![\"\"](\"http:\/\/www.wsnoi.com\/tn\/wp-includes\/images\/bullebak.gif\")
<\/p>\n<\/p>\n
\u2018Inspecteur, dit is nu al de derde in, eh\u2026\u2019 stamelde de assistent terwijl hij een flinterdun, ovaalvormig voorwerp uit zijn holster haalde. Hij liet zijn wijsvinger over het doorzichtige object glijden, waarna er een schril piepje klonk en een driedimensionaal hologram, bestaande uit een reeks symbolen, uit het apparaat rees.
\n\u2018… exact twee weken.\u2019
\nDe inspecteur zuchtte. Hij knielde en wierp een blik op het doorweekte lichaam dat voor zijn voeten lag. Twee grote, glazige ogen staarden hem aan. Uit de half open mond sijpelden geleidelijk wat druppels, terwijl er onder de rechterwang, die in het vers gemaaide gras rustte, een stel mieren vandaan kwam gekropen.
\n\u2018Zelfde werkwijze?\u2019
\n\u2018Yep. De dader lag in de gracht op de loer en greep het slachtoffer bij z’n enkels toen deze voorbij liep. Vervolgens sleurde hij de stakker met een behoorlijke kracht de diepte in en bracht hem na een korte worsteling door verdrinking om het leven.\u2019
\n\u2018Dader weer spoorloos zeker?\u2019
\nDe assistent tikte een paar keer op het platte instrument en er verscheen vrijwel direct een holografische opname, waarin in vogelperspectief een gedeelte van de gracht was te zien. Hij hurkte naast de inspecteur en strekte zijn arm uit om hem de beelden te tonen.
\n\u2018In de hoop op een glimp van de moordenaar was ik kort na het misdrijf in mijn zweefkar gestapt om scans van de omgeving te maken. Geen match helaas.\u2019
\nDe inspecteur wendde zijn blik van de overledene af en bekeek het hologram vluchtig, waarna hij iets onverstaanbaars mompelde en zijn aandacht al snel weer vestigde op het slachtoffer. De assistent rolde zo onopvallend als hij kon met z’n ogen, schakelde het toestel uit en stopte het weer terug in zijn holster.
\n\u2018Niks gestolen?\u2019 vroeg zijn veel oudere collega na een poos.
\n\u2018Nee, zijn digibeurs, identichip en holoplaat waren onaangeroerd. Dit was geen roof, maar een brute, zinloze moord. Net als de vorige twee.\u2019
\nOndertussen zigzagde een bromvlieg nerveus rond het hoofd van de overledene. Ge\u00ebrgerd maakte de inspecteur wat slaande bewegingen naar het insect, waarop het vlug de biezen pakte.
\n\u2018Vertel me alsjeblieft dat we deze keer w\u00e9l een bruikbare getuige hebben\u2019, zei hij nors. De vermoeidheid was van zijn fletse gezicht af te lezen.
\n\u2018Er is vooralsnog \u00e9\u00e9n ooggetuige, maar die stond te ver om de dader te kunnen identificeren en was angstig op de vlucht geslagen toen het slachtoffer te water raakte.\u2019
\nDe inspecteur schudde zijn hoofd.<\/p>\n
Er volgde een lange stilte. Het laatste restant van de nacht werd stukje bij beetje opgeslokt door de ochtendzon, en er kwam steeds meer volk op de been. Hoewel het aantal toeschouwers gestaag groeide, werden degenen die in de buurt van het plaats delict trachtten te komen op gepaste afstand gehouden door zowel een team agenten als een provisorische barri\u00e8re van hekken. De wind was gaan liggen, waardoor zelfs het serene geritsel van takken en bladeren werd opgeschort. Het tafereel leek zich nu haast af te spelen in een vacu\u00fcm. Voordat men echter de kans kreeg om gewend te raken aan de stilte, werd deze prompt verbroken door een groene wolk halsbandparkieten die luid kwetterend over het gebied trok.
\n\u2018Vliegende ratten\u2019, gromde de inspecteur. Hij stond langzaam op, stak zijn handen in zijn zakken en kuierde naar de kade, alwaar hij diep in gedachten verzonken uitkeek over het kalme water van de plek die in een ver verleden de Admiralengracht werd genoemd, en heden bekend stond als Domein 1-7-6. Het was nauwelijks te bevatten dat dit schilderachtige oord luttele momenten geleden het toneel was van een gruwelijk misdrijf.
\n\u2018Inspecteur?\u2019 vroeg de assistent voorzichtig. Zijn stem klonk bijna kinderlijk.
