nu direct zijn koers moest bijstellen. Maar toen hij opkeek van zijn kompas ontdekte hij een nieuwe formatie vogels die uit een mist te voorschijn kwam die tussen de bergen hing. Het waren er minstens zoveel als daarnet, zo niet meer. Nu hij er schuin boven hing, kon hij zich er een betere voorstelling van maken. En al gauw zag hij dat het niet bij dit aantal bleef. Nadere beschouwing maakte duidelijk dat wat hij eerder had aangezien voor donkere accenten aan de berghellingen, eveneens groepen vogels waren. De donkere vlekken werden zwarter naarmate zij compacter waren. Vielen ze uiteen dan verwaterde dat en werden de vogels slechter zichtbaar. De situatie voor Brenner zag er nu bijzonder akelig uit, want hij ontdekte door het effect van deze superorganismen nu ook meer vogels boven hem. Had hij nu nog maar hoger gevlogen, dan had hij er uit kunnen opstijgen en eraan kunnen ontsnappen. De enige uitweg die hem op dit ogenblik werd geboden was omdraaien en via dezelfde weg terug tussen de bergen door. Onvermijdelijk was daarbij wel, dat hij in een deel van zijn te nemen bocht een route moest kiezen tussen de vogels door of doorvliegen in de hoop op betere omstandigheden. Het perspectief te laat op zijn afspraak te arriveren scheen hem ineens veel behaaglijker, helemaal toen hij besloot voor het laatste te kiezen en door de muur van mist af te zakken om een beter totaalbeeld te krijgen van de vallei; in het dal van Stymfalia werd Brenner verwelkomd door een massa vogels van apocalyptische omvang.  Je kon met geen mogelijkheid bevatten om hoeveel vogels het hier ging.

De Stymfalische vallei is omringd door de berg Trachi op het zuiden, Pharmakás naar het oosten en torenhoge berg Kyllini op het westelijke deel. Brenner en zijn vogels werden door het massief omringd. Meer naar het noorden was het opener, daar waar een reeks van gecultiveerde velden afbogen en allen naar het rietomringde ondiepe meer leken te wijzen. Culminerende naar het westen, waar we de dorpjes Láfka en Karteri vinden, meet de vallei ongeveer twee bij zes kilometer, met op het andere uiterste de plaats Stymfalia.
Laatstgenoemde was getuige van één van de twaalf werken van Heracles. Stinkende mensetende vogels, zo talrijk dat zij het zicht op de lucht blokkeerden wanneer zij oprezen uit hun moerassige oorsprong, terroriseerden de bewoners ongenadig met hun monsterlijke snavels, klauwen en veren welke uit brons vervaardigd. De één meter hoge vogels hadden de afmeting van een kraanvogel en het uiterlijk van een ibis. Vermoedelijk waren ze afkomstig uit de Arabische woestijnen. Ze vervuilden het land met hun giftige uitwerpselen, verwoestten het gewas en doodden het vee. Alleen Heracles was ze te slim af door met een ratel te schudden die door Hephaestos was gemaakt. Hij schoot ze daarna uit de lucht, totdat de overblijvende vogels op vlucht sloegen en later neerstreken op het eiland Ares in de Zwarte Zee.
Jason en de Argonauten zouden ze later nog zijn tegengekomen toen zij op zoek gingen naar het Gulden Vlies. Zij waren gedwongen om op weg naar Colchis langs het eiland te varen. Door vlug hun helmen op te zetten en luidkeels naar de vogels te schreeuwen, bleven zij beschermd tegen de vallende veren. Hiermee werden ze van het eiland verjaagd en is er sindsdien nooit meer iets van ze vernomen.

