image by Wynther_Knight, edited by Gsorsnoi

“Zal ik je zometeen een spookverhaal uit de Filippijnen vertellen?” vroeg Esmeralda uitdagend aan Thomas terwijl ze een nieuw pad buiten de stad insloegen. Esmeralda Garcia wierp terloops een blik over haar schoudertas naar achteren en beet zachtjes op haar onderlip. Samen met haar vriendje Thomas Martens besteeg ze een flauw hellend voetpad nabij één van de zijstromen van de Panay River. Ze hadden het bewoonde gebied van de stad nu bijna verlaten. Zij liep soms op hem vooruit, daar de uit Nederland afkomstige Thomas de streek rondom de woonplaats van zijn vriendin nog nauwelijks kende. Het stel, dat elkaar eerder dit jaar via het internet had ontmoet, zocht nog vrij laat de buitenlucht op. De zon, die overdag nauwelijks inspanningen had hoeven leveren om Thomas’ bleke huidje van enige kleur te voorzien, was reeds lang onder de horizon verdwenen. Ze liepen nog net niet in de complete duisternis. De enige verlichting die het hun nog mogelijk maakte om hier een hand voor ogen te zien, was afkomstig van de schaarse straatverlichting en de paar woningen waar het licht nog brandde. Nu viel de nacht op de Filippijnen überhaupt al vroeg in, aangezien de zon er gedurende het gehele jaar gemiddeld tussen vijf en zes uur al ondergaat, buiten de steden was het er soms griezelig donker. Thomas liet zich daarom leiden door zijn nieuwe liefde, op wie hij hier volledig was aangewezen, maar vroeg zich wel af hoeveel langer Esmeralda hun nachtelijke avontuur nog wilde maken.
“Oké, waarom niet?” stemde hij weifelend toe. “Maar zullen we zo niet eens teruggaan naar huis?” Thomas hoopte erop dat ze de terugweg zou willen gebruiken om haar verhaal te vertellen. Dan konden ze wellicht nog tegen enen thuis zijn. Bovendien werd ze morgen achttien, dus leek het hem wel prettig om daar een beetje fris bij voor de dag te komen. Maar Esmeralda bleek nog niet de aanleiding tot hun escapade te zijn vergeten. “En hoe zit het dan met onze plannen? Of wil je zeggen dat je nu geen zin meer hebt?” vroeg ze hem en keek hem opnieuw ondeugend aan. In het ouderlijk huis was het hen niet toegestaan om seks te hebben, zodat ze er eerder op de avond op uit waren gegaan om een plekje op te zoeken waar ze ongestoord konden vrijen. Wanneer je nog thuis bij je ouders woont, wordt dat vaak niet getolereerd. En alhoewel dat soms moeilijk tegengehouden of gecontroleerd kon worden, zou het van weinig respect getuigen indien je het toch deed. Tegen haar moeder had Esmeralda daarom gezegd dat ze even bij een vriendin langs zouden gaan – wat ze feitelijk ook hadden gedaan – en daarna weer zouden terugkeren. Na het bezoek aan die vriendin waren ze echter nog een stuk doorgelopen om de natuur op te zoeken. Naarmate ze verder doordrongen in de wildernis en steeds minder huizen zagen, nam langzaam ook de straatverlichting af. De nacht was als een zwarte sluier over de archipel komen te liggen. Voor Thomas kwam dit allemaal wat onwennig over, al stond het idee van de avontuurlijke vrijpartij hem niet tegen. In de Filippijnen waren ze blijkbaar gewoon aan het feit dat de avond zo snel inviel. Hij zou hebben gedacht dat je, als het al zo donker was, niet nog uren buiten de deur zou besteden vooraleer je weer naar huis keerde. Daarnaast leek het hem alleen al voor de eigen veiligheid niet verantwoord.
“Het is nu niet veel verder meer,” verzekerde Esmeralda hem, “we zijn er zo. We lopen nog een stukje langs deze rivier hier en dan hebben we daar verderop een plek waar we ons ongestoord kunnen uitleven,” ze wees naar een iets hoger gelegen wal aan de rivier. Thomas zag niet dat ze haar arm strekte om de richting te duiden. Zo donker was het. “Roxas houden we hiermee op loopafstand.” Ze sprak de naam van haar woonplaats uit als ‘Ro-has’. Thomas zei het nog dikwijls verkeerd door de ‘x’ als ‘ks’ uit te spreken.
Roxas City is een middelgrote stad in de Filippijnse provincie Capiz en tevens de belangrijkste haven van het noordelijke deel van het eiland Panay. Voorheen stond deze stad bekend als de ‘Capiz gemeenschap’ – ook wel ‘barangay Capiz’ genoemd – waar de provincie uiteindelijk zijn naam aan had te danken. Op 12 mei 1951 werd de gemeenschap, inmiddels uitgegroeid tot een stad, omgedoopt in Roxas City. Diverse rivieren meanderen er doorheen, snijden dwars door de kern en verdelen het daarmee haast evenredig in tweeën. Zijrivieren vanuit de bergen stromen in de bovenste delen van Panay River, razen door enkele kleinere nederzettingen die langs de oevers zijn opgetrokken en irrigeren het land waardoor deze een vruchtbare bodem vormt om voedsel op te verbouwen. Terwijl ze een heuvelachtig gebied introkken waar de begroeiing langzaam de overhand begon te krijgen, ving Esmeralda aan met het vertellen van haar verhaal.
“In de provincie Capiz doen relatief veel horrorverhalen de rondte over allerlei soorten mythische wezens, zoals geesten, kobolden, ghouls en zogenaamde aswangs. Waarvan van al die monsters de laatste nog wel het meest worden gevreesd. Het is een verzamelnaam voor boosaardige vampier-achtige schepsels die buiten deze streek vaak worden afgedaan als het onderwerp van mythen en Filippijnse folklore. Volgens velen dus verzinsels, angstverhalen gebaseerd op bijgeloof. Hier onder de lokale bevolking wordt er echter heilig in geloofd. De Spaanse kolonisten, destijds in de 16e eeuw, konden zelfs bevestigen dat ze oog in oog hebben gestaan met deze manifestaties van het kwaad…”