\n\u2018Hmm?\u2019 antwoordde de inspecteur, nog half gevangen in zijn gedachten.
\n\u2018Wie, of\u2026 wat, kan dit gedaan hebben?\u2019
\nDe inspecteur, die met zijn rug naar zijn collega stond, haalde laconiek zijn schouders op.
\n\u2018In de pers\u2019, ging de assistent verder, \u2018wordt gesproken over een monster. Ze hebben hem zelfs een naam gegeven: de Bullebak.\u2019
\nVerbazing, ongeloof en ergernis kwamen bijeen om een zonderlinge grimas te vormen op het gezicht van de inspecteur.
\n\u2018Pardon?\u2019 ontsnapte aan zijn lippen, zonder dat hij mentaal gereed was voor de verklaring die zou volgen.
\n\u2018Het schijnt een soort gedrocht te zijn dat zich in de grachten schuilhoudt. Omdat hij heeft moeten toezien hoe wij het land hebben veroverd en zijn soortgenoten de verdoemenis in hebben geholpen, wil hij koste wat kost voorkomen dat wij ook heer en meester worden over het water. Daarom straft hij iedereen die zijn territorium poogt te benaderen.\u2019
\nDe inspecteur draaide zich om en stond nu lijnrecht tegenover zijn assistent. Hij was geenszins van plan deze belachelijke conversatie voort te zetten.
\n\u2018Wat een nonsens. Heb je ze wel allemaal op een rijtje?\u2019
\n\u2018Maar stel nu eens dat het echt waa-\u2019
\n\u2018Zeg, is er al een volledige scan gemaakt van het slachtoffer?\u2019 interrumpeerde de inspecteur bruusk.
\n\u2018Oh, eh\u2026 nee, nog niet\u2019, antwoordde zijn jonge ambtgenoot beduusd. \u2018Zal ik het d-\u2019
\n\u2018Laat mij maar\u2019, onderbrak de inspecteur weer, terwijl hij zijn hand uitstak naar zijn ondergeschikte. \u2018Geef me je holoplaat.\u2019
\nIn zijn gretigheid om het apparaat uit zijn holster te halen, liet de assistent het bijna vallen. Met het schaamrood op de kaken overhandigde hij het ding aan zijn superieur, die het met een afkeurende blik in ontvangst nam.
\n\u2018Met sprookjes lezen kom je niet ver in dit vak\u2019, beet hij zijn assistent toe.<\/p>\n
Ondanks het feit dat de oude inspecteur fragiel oogde en klein van stuk was, straalde hij nog steeds gezag uit. Zijn minder bedreven collega daarentegen was vooral afhankelijk van zijn gepantserde rode uniform en wapenstok om respect af te dwingen. Dit was zo’n situatie waarin het verschil in ervaring tussen de twee evident was. De assistent was zichtbaar van zijn stuk gebracht door de opmerking van zijn superieur, die deze zaak graag wilde oplossen zonder daarbij gehinderd te worden door bespottelijke verzinsels. Toch besloot de benjamin van het stel het hier niet bij te laten.
\n\u2018Mag ik u iets vragen?\u2019 probeerde hij.
\n\u2018Zie je dan niet dat ik bezig ben?\u2019 reageerde de inspecteur bokkig. \u2018Zodra ik deze scan heb afgerond krijg je je holoplaat terug en dan kun je er weer zo veel fabeltjes op lezen als je wilt.\u2019
\nDe inspecteur stond over het slachtoffer gebogen en hield het apparaat in de breedte aan beide uiteinden vast, terwijl hij er in een rap tempo met zijn duimen op trommelde. Na verloop van tijd kwam er een tjirpend geluid uit het object. Vervolgens gebaarde de inspecteur naar een collega achter het hek dat het lijk meegenomen kon worden.
\n\u2018Zo,\u2019 sprak hij op een wat minder venijnige toon, \u2018wat wilde je precies weten?\u2019
\n\u2018U heeft De Grote Uittocht toch meegemaakt?\u2019
\nOp die vraag had de inspecteur niet gerekend. Hij werd er even stil van.