Onbekend met deze geschiedenis vloog Dus Brenner dieper de nauwe vallei in. Veel keuze had hij niet. De Stymphalische vogels verplaatsten zich en kozen voor een frontale aanpak. Dit liet hem weinig ruimte over om te manoeuvreren zodat hij de flanken van het dal opzocht. Hiermee zag hij zijn kans schoon en liet de Sopwith Camel dwarshellen om aan een klim rechtsom te beginnen. Zo kon hij de neus in een richting duwen waarin hij meende een doorgang tussen de bergtoppen te vinden. Al snel kwam hij erachter dat hij te hoog had ingezet en moest zijn actie staken. Voor hem hadden de vogels zich alweer verzameld. De afstand tussen het gat in de bergen en zijn vliegmachine was simpelweg te groot. Nog verder naar rechts afbuigen zou er nu toe leiden dat hij te dicht op een majestueuze uitstulping uitkwam en een gerede kans maakte te pletter te slaan. Aan zijn andere zijde was meer bewegingsruimte, maar daar bevonden zich ook de vogels. Zijn munitie hamsterend als een vrek vuurde Brenner met zijn Vickers in korte uitbarstingen. De Sopwith rolde naar links en naar rechts en de Stymphalische vogels gingen aan beide zijden aan hem voorbij. Zijn gedurfde aanval werd beantwoord met een regen van bronzen veren die door de vogels over het toestel werden uitgeworpen. Maar aan de kant van deze mythische monsters vielen ook slachtoffers. Onsterfelijk waren ze niet. Alleen waren zij met zoveel meer. En vlogen zij lager, om te proberen onder het schootsbereik van Brenner te blijven met zijn dodelijke machine geweer, dan liet hij zijn kist weer zakken en maakte hij nieuwe slachtoffers. Wat dat betreft was het vliegen met een Sopwith Camel geen sinecure. Daar de mitrailleurs boven bevestigd zaten, was hij voortdurend in het voordeel wanneer hij als jager onder zijn prooi vloog, maar zodra de kaarten gekeerd werden, had hij niets om zich mee te verdedigen. Dit ging om begrijpelijk redenen overigens ook op voor de vogels, alleen dan contra. Zij hadden de kracht niet om de veren naar boven te smijten, laat staan hun uitwerpselen.

Zo ging het kat en muis spelletje nog even door, totdat Brenner zich noodgedwongen uit deze groep vogels moest losmaken. Nog eenmaal probeerde hij een line-up shot in dezelfde groep, maar aan het hoge schelle gebrul van de motor te horen moest hij zichzelf dwingen tot ander maatregelen. Het lawaai dat uit de aluminium behuizing van zijn rotatiemotor kwam, duidde erop dat hij spoedig zonder brandstof zou raken. Hierdoor moest hij lager afdalen in de vallei om de motor niet te veel te laten slurpen. Daarbij zorgde het vliegen in de eerdere omstandigheden ervoor dat zijn romp en vleugels te veel bloot stonden en daardoor het risico liepen op nog meer schade op te lopen. Vliegen op de maximale snelheid van 115 kilometer per uur, waar de Britse tweedekker op gemaakt was, lag ondertussen ver buiten het bereik wat hij normaal zou kunnen trekken. Nog even en hij dreigde door de geleden schade zelfs onder de overtreksnelheid te raken, waardoor beklimmingen haast niet meer mogelijk werden. Met een snelheid van een magere negentig kilometer per uur scheerde hij amper vijftig meter boven de grond en over de landerijen. Onderweg haalde hij de ene na de andere vogel neer. Hier had hij verwacht vee in doodsangst verspreid te zien uitwaaieren als bladeren de door de lucht werden gegrepen. In plaats daarvan werd hij verrast met het morbide plaatje van tientallen karkassen van dezelfde dieren. In sommige gevallen was er van de koeien en geiten enkel nog een geraamte overgebleven. De vogels hadden ze onder gescheten waardoor ze ziek werden of ze hadden ze direct afgeslacht door ze met hun puntige snavels te doorboren en op te vreten. De Stymphalische vogels hadden de achtervolging op Brenner ingezet en kronkelden als één onheilspellende massa door de lucht. Ook voor hem waren diverse zwermen aanwezig die hij maar al te graag als schietschijven uit elkaar schoot. Het mocht een wonder heten dat Brenner hier überhaupt nog vloog. Enkele bronzen veren hadden reeds gaten geslagen in zijn vleugels en het was overduidelijk dat hij de afgesproken landingsplaats niet meer halen zou. De rollende contouren van de grond die onder hem voorbij raasde bemoeilijkten hem tot het maken van een zuiver schot.
Het landschap was een waas van glooiende weiden die snel overging in het moerasland van het Stymfalische Meer. De boerderijen en hun gronden waren verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor het gifgroene water dat rijkelijk met algen was begroeid. Brenner moest zich concentreren op het heelhuids tot een goed einde brengen van deze doodsvlucht. Hij was aan de oversteek van het meer begonnen en zag dat dit het uiterlijk had van een hele dikke erwtensoep. De piloot vloog zo laag dat zijn wielen bijna het water raakten. Voor hem uit, stak een schilderachtige veldstenen ruïne van een brug uit het water alsof het een lang vergaan tijdperk wilde markeren. Het meer besloeg amper een kilometer in lengte, maar voor Brenner leek het alsof iedere druppel waaruit het was samengesteld onder hem voorbij kroop. Hij keek omhoog en zag hoe een dikke geconcentreerde wolk van Stymphalische vogels boven hem vlogen. Op een afstand van minder dan vijftig meter leken ze dadelijk een verenregen op hem te willen loslaten. En zouden ze daarin slagen, dan zou het brons hem niet alleen een kopje kleiner maken, het gewicht van de veren zou hem ook doen zinken. Hij omklemde daarom te trekker van zijn enige geautomatiseerde vuurwapen en bedacht zich hoe hij de vogels in zijn vizier kon krijgen. De verenregen begon reeds. Brenner ontspande daarop de greep op de trekker en veranderde terstond zijn tactiek nadat hij de omgeving goed in zich had opgenomen. Links van hem verscheen de brug en het was duidelijk dat de vogels hem vanuit de rechterzijde er tegenaan wilde laten vliegen. Hij hoefde geen geleerde te zijn om te weten dat hij met zijn spanwijdte van 8,5 meter onmogelijk de doorgang van de oude kleine brug als vluchtweg kon gebruiken. Wel liet hij zich verleiden om die richting uit te vliegen en trok in diezelfde beweging een groot volume van de donkerbronzen vogels mee. Het oude bruggetje had de verbinding met de kade eeuwen geleden verloren, zodat er een uitsparing was ontstaan die Brenner benutte om er zijn vliegtuig tussen de kantelen. De kunstige toeren die hij met zijn tweedekker uithaalde zou nog dikke punten hebben gescoord op een vliegshow. Achter de ruimte die hij tussen de kade en de brug had ontdekt, had hij een leegte in een rij hoge dennenbomen gezien, waar hij zijn geluk maar al te graag op beproefde. Het resulteerde erin dat hij tussen de stammen door kon vliegen met een marge van nog geen tien centimeter aan beide uiteinden van de vleugels. Achter hem stortte een flink groep veren en vogels neer in het water en tegen het stenen bruggetje. Zij konden niet meer tijdig reageren op deze voortreffelijke kunstgreep. Enkele raakten daarbij bedolven onder de stenen die onder deze onnoemelijke kracht werden losgerukt.
Dus Brenner zelf bleef even uit het zicht. Eventuele toeschouwers zouden verbijsterd zijn geweest waarom een crash uitbleef en zouden vol ontzag de vliegende kist hebben staan nastaren met oh’s en ah’s toen deze even later weer relatief ongeschonden tussen de kruinen van de dennen opsteeg. Tevreden gluurde deze over zijn schouder naar achter om zich te overtuigen van het staaltje dat hij had laten zien.