Onderzoekend trok Thomas een wenkbrauw op. Esmeralda, die door haar vriendje liefkozend Esmé werd genoemd, wist dat hij niet weg was van fictie – de nuchtere Groninger hield het liever gewoon bij feiten – daarom kon het voor haar nog wel eens als vermoeiend worden ervaren om hem iets te vertellen. Vandaag besloot ze zijn verzuchtende reacties liever te negeren. “Zij maakten kennis met onze gewoontes en eigenaardigheden en kwamen ze in deze provincie tot de ontdekking dat er niet te spotten viel met bovennatuurlijke krachten en andere onverklaarbare verschijningen die aanvankelijk werden afgedaan als fabeltjes. Alleen was niet iedere Spanjaard daar zonder meer van overtuigd. Dat bleek wel, toen er mannen tussen die Spaanse bezetters waren die met de Filippijnse vrouwen het bed deelden met zwangerschap als onvermijdelijk gevolg. Sommige van hen lieten de vrouw dan achter en verlieten het land weer met de eerstvolgende vloot. Anderen, die hier bleven om hun zoon of dochter geboren te zien worden, zijn uiteindelijk toch het land ontvlucht. Mochten ze de moed al hebben gehad om verhaal te doen van hun gruwelijke ervaringen, dan werden ze thuis voor gek verklaard. Dat wil zeggen, als ze de huiveringwekkende voorvallen zelf überhaupt al hadden overleefd.”
“Ja, ja, hoezo dat dan?” Nu kwam het, dacht Thomas. Esmeralda zou vast een één of andere fantastische of bovennatuurlijke verklaring hebben voor mysterieuze gebeurtenissen. Ze zou hem ongetwijfeld wel iets gaan vertellen waarvoor je tenminste van sprookjes of legendes moest houden om het aannemelijk te vinden. Dit was niet Thomas’ sterkste punt. Hij gaf de voorkeur aan tastbare feiten. De geboren Groninger had zichzelf altijd te nuchter gevonden om zich te laten meeslepen door ongefundeerde praatjes. Toch, omdat het zijn vriendin was, bleef hij geduldig. De onderhoudende wijze waarop ze haar verhaal aanzette droeg ook wel bij aan zijn motivatie te blijven luisteren en tevens curiositeit, zodat hij verder beleefd aandacht hield en zich afvroeg wat er zo bijzonder was aan het verblijf van de Spanjaarden bij de vrouwen. “Waren deze vrouwen behekst of zo? Of gebeurde er iets anders vreselijks rondom die zwangerschappen?”
Esmeralda grijnsde geamuseerd om zijn vragen en voorzag hem graag van verdere details. “Nee, de vrouwen die in verwachting waren niet. Het waren de zogenaamde Manananggals, een ondersoort van de Aswangs. Dit zijn gevreesde wezens in de Filippijnse folklore. Duistere schepsels, doordrenkt van kwaad, die aan westerse vampieren doen denken en soms ook Tik-tiks worden genoemd vanwege het kenmerkende geluid dat ze maken met hun vleermuisachtige vleugels. Het zijn mensetende monsters die vaak als heksen worden aangeduid, omdat ze overwegend vrouwelijk zijn. Met name in de westelijke provincies van Capiz en Iloilo zijn ze erg berucht. Maar ook in de volksverhalen van buurlanden Indonesië en Maleisië zijn soortgelijke wezens veelbesproken.”
Thomas fronste zijn wenkbrauwen. Esmeralda’s verklaring kwam hem voor als een ratelend intro van een absurde sage, dat door volksgeloof lichtgelovigen op morbide wijze moest bekoren. Haar integere opstelling was hem echter niet ontgaan. Hij bleef vooralsnog bij zijn sceptische houding en begon onbewust iets schever te lopen, waardoor hij zich iets van zijn vriendin leek te verwijderen.
“Oké,” bracht hij voorzichtig uit. Bedenkelijk keek hij haar aan. Onbedoeld viel er een korte stilte. Thomas deed geen moeite zijn uitdrukking van ongeloof te verbergen. Met een vragende blik probeerde hij zelfs te doorgronden of Esmeralda het echt meende. Ze liet zich er echter niet door uit het veld slaan. Integendeel. Met de overredingskracht van een pubermeisje dat haar vader ervan moest overtuigen dat dat veel oudere nieuwe vriendje van haar wel degelijk te vertrouwen was – in hun geval had dit zomaar de situatie kunnen zijn; Thomas was net twintig geworden – probeerde ze tot hem door te dringen. Ongecontroleerd trok ze haar schouders op en bracht ze haar wenkbrauwen bij elkaar. Met haar handpalmen tegenover elkaar was ze net de pastoor van de verderop gelegen Santa Monica kerk in het dorpje Panay. Ze preekte verder:
” Voor de Filippino’s uit de regio Visayas is dit een gemeenschappelijke werkelijkheid waarmee elke dag geleefd moet worden. De Spaanse bezetters waren er op den duur van overtuigd dat de Manananggals bestonden. En ik kan je verzekeren, dat doen ze ook nu nog.”
Thomas geloofde zijn oren niet. Hij was erg op zijn meisje gesteld en koesterde al vroeg in hun relatie bewondering voor de schilderachtige manier waarop ze bepaalde zaken kon optekenen. Maar hij had niet verwacht dat wanneer het op feiten of fictie zou aankomen, Esmeralda de naïeve aanhanger van oeroude vertelsels bleek te zijn.
“Wil je daarmee zeggen dat je het zelf ook gelooft dan?”
Het was er uit voordat hij er erg in had. Al direct speet het hem dat hij zo plompverloren duidelijk maakte dat hij Esmeralda’s relaas in twijfel trok. Ze had dan ook niet het idee dat ze serieus genomen werd. Ze beantwoordde zijn reactie met een veelzeggende priemende blik. Op slag stond ze stil, als versteend in de predikende houding die ze het laatst had aangenomen. Verontwaardiging had de plaats ingenomen van haar eerdere gelaatsuitdrukking. Nota bene haar eigen vriendje had zijn mening al paraat voordat ze goed en wel de kans had gekregen om alles te vertellen. Toch was haar belijden gemeender dan deze gespeelde act. Eigenlijk had ze wel verwacht dat er meer voor nodig was om Thomas tot een ander inzicht te brengen. En ze genoot ervan. Schijnbaar gepikeerd beende ze verder en keerde ze zich van hem af. Thomas liet ze daarmee achter met het gevoel iets verkeerds te hebben gezegd. Onthutst doch schuldbewust staarde hij haar na en trok vervolgens een kort sprintje om haar in te halen.
“Hé, schat! Zo was het niet bedoeld.” Shit, dacht hij, hij had haar echt op haar teentjes getrapt.