\n\u2018Dat was lang geleden, knul\u2019, zei hij uiteindelijk. \u2018Ik was toen half zo oud als jij.\u2019
\n\u2018Wat kunt u zich er nog van herinneren?\u2019
\n\u2018We waren alles kwijtgeraakt in de oorlog, dus er restte ons niets anders dan te emigreren. Na een lange, slopende reis besloten wij ons hier te vestigen. Helaas werden we niet bepaald met open armen ontvangen.\u2019
\n\u2018Er volgde een felle strijd, nietwaar?\u2019
\n\u2018Dat klopt. Was je nog van plan om een punt te maken, of had je een carri\u00e8reswitch tot geschiedenisleraar voor ogen?\u2019
\nEr verscheen een brede grijns op het gezicht van de assistent. Ondertussen waren een aantal collega’s gearriveerd om het plaats delict op te ruimen, waarop het duo besloot om aan de drukte te ontsnappen en hun conversatie voort te zetten gedurende een wandeling langs de vele grachten van de oude stad.
\n\u2018Had het conflict niet op een andere manier opgelost kunnen worden?\u2019
\n\u2018Nee\u2019, antwoordde de inspecteur resoluut. \u2018Het was een wreed en gevaarlijk volk. Wij hadden geprobeerd ze de eigenschappen te tonen die we gemeen hadden, maar zij konden alleen de verschillen zien.\u2019
\n\u2018Bullebakken dus?\u2019 zei de assistent met een twinkeling in z’n ogen.
\n\u2018Begin je nu weer met die waanidee\u00ebn?\u2019 snauwde de oude rot. \u2018Je stelt me werkelijk teleur, knaap.\u2019
\n\u2018Het was maar een suggestie\u2019, antwoordde zijn collega een tikje verontwaardigd.
\n\u2018Ik heb ook een suggestie\u2019, bromde de inspecteur. \u2018Ga naar huis en denk even niet aan deze zaak. Het heeft duidelijk een negatief effect op je geestesgesteldheid.\u2019
\nVoordat de assistent de kans kreeg om weer met zijn ogen te rollen, legde de inspecteur een gerimpelde hand op zijn schouder om te laten zien dat hij het allemaal niet zo kwaad had bedoeld. De twee glimlachten kort naar elkaar en namen aansluitend afscheid met een eerbiedig knikje. De assistent vervolgde zijn weg langs de grachten, terwijl zijn collega op een bankje aan het water ging zitten.<\/p>\n
Uren gingen voorbij. De inspecteur genoot met gesloten ogen van de rust die deze plek hem verschafte en mijmerde wat over de gebeurtenissen die zich die ochtend hadden voltrokken. Toen hij terugdacht aan zijn na\u00efeve collega en diens idiote verhaal over de Bullebak werd de drang om te gniffelen groot. Een snerpend geluid deed hem echter plotseling uit zijn roes ontwaken.
\n\u2018Die verdomde holoplaat!\u2019 vloekte de inspecteur.
\nZo snel hij kon graaide hij het ding uit zijn jaszak. Hij nam het zichzelf erg kwalijk dat hij was vergeten om het instrument aan zijn assistent terug te gegeven, zeker nu de resultaten van de scan uit het apparaat begonnen te rollen en er niemand in de buurt was om deze data te verwerken. Er zat niks anders op dan naar het bureau af te reizen om deze gegevens aan zijn collega’s over te dragen, maar hij kon het niet laten om er eerst zelf nog even een blik op te werpen. Opgelucht haalde hij adem toen hij concludeerde dat er een belangrijke aanwijzing omtrent de dader naar boven was gekomen, maar ergens was hij stiekem een beetje teleurgesteld dat de legende van de Bullebak inderdaad niets meer was dan een verzinsel.<\/p>\n
De inspecteur stond op van het bankje, strompelde naar de kade en keek naar zijn reflectie in het water. Hij probeerde zich te verplaatsen in de oorspronkelijke bewoners van deze planeet, die hem zo hadden verafschuwd vanwege zijn staart, zijn hoorns en zijn paarse, geschubde huid. Zij zouden zijn volk nooit een tweede kans hebben gegeven. Hij vroeg zich af of hij daar andersom wel toe in staat zou zijn geweest.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Inspecteur, dit is nu al de derde in, eh\u2026\u2019 stamelde de assistent terwijl hij een flinterdun, ovaalvormig voorwerp uit zijn holster haalde. Hij liet zijn wijsvinger over het doorzichtige object glijden, waarna er een schril piepje klonk en een driedimensionaal hologram, bestaande uit een reeks symbolen, uit het apparaat rees. \u2018… exact twee weken.\u2019 De […]<\/p>\n","protected":false},"author":20,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,3,55],"tags":[],"class_list":["post-3876","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-duimzuigerij","category-nederlands","category-schrijfwedstrijden"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3876","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/20"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3876"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3876\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3880,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3876\/revisions\/3880"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3876"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3876"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3876"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}