Veel tijd om te kunnen genieten van deze schamele overwinning was er echter niet. Brenner had de noordoostelijke opening in de vallei eindelijk bereikt, maar werd opnieuw door vogels gehinderd. Daarbij, hij was in zijn dijbeen getroffen door een bronzen veer. Zijn broek zag donkerrood van het bloed. En een nog grotere wolk met Stymphalische vogels stond hem inmiddels alweer op te wachten tussen de bergwanden en ontnamen hem de enige mogelijkheid om rechtuit de vallei uit te vliegen. Zijn nederlaag accepterende, deed hij daarom het enige mogelijke wat hij nog kon doen. In plaats van nu opnieuw naar rechts af te buigen om nieuwe confrontaties aan te gaan, zocht hij de hellingen op van de imposante bergketen Kyllini. Hierbij vloog hij recht over het plaatsje Stymfalia heen, waaraan de vogels hun naam hadden te danken. Warm bloed gutste uit zijn bovenbeen en droop over zijn stoel. Ook in zijn mond was een bronzen smaak aanwezig, omdat er bloed in terecht was gekomen. Met een vroege klim trachtte hij zoveel mogelijk terrein te winnen op de berghelling, omdat hij wist dat hij het uiterste van zijn rotatiemotor vroeg. Het was net genoeg om op het steiler wordend stuk boven een dichtbegroeid bos uit te komen. Hier gespte hij zijn veiligheidsgordel los. Daar had hij wat moeite mee door zijn dikke handschoenen. Maar toen dat eenmaal lukte opende hij zijn cabine en trapte er een pakketje uit. Een voorwerp ter grootte van een flink rugzak buitelde naar beneden en kwam in een bos met loofbomen terecht nog voordat de Stymphalische vogels in de buurt waren en het konden onderscheppen. Voor Dus Brenner had het alle belang dat zijn geheime lading niet zouden worden terug gevonden door enig individu die er kwade bedoelingen mee had. Liever nog, hij hoopte dat niemand het Gulden Vlies hier ooit nog terug zou vinden.
Gealarmeerd door de nu bijna lege tank zocht hij driftig naar een geschikte plaats voor een noodlanding, wetende dat dit in een onmogelijke opgaaf zou blijken te zijn. Het voortdurend van hoogte veranderende bergterrein stond geen landing toe dat een normaal mens zou overleven.
Tot grote vreugde echter, vond hij toch een recht stuk terrein waar hij een poging tot landen zou kunnen ondernemen.
Maar op dat moment sloeg het noodlot toe. De zure uitwerpselen hadden zich zo ver door de stof van de vleugels gebeten, dat het gewichtsverschil tussen de vleugels en de rest van het vliegtuig een maximum had bereikt. Hierdoor dreigde de Sopwith Camel scherp naar rechts te draaien en door het sterke gyroscopische effect van de rotatiemotor zou dit onvermijdelijk resulteren in een heftige dodelijke spin. Brenner stond hiermee voor een onmogelijk dilemma: in de ten dode opgeschreven kist blijven zitten of zichzelf overgeven aan de Stymphalische vogels door uit het vliegtuig te springen.