Esmeralda sprak geen woord en liep de hoek om naar een dichter begroeid terrein. “Je kunt gerust verder vertellen hoor. Wat had je dan verwacht van een Westerling als ik? Ik ken de plaatselijke gebeurtenissen hier toch niet?” In de bocht die stikdonker werd door de vele laaghangende takken, zag hij geen hand voor ogen. Hij had de grootste moeite zich te oriënteren en kon nog maar net onderscheiden wat voetpad was en wat niet. Of wat ervoor door moest gaan. Achter hen verdween de stadsverlichting voorbij de glooiing van het landschap. Waar ze het hier mee moesten doen was het flauwe schijnsel van het maanlicht. Alleen was het zonneklaar dat de schaduw en algehele duisternis de overhand hadden. Esmeralda kon hij volgen op basis van het geluid dat haar voetstappen maakten en haar exuberante contouren die zelfs bij de afwezigheid van zoveel licht nog oogverblindend waren. Toen Thomas achter zijn vriendin aan onder de uitstulping van een overhangende rots door liep, voelde hij het op slag afkoelen. De temperatuurdaling verdween net zo plotseling als dat hij was opgedoken. Heel even huiverde hij van angst terwijl hij opkeek naar de reusachtige zwarte vlek die over hem heen trok. Hij staarde naar boven en vroeg zich af waar de sterren waren gebleven. Op het moment dat zijn ogen zich wat hadden aangepast aan een kort moment van complete duisternis, gold zijn verbijstering meer dan wanneer Esmeralda hem zou hebben voorbereid op hetgeen ze hier zouden vinden. Ongemerkt had ze hem van het door toeristen veel belopen zandweggetje langs de Panay River over een natuurlijk pad naar een verborgen grot geleid. Door zijn eerdere ontsteltenis had hij nauwelijks in de gaten gehad dat ze flauw waren afgedaald naar een ondiepe caverne, die beter verlicht bleek dan de route die ertoe leidde. De ruimte in dit berghol was aan de flinke kant, veel groter dan hij zich in eerste instantie zou hebben kunnen indenken. Voor een theater was het misschien net te nauw, maar een kleine bioscoop had je er prima in kunnen installeren. Ze moesten zonder dat Thomas dat door had gehad toch gauw een meter of twee naar beneden zijn afgedaald. Onderweg langs deze rivier hierheen had hij echter geen aanwijzingen gevonden die erop duidden dat ze konden stuiten op een dergelijk ondergronds vertrek. Aan het oostelijke uiteinde van de beschutte ruimte en de rechterflank waren de rotswanden hoog opgetrokken. De entree waar ze nu stonden was aanmerkelijk krapper. Dit kwam doordat de grote holte naar deze zijde taps toeliep. Ongeveer in het midden van dit hol, onder een verlaagd plafond, bestaande uit een aanzienlijke naar beneden gerichte stenen bult, ontwaarde hij een naar het westen gerichte boog rondom een lichter gekleurde plek.
Plotseling snapte hij waar het zachte geruis vandaan was gekomen dat hij tijdens het betreden van deze ruimte had opgemerkt en niet had kunnen plaatsen; recht voor hen lag een kleine waterplas, met daarin een glinstering die voortdurend ritmisch werd onderbroken door aanvoer van hoger gelegen water, zoals een stortbui het licht van koplampen doet verstrooien. Wat de oorsprong was van de lichtbron in de plas, kon hij zo niet zien, maar het verklaarde wel waarom hij kort na het binnenlopen van de grot meer zicht had dan toen ze er nog buiten stonden. Ook de luchtvochtigheid die hij geleidelijk voelde oplopen bij het binnengaan werd door dit watertje verklaard.
Wat hem verder opviel was dat het in dit natuurlijk onderkomen niet bijster koud was. Het was er zelfs behaaglijk te noemen. De reden hiervoor was dat de geografische ‘rug’ van de Filippijnen langs een uitgestrekte actieve vulkanische oceaanstraat was gelegen. Hierdoor was de grond er rijk aan warmtestromen, wat maakte dat er in de grot een constante temperatuur heerste van 21 graden. Toen Thomas wat aandachtiger om zich heen keek, zag hij dat hij Esmeralda kwijt was. Hij begreep dit niet, want zojuist had ze nog voor hem gelopen, vlak voordat ze hier binnen kwamen. Of was hij toch een ander pad ingeslagen dan zij? Omdat hij zich haast niet kon indenken dat dat het geval was stapte hij omzichtig naar voren om een beter beeld te kunnen krijgen. Misschien stond ze wel ergens in een hoek waar hij haar minder goed kon zien. Rondom de plas met de waterval was een en ander namelijk duidelijk zichtbaar, maar voor de rest van de ruimte moest hij zich echt inspannen om details te kunnen onderscheiden. “Esmé?” bracht hij gespannen uit. “Waar ben je schat?”
Enige reactie bleef uit.
Omdat hij geen idee had hoe goed de ondergrond te vertrouwen was en niet wilde riskeren onderuit te gaan, plaatste hij uiterst behoedzaam de ene voet voor de ander. Instinctief liep hij daarbij met zijn armen gespreid naast zijn lichaam. Mocht hij dan toch nog vallen, dan kon hij zich in zijn reflexen beter opvangen. Het bleek onnodig, de stenen onderlaag was prima beloopbaar. Hij probeerde Esmeralda opnieuw aan te roepen. Ditmaal iets luider dan voorheen. Maar in de grot bleef het akelig stil. Totdat hij dichter bij de lichtbron van het water was gekomen, hij zich langzaam om zijn as draaide en zich wezenloos schrok toen hij van achteren werd vastgepakt. Thomas slaakte een wilde kreet toen hij plotseling door twee handen op zijn schouders werd aangeraakt. Hij schoot naar voren en keerde zich direct naar zijn belager. Vergezeld van een smakelijk gelach werd hij door haar begroet.
“Je was bang hè?” was dadelijk de reactie van Esmeralda, die een grap met haar vriendje had uitgehaald. En ze bleef nog even proesten omdat ze hem zo tuk had gehad.
“Man, ik schrok me kapot met jou!” antwoordde hij met een wrange glimlach. Esmeralda liep op hem toe en gaf hem een knuffel. Dat voelde goed aan. Niet alleen voelde hij zich daardoor minder ontdaan, het was ook wel weer fijn om haar lijf warm tegen het zijne te hebben. Troostend wreef ze hem over zijn rug. Haar borsten drukten daarbij zachtjes tegen zijn bovenlijf. Dat bracht een prettige sensatie in hem teweeg. Net zoals wat ze met haar dijbeen deed, dat ze op een plagerige manier licht tegen zijn kruis had opgetrokken. Thomas voelde een tinteling door zijn onderbuik gaan, en een lichte beweging in zijn short. Het was een liefkozing die wat hem betreft niet lang genoeg kon duren. Alleen was er wat van het pluizige haar dat ze geblondeerd en gestyled had tijdens de omhelzing over zijn neus komen te hangen. Hij trachtte het uit zijn gezicht te blazen, maar dat hielp weinig. Met haar lange volle bos was dat niet eenvoudig. Uiteindelijk ontspande hij zijn greep en hield haar ietsjes van zich af. Twee diepbruine ogen keken daarop recht in de zijne. Ze werden omlijst met haar lange volle wimpers, geaccentueerd door een donkerzwarte mascara, waarmee ze hem nog extra kon betoveren. Verliefd staarden ze elkaar aan. De wereld leek heel even stil te staan. Ook haar volle lippen had Thomas al vanaf het eerste moment dat hij haar zag onweerstaanbaar gevonden. Zo rijk en vol had hij ze nog niet veel eerder gezien. Esmeralda zocht naar een kus. Hij beantwoordde deze maar al te graag. Verrukt sloten ze hun ogen, toen haar als met fluweel beklede lippen contact maakten met die van hem. Twee handen gleden omlaag over de holte van haar rug. Eén ervan vond haar lichtbruine skinny jeans en kneep in haar opgerichte billen. Zot van verlangen pakte Thomas haar nog dieper tussen haar benen en duwde zijn kruis stevig tegen haar aan.