Had hij nou maar in het vliegtuig blijven zitten. Maar zijn woede jegens de vogels was zo ver opgelopen dat hij een even suïcidale keuze maakte door uit de Sopwith te springen. Na even te hebben moeten worstelen met onder en boven trok hij aan een koordje en opende hij zijn parachute. Achter hem klonk een luide explosie ten teken dat zijn trouwe Sopwith Camel in een vuurbal uiteen was gespat. Ook dit was een wanhoopsdaad, want hij wist dat hij nu een vrij hangende schietschijf was geworden. Nog even slaagde Dus Brenner er in om zijn karabijn tevoorschijn te halen en een tiental Stymphalische vogels uit de lucht te knallen, maar nog voordat Brenners lijf met de parachute tussen de bomen haakte, werd het in een tijdsbestek van enkele seconden tot het bot toe afgekloven.

This entry was posted on Tuesday, October 18th, 2011 at 16:48 and is filed under Astronomisch gedachtegoed, Duimzuigerij, Galbakkerij, Gekalibreerde Gedrochten, Nederlands. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

18 Comments

  1. October 18, 2011 @ 17:07


    Een mooi verhaal á la jouw (en mijn) favoriet Clive Cussler dit keer, inclusief bijna maniakale research ;)

    Knap gedaan!

    Posted by BoB de Winter
  2. October 18, 2011 @ 17:17


    Maniakale reseach! Hahahaha! Ha prachtig, ja, daar sla je de spijker op z’n kop man. :-D En wat goed dat je Clive er direct in herkent. Al moet ik zeggen dat me dat haast niets verbaast, om redenen die we beide wel begrijpen.
    Heb je het in dezelfde adem uitgelezen als ik het heb geschreven? (not! :-P )

    Ik wil er trouwens nog wel even voor waarschuwen dat ik het nog maar eenmaal heb nagelezen, en het me niets zou verbazen dat er nog heel wat op- en aanmerkingen op (en aan) te maken zijn. Dus als je taalkundig wat missers vindt, leef je uit op het in de comments te zetten. ;-)
    Let op: Het is ‘StymPHalische vogels’ en ‘StymFalische vallei’. Waarom dat verschil er is heb ik nog niet ontdekt, maar daar zal wel iets achter zitten. Ik heb mijn best in elk geval gedaan er constant in te blijven.

    Genoemde locaties bestaan trouwens echt (hoe kan het ook anders). Je kunt de vlucht van Dus dus letterlijk uittekenen in de bestaande Stymfalische vallei. De kenmerken van de Sopwith Camel, zal je dan ook niets verbazen, heb ik met evenveel zorg in het verhaal verwerkt als Clive Cussler dat in bijna al zijn verhalen evenzo doet met de transportmiddelen die hij gebruikt.

    Posted by Achmed Liën
  3. October 18, 2011 @ 17:48


    Wat ik hier zo knap vind is dat je a) mij weet te overtuigen wat ‘overtrek’ is en b) dat je zonder er al te veel woorden voor te gebruiken weet uit te leggen dat er zoiets is als een minimum snelheid dat je nodig hebt om het vliegtuig te kunnen laten klimmen. En dan ook gewoon durven om het vliegtuigje niet willens en wetens onder de brug door te laten vliegen. Want dat zou elke andere schrijver namelijk wel hebben gedaan. Jij daarentegen wist dat het niet kon, omdat je blijkbaar met de afmetingen bekend ben. Of is dat vervallen bruggetje soms ook uit je duim gezogen? ;-)

    Posted by Stoomkoker
  4. October 18, 2011 @ 17:59


    @Stoomkoker: dank je. Ik moet zeggen dat ik aan Clive Cussler dan ook wel een uitstekend voorbeeld heb.

    Het bruggetje is niet uit mijn duim gezogen. Kwam hem toevallig tegen in Google maps tussen de Panoramio foto’s. Dus ik weet dat het er is. Op de afmetingen heb ik een beetje moeten gokken. Maar het leek me niet waarschijnlijk dat een vliegtuig met een spanwijdte van 8,5 meter erdoor zou kunnen.

    Posted by Achmed Liën
  5. October 18, 2011 @ 22:03


    Al die details hè, die je erin hebt opgenomen. Heel gaaf om dat zo te lezen en al die achtergronden te kennen. Je waant je echt in de tijd van de tweede wereld oorlog. Wat ik het favoriete stuk is waar je de kurkertrekkervlucht onder de vogels door met een springtouwtje vergelijkt. Ik zie dat helemaal voor. Clive Cussler ken ik niet, maar interessant vind ik deze stijl wel.

    Posted by Sandra
  6. October 18, 2011 @ 22:18


    Wat ik nog vergeet te vermelden is dat dit monster dus is gekozen door Goudvisje. Op één of andere manier komen de verhalen waartoe zij de inspiratie geeft altijd net iets lekkerder uit de verf dan de anderen.
    Voor de volgende maand heb ik ook iets bedacht, ik wil jullie laten kiezen. Ik heb willekeurig drie monsters verzameld waar ik jullie er één uit wil laten aanwijzen. Meeste stemmen gelden. Dit zijn ze:
    - Cthulu
    - Typhon
    - Scylla
    (Ook wel heel toevallig dat het drie supermonsters zijn)

    Posted by Achmed Lien
  7. October 19, 2011 @ 12:18


    Doe mij maar Ctulhu! Ik wil wel eens een verhaal zien in de stijl van HP Lovecraft, het lijkt me dat die jou ook wel goed moet afgaan!

    Posted by BoB de Winter
  8. October 19, 2011 @ 13:34


    @BoB: Daar was ik al bang voor. Ik zal er best mijn ei in kwijt kunnen, maar denk wel dat ik er een pittige kluif aan zal hebben. ;-)

    Posted by Achmed Liën
  9. October 20, 2011 @ 00:49


    Over eieren gesproken: zouden dat geen goede Stymphalische projectielen geweest zijn?

    Goed verhaal trouwens! Vooral het begin vond ik erg prettig om te lezen.
    Vanwege jouw uiterst gedetailleerde beschrijvingen kon ik mij heel duidelijk een voorstelling maken van het wereldje dat jij in jouw horrorfiele hersentjes hebt geschapen.

    Petje af (of in mijn geval: ninjamasker af) trouwens voor de research die je hebt gedaan voor dit verhaal!

    Posted by Retroman
  10. October 20, 2011 @ 00:50


    Oh ja: ik stem ook op Cthulhu! Succes met schrijven alvast! :D

    Posted by Retroman
  11. October 20, 2011 @ 17:50


    Op hoeveel verschillende manieren kun je dat woord schrijven? Ik zie Cthulu, Ctulhu, Cthulhu :P

    Die van Retroman is de goede!

    Posted by BoB de Winter
  12. October 20, 2011 @ 17:52


    Op hoeveel verschillende manieren kun je dat woord schrijven? Ik zie Cthulu, Ctulhu, Cthulhu :P

    De schrijfwijze van Retroman is de correcte!

    Posted by BoB de Winter
  13. October 20, 2011 @ 17:54


    Had ik al gezegd dat Retroman het bij het juiste eind heeft :?