“Wat is dit voor plek?” vroeg hij tussen twee zoenen door, duidend op de afgelegen grot waar ze hem naartoe had gebracht.
“Maakt het wat uit?”
Thomas schudde tevreden en met een brede grijns zijn hoofd. Hij zoende haar opnieuw en liet zijn tong langs die van haar glijden. De speekselwisseling was van korte duur.
“Hier heb ik voor het eerst gemasturbeerd…” zei ze hees en beet vervolgens zachtjes op zijn onderlip. Nu werd de sensatie in zijn onderbuik wel erg intens. En het werd nog heviger toen hij voelde hoe haar hand de bobbel in zijn shorts vastgreep. Die masseerde ze gretig. Toen het kloppend vlees in de palm van haar hand een vol volume had bereikt, trok ze het elastiek dat zijn korte broek om zijn heupen hield naar voren en taste ze naar zijn lid. Dit was het moment waar Thomas de hele avond naar had gehunkerd. Haar vingers omsloten de losse huid om zijn stijf geworden geslachtsdeel en trok deze liefdevol op en neer.
“Maar nu eerst mijn verhaal!” besloot ze al snel en trok vlug haar hand weer uit zijn broek.
Als uit een droom ontwaakt, werd de trance verbroken waarin Thomas was verzonken. Een natte droom in zijn geval. “Oh, jij vuil kreng,” reageerde Thomas fel. Maar op een boze manier was het niet. “Je zit me gewoon te kwellen, mens. Je geniet hiervan, hè, is het niet?”
Esmeralda glunderde en knikte ter bevestiging. Ze smulde ervan. Ze had een paar passen richting de kleine waterval gedaan en boog door haar knieën naar achteren om naar haar enkels te reiken. Daar vond ze het ritsje van haar rode suède schoenen met korte hakjes. Ze trok beide schoentjes uit en zette ze links van haar op de grond, naast haar schoudertas die ze er eerder had neergezet.
“Kom,” zei ze terwijl ze op de grond hurkte om iets uit haar tas te pakken. Ze nodigde hem uit om naast hem op de grond te komen zitten. Daarbij maakte ze met haar vlakke hand een waaierende beweging om de plek te duiden waar ze hem wilde hebben.
“Zo op de koude vloer?” vroeg Thomas haar, omdat hem de vloer te koel had geleken.
“Oh, dat valt reuze mee. Je moet het eens proberen. Maar ik heb ook een dekentje meegebracht,” welke ze dadelijk uit haar tas tevoorschijn toverde. “Al is dat meer voor de harde oneffen ondergrond.” Samen spreidden ze het kleedje. Het was groen en volledig van fleece gemaakt. Ze installeerden zich erop en trokken beide hun broeken uit. Terwijl Thomas zijn driekwartsbroek naast haar skinny jeans op een rots achter hen plaatste keek hij recht in het licht van het water en werd nieuwsgierig.
“Dus waar komt dit licht vandaan? Er is hier helemaal geen lamp of andere lichtbron. Je kunt me moeilijk vertellen dat het maanlicht hier zo’n krachtig effect heeft.”
“Oh, maar hier is een lichtbron,” verzekerde ze hem. “Je kunt het niet zien vanaf hier, omdat de rotsformatie en de waterval het zicht erop blokkeren, maar direct naast de plek waar hierboven een kleine waterloop in de grond verdwijnt, hangt een grote lantaarn aan een haak bevestigd.”
“Huh? Dus dat zou betekenen dat hier mensen komen? Of heb je hem daar zelf bevestigd? Maar dan nog, wie heeft hem dan voor je aangestoken? We zijn de hele dag bij elkaar geweest.”
“Klopt ook. Hij is ook niet van mij. De lamp staat in de tuin van een kluizenaar. Hij heeft hem altijd aan staan. Zo lang als ik hier kom brandt dat ding al. Hij zal hem waarschijnlijk alleen overdag doven.”
“Ja, natuurlijk. Nou wel vriendelijk van die kluizenaar dat hij ons gratis licht verschaft. Het geeft hier in elk geval wel een romantisch sfeertje.”
“Zeker,” besloot ze en schoof in de liggende houding die ze op het kleedje hadden aangenomen wat dichter tegen haar vriendje aan. Haar blote benen sloten zich daarbij tegen zijn licht behaarde benen. Thomas bracht zijn hand onder haar shirt, die ze haar ‘tube’ pleegde te noemen. Het had nog het meeste weg van een bandeau, door de simpele cilindervorm die het had. Liefkozend streelde hij haar buik en cirkelde met zijn hand rondom haar navel. Ze beantwoordde zijn tederheid met een haal door zijn blonde krulletjes, waarvoor ze haar arm over haar hoofd naar achteren boog omdat ze lepeltje-lepeltje waren gaan liggen.
“Weer die slip van jou, hè?” merkte Thomas op, toen hij ontdekte hoe een deel van de stof van haar slip zich in haar bilnaad had opgetrokken. Esmeralda grinnikte. Ze had daar inderdaad vaker last van. Er was bijna geen onderbroek, behalve de paar boxers die ze had, waarvan één helft zich niet in haar bilnaad verborg. Dat was Thomas al vaker opgevallen toen zij in haar ondergoed rondliep of van kleren wisselde. “Nou, vooruit met de geit. Kom maar op met dat akelige sprookje van je,” zei Thomas met een schalks lachje en petste nog even tegen die blote bil. “Ik weet niet hoeveel langer ik het nog vol zal houden met jou. Al kunnen we de daad ook zo beginnen, terwijl jij je verhaal vertelt,” hij trok haar slip bij haar achterwerk wat naar beneden en hoopte dat ze in deze houding nu seks met hem wilde hebben, maar dat hield ze nog even tegen.
“Tut tut, geduld. Anders kan ik mij niet concentreren. Ben je zeker dat je een horrorverhaal als dit wel aan kan?”
“Ik ben ouder dan jij.”
“Dat zegt niets,” Esmeralda draaide haar lijf naar hem toe en lachte neerbuigend. “Dan kun je nog wel bang worden.”
“Kom op nou maar. Ik weet hoe opgewonden jij kan raken als je met je griezelverhalen komt, dus ik heb daar als het goed is alleen maar profijt van.”
“Dat is inderdaad zo,” bevestigde Esmeralda hees en bracht een licht nepkreuntje naar hem uit. Thomas deed net alsof hij erom moest lachen.
“Goed, ik zal je niet langer pesten. Een heel lang verhaal is het nu ook weer niet, maar ik smul ervan en je weet hoe ik ben als ik eenmaal met één van m’n griezelverhalen begin. Het gaat over de waanzinnige ervaring van ene Raquel Salvador, een negentienjarige Filipina uit deze streek, net klaar met haar opleiding aan de Milibili National Highschool in Roxas City en voornemens etnografie te studeren aan de University of the Philippines Diliman in Metro Manilla. Ik ga je vertellen hoe zij in aanraking is gekomen met een Manananggal. Ik zal het niet nalaten om het van de meest gruwelijke details te voorzien.”
Thomas vond alles prima en luisterde aanvankelijk met een half oor, terwijl hij zijn vriendin vol verlangen zachtjes in haar billen kneep. “Raquel was een bijzonder ambitieuze griet, wat haar studiekeuzes aangaat, maar nogal slordig met de planning van leven daaromheen. Ze had geluk met haar aanmelding op Diliman, want de selectieprocedure om bij zo’n universiteit een opleiding te mogen beginnen is niet misselijk. Toen dat lukte, moest ze naar onze hoofdstad Manila in de provincie Luzon verhuizen, wat best veel geld kostte. Daarom zocht ze naar een zo voordelig mogelijke woonruimte en kwam zodoende bij het zoeken naar een kamer of hostel in contact met Pedro Aquino, een medewerker van een hotel in Makati, het commerciële centrum van Manila. Ze ontmoette hem een keer bij het vinden van een geschikte kamer. En nog een keer en nog een keer en nog een keer.”
“Kortom, ze werden verliefd,” gokte Thomas.
“En zwanger.”
“Zo, toe maar.”
“Jazeker, en ingrijpend ook.” Thomas’ strelingen hielden aan, maar Esmeralda liet zich er niet door afleiden. “Voor haar studie was dat rampzalig. Zomaar onbeschermd met hem het nest in te duiken, Raquel was zelf ook geschrokken dat ze dit had toegestaan. Verliefd of niet, ze had er zelfs beter aan gedaan om zich helemaal niet met die Pedro in te laten.”
“Waarom niet?” vroeg Thomas en hield even op met haar te plagen. “Was hij een player of zo?”
“Nee, dat niet. Voordat ze erachter waren klikte het eigenlijk prima tussen die twee en leek er even sprake te zijn van een oprechte relatie. Maar zodra Pedro wist dat ze zwanger was, nam hij geen verantwoording voor zijn daden en liet hij haar vallen als een baksteen.”
“Nou lekker dan. En haar studie?”
“Daar was ze wel mee begonnen, maar ze kwam er nu niet meer aan toe. En het ging van kwaad tot erger toen Pedro haar botweg het appartement uitwerkte door te claimen dat ze haar huur niet had betaald, zodat ze op straat kwam te staan. Ze kreeg niet eens de kans om haar spullen te pakken. Kleding, geld, haar mobiele telefoon en andere persoonlijke bezittingen, het bleef allemaal achter in het appartement. Zelfs haar paspoort bleef in handen van haar ex. En vooral dat was erg gevaarlijk, want op die manier had Pedro haar volledig in zijn macht. Zo kon ze niet aankloppen bij de politie en aantonen wie ze was, ze kon geen aangifte doen en zonder geldig reisdocument kon ze al helemaal niet terug naar huis. Kortom: ze had geen poot om op te staan.”
“Wat een klootzak zeg!” Thomas stopte even met zijn liefkozingen, “Zat ze nu definitief vast op Luzon?”
“Niet helemaal. Want Raquel was geen domme meid. Bovendien was haar situatie zo beroerd dat je vanzelf wel op creatieve oplossingen uitkomt. Compleet ontredderd klopte ze daarom aan bij de universiteit, waar ze haar natuurlijk kenden. Op die manier vond ze iemand die naar haar kant van het verhaal wilde luisteren. Zij geloofden haar en stonden haar toe om haar moeder te bellen, zodat ze haar familie op de hoogte kon brengen van de hachelijke situatie waarin ze verkeerde en zij haar naar Panay konden laten overvliegen.”
“En haar paspoort dan?”
“Corruptie. De Filippijnse autoriteiten laten zich gemakkelijk omkopen. Met een flinke som smeergeld hielpen ze haar aan een nieuw reisdocument en een vliegticket. Nog dezelfde week kwam ze aan op Roxas City Airport en konden ze Pedro laten opsporen om hem te vervolgen. Al snel bleek dat dit echter geen enkele zin meer had; Pedro was een paar dagen voor Raquel teruggekeerd was dood in het appartement aangetroffen. De kamer waar hij normaal op verbleef was één grote ravage. Alsof er een expressionistische schilder aan de gang was geweest, zo waren de wanden en het plafond besmeurd met lange donkerrode halen van zijn bloed. Slijmerige proppen van zijn ingewanden kleefden er langs. Ook over de airconditioning en op de met vliegengaas afgedekte ramen droop een dikke smurrie. De plastic ventilator was aan stukken geslagen. Onderdelen ervan lagen hier en daar op de grond tussen wat er over was van zijn darmen en lever. De rest van Pedro’s karkas lag in uiteengerukte stukken over het bed verspreid, zijn hals lag open en was ontwricht. Op de plaats waar eerder zijn buik had gezeten gaapte nu een groot open gat dat zo diep was dat de ruggenwervels bloot waren komen te liggen. Het krioelde er werkelijk van het ongedierte. Honderden kakkerlakken hadden in het lijk van de jongeman een smakelijke delicatesse gevonden en waren overal te vinden, zowel bij zijn lijk als in de rest van de kamer. Op de schaarse plekken die nog huid viel te noemen hadden ze de typerende brandwonden achtergelaten die het resultaat waren van hun schranspartij. De eerste vliegen waren juist bezig met het leggen van eitjes in de huidopeningen van zijn aangevreten schedel. Pedro was op ongenadig gruwelijke wijze van het leven beroofd. Zijn kamer in het appartement leek welhaast het plaats delict van een uitzinnig exorcisme.”
“Mijn hemel,” reageerde Thomas, die eerder naar atheïsme neigde dan in enige god te geloven, waardoor zijn reactie weinig karakteristiek overkwam. “Wie of wat heeft hem te pakken gekregen?”
Esmeralda glimlachte en staarde in zijn blauwe ogen maar gaf niet dadelijk antwoord.
“Dat zal zo wel duidelijk worden. Al denk ik dat je het wel kan raden.”