    Posted by BoB de Winter
  14. October 20, 2011 @ 21:18


    Cthulhu is volgens mij de goede spelling. Doe mij ook dat monster maar. Keuze lijkt mij vast te staan. XD

    Posted by Sandra
  15. October 20, 2011 @ 21:23


    Nog ff iets: hoe kan het zwart zien van de bronzen vogels? Zou Brenner ze niet als bruine/bronzen wolken moeten zien? Je hoeft het niet aan te passen hoor, maar viel me gewoon op! ;-)

    Posted by Sandra
  16. October 21, 2011 @ 15:51


    Gaaf verhaal! Zeker weten mijn favoriete monsterverhaal. Niet zo zeer door de monsters (die overigens wel cool zijn), maar door Dus Brenner! Over zijn avonturen zou ik wel meer willen lezen. Ik vind WOI sowieso een boeiende periode en bij uitstek geschikt om te gebruiken voor verhalen met bovennatuurlijke invloeden e.d. Ik zou het zelfs bijna romantisch willen noemen, met die vliegtuigen en zeppelins, hoewel ik ook wel weet dat het levensgevaarlijke toestellen waren en dat die loopgravenoorlogen met mosterdgas en zo eerder het tegenovergestelde waren van romantisch :P Ja, als je er ooit tijd en zin hebt, mag je van mij wel het hele verhaal rond het Gulden Vlies schrijven :D Met onverschrokken piloot Dus Brenner! (En het liefst ook een geheime en – voor die tijd – hele grote en geavanceerde duikboot :P )

    Om dit enthousiasme over een nog ongeschreven verhaal te vertalen naar dit verhaal: erg graag gelezen :) Er staan wat kleine foutjes in, maar het zit goed in elkaar en is goed geschreven; ik zag het helemaal voor me. Qua niveau wat mij betreft vergelijkbaar met jouw hoofdstuk zes van Wisselwereld.

    Ik vind “torenhoge berg” wel grappig. Erg hoog is die berg dus niet :P

    Posted by Zombie
  17. October 23, 2011 @ 22:48


    Net terug uit een midweekje Newcastle en heb maar vast een boek gekocht van H.P. Lovecraft. Driemaal raden welk verhaal dáár in staat ;-)
    @Zombie: wat een leuke reactie! Maar is het je opgevallen dat ik Dus aan het einde om het leven heb gebracht? Dus zou dit dan het laatste hoofdstuk van Dus moeten zijn? :-D Toch snap ik wel wat jou aantrekt in dit verhaal en ik ben van mening dat dit vooral te danken is aan het feit dat ik de leest van Clive Cussler heb gebruikt in dit verhaal èn voor de tijd waarin het zich afspeelt heb gekozen voor WOI. Ik ben een groot fan van Clive en zie hem als een bijzonder voorbeeld. May Day, een boek dat erg doet denken aan dit monsterverhaal, is niet mijn favoriete boek, maar staat zeker in de top 3. Himler blijkt daarin nog in leven en heeft het werk van Hitler voort willen zetten op zijn eigen manier. Zij het een belangrijk verschil in oorlog verder, het toont veel overeenkomsten met dit wat ik hier heb geschreven. Wat mij ook enorm aantrekt, en je ook in May Day terugziet, is zijn passie voor verzorgde achtergronden en gedetailleerde uitwerkingen. Ik smul ervan en je ziet het dus ook terugkomen in mijn monsterverhalen. Gewoon, omdat ik vind dat het zo moet zijn. Met plezier zal ik nog eens zo’n verhaal schrijven en misschien wel in het jasje zoals je het hebt beschreven. Top reactie, Zombie, ik wordt wel wat verlegen van de complimentjes! ;-)
    @Sandra: ik denk wel dat je een punt hebt. Al was het om de continuïteit, ik ga het verhaal er wel op nalezen.

    Posted by Achmed Lien
  18. October 23, 2011 @ 23:03


    Ja, maar dat Dus Brenner dood is betekent natuurlijk niet dat het verhaal rond het Gulden Vlies afgelopen hoeft te zijn :P Van Clive Cussler heb ik nog nooit wat gelezen (ik had zelfs nog nooit van ‘m gehoord :P ), maar zoals jij zijn werk beschrijft, lijken er idd wel wat overeenkomsten te zijn met jouw werk. Mooi dat zo’n voorbeeld je aan kan zetten tot grondige research, want dat is wel echt een pluspunt aan de verhalen waar je dat voor doet :)

    Posted by Zombie

Leave a Comment

Please note: Comment moderation is enabled and may delay your comment. There is no need to resubmit your comment.