Wordt vervolgd.

Voor wie alle tijd met die vraag zit “Is ‘t nou ‘kennen’ of ‘kunnen’?” hebt ik ‘t antwoord voor je:

‘Kennen’ heeft met kennis te maken en ‘kunnen’ heeft met kunnis te maken.

Bestaat uit: “zweten als een otter” & “stinken als een bunzing”
(Feitelijk geen officiële contaminatie, omdat het hier niet om betekenisverwanten gaat)

Uitgesproken door: man in de trein.

Datum: donderdag 24 mei 2012.

De Tycoon Newspaper begint haar eigen zes woorden verhalen. Verzin een mysterieus verhaaltje dat vragen oproept dat bestaat uit slechts zes woorden. Hierbij de eerste: ‘Winehouse dood. Dokter Murray neemt poolshoogte.‘

Jolien van Biesheuvel ( 23.01.1981  –  30.04.2011)

Jij hebt samen met ons de eerste steen gelegd op WSNOI, van ieder bouwwerk, huisje, winkel of kantoor. Je deed mee met onze spelletjes en jouw reacties waren wel bijna elke dag te vinden in de Tycoon Newspaper toen deze eenmaal werd gedigitaliseerd. Jij was niet alleen fan van vanaf het eerste uur, jij was ook de trouwste, hebt onze ontwikkelingen gevolgd, weet van elk gepubliceerd raadsel inmiddels het antwoord en van elke grap de clou. Jij hebt ons teruggevonden toen we even voor een tijdje uit de lucht zijn geweest en hebt ons voortdurend de kracht gegeven om door te blijven ontwikkelen. Nu jij er niet meer bent zullen we jouw ‘stem’ missen. We hebben je leren kennen als een heerlijke humoristische bijdehante tante die niet terugdeinsde voor de scherpe opmerkingen van andere fans, mijzelf en mijn alterego’s. We hebben je helaas nooit ontmoet, maar je hebt op ons netvlies een onvergetelijke indruk achtergelaten.

In de tijd dat we jou leerden kennen kon je nog redelijk eenvoudig op het internet aan e-mailadressen komen van wildvreemde mensen. Je schreef een dienst aan die deze gegevens voor je verzamelde en het was maar afwachten wie daarop reageerde. Tegenwoordig is dat strafbaar en moet je creatievere vormen vinden om te adverteren. Maar toen de bewerkelijke HTML versie van WSNOI in 2003 online destijds kwam, vond jij ons door de uitnodigingen die we naar een groep onbekende mensen hadden gestuurd en kwam je een kijkje nemen op die rare site van ons.

Je had nog nooit van ons gehoord en andersom wisten wij natuurlijk ook niet wie deze ‘Jolien’ was. Toch kon je onze creatieve geest wel waarderen en gaf je je al gauw op om mee te doen met de Quiz van de Maand en de Huizensite die destijds de werkpaarden vertegenwoordigden van WSNOI. Zodra iedereen het quizformuliertje van de maand had ingevuld dan publiceerden wij de lijst met hoeveel vragen eenieder juist had beantwoord en zo ontstonden de ranglijsten waar jij natuurlijk ook op te vinden was. Dat deed je nog helemaal niet onaardig overigens. Ook op de Huizensite deed je het goed en stak daar dikwijls de ogen uit van jouw belangrijkste concurrenten Joost Stunner en Erwin Blokker. Met hetzelfde geduld waarmee we die site moesten onderhouden, bracht jij ons steeds weer een bezoek, kocht je gebouwtjes en stuurde jij jouw antwoorden op van de Quiz van de Maand. Zo bleef je ons trouw op de oude site, zoals je ook op de nieuwe hebt gedaan toen die eenmaal online was.

Wat bewoog je eigenlijk om met zoiets mee te doen? We kenden elkaar niet, je hebt ons nooit ontmoet, je wist niet wat deze onbekende sitebouwers met jouw gegevens zouden doen en je werd er ook niets rijker of echt wijzer van. En toch deed je vrolijk en vol enthousiasme met ons mee. Dat jij op de Huizensite jouw fictieve bedrijfje ‘Chopped Off Toe Enterprises’ had genoemd zei wel iets over jouw eigen creatieve gedachtekronkels en gevoel voor humor. Dus misschien dat jouw interesses daarom wel zo goed aansloten bij wat wij de mensen aanboden.

Je hebt ons kleur en kracht gegeven. Fans zoals jij hebben ons gemotiveerd om door te zetten WSNOI in de lucht te houden en door te gaan. Onvoorwaardelijk was je er voor ons. Geen mogelijkheid liet je onbenut om even je stem te laten horen toen dit via de instrumenten van de Tycoon Newspaper mogelijk was. Met meer dan 350 comments (!) sier jij onze site en heb je ons mede geïnspireerd om weer nieuwe artikelen te schrijven.

Hierbij een kleine greep uit die mooie reacties van jou:

“Eindelijk. Ik heb het eerste artikel gevonden. Hier moet het allemaal mee begonnen zijn. Ik heb nog lang niet alle artikelen gelezen hoor. Maar ik was gewoon eens nieuwsgierig wanneer de Tycoon Newspaper online is gekomen. Dat was dus 4 mei. Bijna tijd voor een feestje dus!”  – schreef je toen je met enig terugzoeken de Voorbijwandelaar ontdekte. 

Je ontmaskerde Erwin Blokker en Joost Stunner als de bedenkers van deze site.
“Beste von Kwakhoven (die vind ik het leukst!). Bedankt voor het bevestigen van mijn vermoedens. Nu denk ik ook dat ik weet wie Joost Stunner is.”

“Doubleyou … Snorzooi, ik smeek jullie….ANDER ONDERWERP GRAAG!!!”

… wees mij op mijn zelfverheerlijkende schrijfsels en de fouten die ik er zelf in maakte.
“Zo waarlijk helpe mij Gsor almachtig… Jaja. Alsof je zelf de ALMACHTIGE kennis hebt. Weet je zelf wel hoe die leer van de taalverkrachting in elkaar steekt? … linguïstische rapistologie …  languale rapistologie …”

Je wist overal wel iets nuttigs over te vertellen.
“Heeft het zin als ik hier iets zinnigs over zeg?”

Kon je vinden in eenzelfde logica die wij hanteren.
“Twee keer één is drie en een berg slagroom? Ik noem dat wiskunde voor gebaksliefhebbers!!!”
“Onkunde? Daar heb ik geen verstand van.”

“Een telefooncel om je in om te kleden? Dat is toch niet meer van deze tijd?”

“:-) Kom ik gisteren met mijn Jerrycan bij onze pomp om het te laten vullen met Kamillethee. Staat die pompbediende me RAAR aan te kijken. Heel vreemd!”

En wees ons op onze gebreken.
“@Paap: sprak de koning van de schreivouten.”

Contamineren kon je ook.
“Ik was altijd goed in afspieken!”

Maar sloot bijna altijd jouw commentaar af met dezelfde tekst:

“Ik wordt vaak Juul of Juultjes genoemd. En ik sluit vaak af met Jolientjuh! Telt dat ook?

Groetjes,

Jolientjuh!”

Bedankt Jolien, dat jij er was.

R.I.P.

Na een lang ziekbed overleed Jolien van Biesheuvel op zaterdag 30 april 2011 aan de gevolgen van hersenkanker. Tot de dag ervoor heeft ze nog  fanatiek gespeeld op WSNOI om Tycoon van de Maand te worden en de nieuwe site te testen. Jolien is 30 jaar geworden.

image by Gsorsnoi, edited with DAZ3d and Photoshop

Trouwe lezers van de Tycoon Newspaper, we hebben groot nieuws:

Het zal nu niet heel lang meer duren of de nieuwe site van WSNOI is een feit. In de afgelopen week zijn we nog druk bezig geweest om de laatste functionaliteiten in te bouwen en bugs eruit te slopen. Ja ook op dit ogenblik zijn er wat zaken die we graag nog willen toevoegen, maar beperken het echt tot het hoogst noodzakelijke. We nodigen je uit om alvast een kijkje te komen nemen op de nieuwe site door deze url te gebruiken: http://test.wsnoi.com . Dat is tevens de permanente url waarlangs je even een kijkje kunt nemen wat wij op de achtergrond voor jou allemaal aan het ontwikkelen zijn. Doe gerust mee en meld je aan!

Wat is er nieuw?

De inlogmodule.

Hier was veel om te doen. Niet alleen is het voor de WSNOI-familie leuk om te weten wie zich allemaal op de site begeven, het is ook helemaal van deze tijd om een site te hebben waar jij je op kunt aanmelden. Hierdoor wordt het een stuk gemakkelijker om spellen te ontwikkelen waarbij de scores netjes worden opgeslagen en kunnen we straks wellicht een game lanceren waarin je tegen elkaar kunt spelen. De gezamenlijke beleving van de site wordt er levendiger van en er ontstaan een hoop interactiviteit.

Het nieuwe concept: Tycoon van de Maand.

Lang geleden, voordat er een WSNOI-website bestond, speelden drie fanatieke bordspelers frequent met elkaar om de beste te zijn. Deze Grote Drie bestond uit Willem Kwak, Rio Raat en ondergetekende. Over elk gezelschapsspel dat zij op de tafel uitvouwden wilde zij aan het einde van de avond kunnen zeggen dat ze er heer en meester in waren. Dikwijls waren dat toch dezelfde personen, maar ach, er kan er toch vaak maar één de beste zijn.
Zo werkt dat ook met deze nieuwe site, die is ontwikkelt voor mensen die hun naam graag bovenaan in de scorelijsten zien staan. Iedere maand opnieuw kun je op WSNOI Tycoon van de Maand worden. Dat is het belangrijkste spelelement van deze site. Gedurende één maand strijden leden van WSNOI tegen elkaar en verdienen sterren door middel van het spelen van spellen. Als jij aan het einde van de maand de meeste sterren hebt, ben jij de Tycoon van de Maand. Dan wordt jouw naam vereeuwigd in de Tycoon van de Maand – Hall of Fame. Wanneer de maand ten einde is wordt de Tycoon van de Maand definitief vastgelegd en begint het hele spel opnieuw. Het is dus aan jou om te zorgen dat je zo vaak mogelijk op die lijst terecht komt.

Onbestaande beroepen generator.

Sterren verdien je door spelletjes te spelen. En voor het spelen van die spelletjes heb je wat geld nodig. Op WSNOI heet dat ‘zbersibarnen’. Bij het aanmelden op de site krijg je al direct ZB 200,-. En bij het iedere dag aanmelden nog eens ZB 5,-. Het grote geld zit hem in het solliciteren naar onbestaande beroepen.

Dit is een grote machine waar drie hendels aan zitten die een salariscomponent bevatten. Door eraan te trekken komt er in een pop-up een beroepscomponent naar voren waarmee jij jouw ideale onbestaande beroep kunt samenstellen. De kunst is natuurlijk om de combinaties zo hilarisch mogelijk te maken, maar natuurlijk ook om er zoveel mogelijk geld uit te slepen.
Nieuwe spellen.

Met eenmaal wat geld op zak kan het spelen van de andere spellen beginnen:

Jack and the Bomb

Jack and the Bomb is natuurlijk afgeleid van Bombjack, een arcade computerspel uit 1984 dat op de markt werd gebracht door Tecmo. Op WSNOI is het eerder een geavanceerd Memoryspel met Mijnenvegertrekjes. Je speelt hier een ogenschijnlijk onschuldig Memoryspelletje dat je halverwege het spel op het verkeerde been zal zetten. In dit spel zitten namelijk twee valse kaarten verstopt: ‘Jack’ en de ‘Bom’. In beide gevallen is het spel meteen over. Alleen met Jack win je wat geld en met de Bom raak je alles kwijt. Heb je de Jack-kaart te pakken en al wat combinaties gevonden dan krijg je er een ster bij voor elk compleet setje.

Picture Tycoon

Dit spel was oorspronkelijk voor de grap bedoeld en eigenlijk alleen maar om even mee te kunnen testen of dit goed aansloot bij de inlogmodule en de onbestaande beroepen generator. Uiteindelijk is het een simpel spelletje geworden dat je vooral voor de aardigheid moet willen spelen.

De bedoeling van Picture Tycoon is dat je raadt bij welk artikel de getoonde afbeeldingen passen. Al de afbeeldingen die je krijgt te zien zijn afkomstig uit de Tycoon Newspaper. Onder de opgave zie je drie mogelijke antwoorden waaruit je kunt kiezen. Raad jij het goede artikel bij het plaatje dan wordt je met ZB 1,- beloont, maar gok je verkeerd dan raak je meteen ZB 5,- kwijt. Bij het 100e goed geraden plaatjes krijg je er een ster bij!

Pakketjes zoeken

Naast de spelletjes kun je ook op zoek gaan naar pakketjes die op de site verstopt zijn. Op alle pagina’s behalve die van de inlogmodule en de Tycoon Newspaper kun je icoontjes vinden die eruit zien als doosjes, plaatjes, geld of puzzelstukjes*. Je moet erop klikken om te weten te komen wat er in zit. De ene keer krijg je er wat geld of sterren bij. De andere keer raak je ze juist kwijt. En soms tref je zelfs een pakketje aan waar helemaal niets in zit. Die zit er gewoon voor de grap in natuurlijk.

Er zijn een paar dagen waarop het extra leuk is om op zoek te gaan naar deze pakketjes. Dat zijn de weekend- en feestdagen. De pakketjes zien er dan iets anders uit en de inhoud bevatten dan een bijzondere verrassing.

Retroman ‘s Retrogames

Bovenop Retroman’s eerder verschenen Ninja Rush is hij nu met een geheel nieuw spel Hij liet zich inspireren door het Navelpad Mysterie van de Tycoon Newspaper en bracht er een ode aan met het spel Padden Paniek. Hierin speelt hij zelf de hoofdrol, zoals dat ook in het verhaal een beetje het geval is. Het enige verschil is dat de Reuze Navelpad – die normaal ook een hoofdrol opeist – niet in de game voorkomt. Voor Retroman in China Town is er maar één ding belangrijk:  zorgen dat alle 100 vijanden, bestaande uit zombies en padden, het onderspit delven voordat hij het doet. Stort je in dit avontuur en beleef dit duistere deel van het Navelpad Mysterie zelf!

Goed, je kunt daar dan geen zbersibarnen of sterren mee verdienen, maar het plezier is er zeker niet minder om. Downloaden dus!

Hangman v2?

Ja, er zal een tweede versie van Hangman komen. Dat zal dan een versie worden waarbij ook de zbersibarnen en sterren een rol zullen gaan spelen. Wanneer die komt is nog niet helemaal zeker, maar dat zal ongetwijfeld bij de volgende livegang gebeuren.

Nog even dit:

De data die nu wordt aangelegd op de testsite zal niet volledig worden overgenomen naar de productieve site zodra we over niet al te lange tijd live gaan. Het enige wat wel één op één wordt overgenomen zijn de accountgegevens. Op de productieve site zal de Tycoon van de Maand-lijst dus initieel léég zijn!

We zien je graag terug op http://test.wsnoi.com !

 (* = op het moment van schrijven nog niet ontwikkelt )
 

The look in your eyes
They are empty
Looking in the dark
Seeking for that one light
That will take you away

Pain is all around
You are constantly searching for air
You don’t know yourself
How serious this really is
Maybe that is what makes this hard
I wish you could just let go
Knowing that this is the end
Your end of life
You say there are things you regret
But it is al alright, you made it so far

Your family, friends
They are all waiting
For your last joke
For your last smile
And then finally your last breath

We will miss you
You were a great patient
Always fun, always kind
But we are ready for this
This is the end of your life

“Grote mensen” verkeer.
Al vele jaren is het gebruikelijk dat men bij het bereiken van de 18^e jarige leeftijd z.s.m. het velbegeerde document probeert te halen welke vereist is om in Nederland deel te nemen aan het “grote mensen” verkeer.

Er zijn personen die even snel een paar lessen tot zich nemen om zich daarna te laten examineren en geschikt worden bevonden om aan het “grote mensen” verkeer deel te nemen. Dat zijn de personen die een natuurlijke aanleg hebben en waarschijnlijk een extra stukje DNA materiaal bezitten wat ze uitermate geschikt maakt voor het “grote mensen” verkeer.

Naast deze groep bestaat er ook een groep (de grootste) die er allemaal wat langer over doet en meestal een tweede of derde keer hun kennis dienen te etaleren voordat zij geschikt worden bevonden om actief en zelfstandig deel te nemen aan het “grote mensen” verkeer. Niets mee aan de hand het “grote mensen” verkeer bestaat veelal uit routinematige handelingen en zodra je die goed onder de knie hebt is deelname aan het “grote mensen” verkeer geen bezwaar.

Buiten deze twee hoofdstromingen bestaat er een zeer selecte groep die op één of andere manier het kunstje van het autorijden niet in hun vingers krijgt. Wat zij ook proberen, acupunctuur, zelfmeditatie, steekpenningen, verleiding, etc. niets resulteert in het velbegeerde roze plastic om toe gelaten te worden aan het “grote mensen” verkeer. Vaak ontvangen deze personen het velbegeerde document na honderden lessen en tientallen examens op basis van medelijden of  het feit dat de examinatoren hun leven niet meer in de waagschaal willen stellen.

Is dit bezwaarlijk voor de samenleving ? Zijn er alternatieven voor deze groep ?

Ze zouden gebruik kunnen maken van gewone-, brom,- of bakfietsen. Een uitgebreid openbaar vervoer staat hun ter beschikking.

Via dit forum wil ik de discussie openen of deze personen uiteindelijk toegelaten moeten worden tot het “grote mensen” verkeer. Veelal zullen ze een gevaar opleveren voor de overige gebruikers in het “grote mensen” verkeer.

Ik roep de lezers en lezeressen van de Tycoon op om hun ideeën op dit gebied te ventileren.

image by John.M.Unsworth, edited by Gsorsnoi

Het belangrijkste partijstandpunt is het uitbannen van alle Draaiorgels in het Nederlandse straatbeeld. De geluidsoverlast van Draaiorgels gaat alle perken te buiten. Daarnaast staan er altijd “oude” mannen met een mansbakkie te bedelen om geld. Dat terwijl ze toch een fatsoenlijke AOW uitkering krijgen!

Ook is deze partij voorstander van het verhogen van de AOW leeftijd. Dit scheelt namelijk een hoop “oude” mannen naast het draaiorgel.

Muzikale missies.

Aangezien de partij ook aan de toekomst van de wereld denkt en dus voor duurzaamheid is, hebben wij besloten om de ontwikkelingshulp in te ruilen voor draaiorgels. Wat moeten die rare landen anders met een euro die steeds minder waard wordt? Alle draaiorgels zullen dus geschonken worden aan de ontwikkelingslanden. Zo kunnen de arme mensen daar op een muzikale manier in hun eigen inkomsten voorzien. Al zal er natuurlijk wel een controle moeten plaatsvinden of de regimes deze lawaaimakers niet gaan inzetten tegen de mensenrechten. Anders wordt er een verkeerde ‘draai’ gegeven aan de goede bedoeling van deze ontwikkelingshulp.

De draaiorgelproductie wordt hier dus ook mee bevorderd. De nieuwe draaiorgels mogen uitsluitend gemaakt worden voor deze ontwikkelingshulp. Dat garandeert tevens de werkgelegenheid in deze branche in Nederland. Het testen van de draaiorgels zal alleen niet in Nederland mogen plaatsvinden. Dat zou dan onderdeel kunnen gaan worden van een eventueel nieuwe missie in Afghanistan.

Klinkt dit niet als muziek in de oren?

image by NASA Goddard Photo and Video, edited by Gsorsnoi 

De investeringen die de Nederlanders eerder hebben gedaan door hun geld te sparen bij een IJslandse bank bleken in rook te zijn opgegaan.

Nu krijgen we het geld toch terug.

Kijk maar naar buiten: verassing!