![\"\"](\"http:\/\/www.wsnoi.com\/tn\/wp-includes\/images\/chantalisaanhettypen.gif\")
<\/p>\n<\/p>\n
Dit verhaaltje is ge\u00efnspireerd op een miniatuur-schrijfwedstrijd waar ik\u00a0 graag aan mee had willen doen, maar ik mee ben afgehaakt toen ik er achter kwam dat je daar alleen aan mee kon doen als je in Belgi\u00eb woont.\u00a0<\/em> Het resultaat lees je hier:<\/p>\n\n\n Morgen is haar begrafenis. Ik draai me weer om naar mijn telefoon op mijn nachtkastje, zoekend naar afleiding. Achter mij is het bed leeg. \u2018Mopje, hoe laat kom je ons morgen ophalen?\u2019 staat er te lezen. Met mijn duim scroll ik met kloppend hart terug in de chat: \u201cVandaag\u201d staat er te lezen, in het blauwgrijs, midden bovenin. Met allemaal appjes van de dag ervoor. Zaterdag werd ze vermoord.<\/p>\n\n\n\n \u2018Laat je het even weten?\u2019 typt ze, of wie dit ook is. \u2018Ik zie dat je online bent. Ik wil zo slapen.\u2019 \u2018Oh, nog even over donderdag\u2026 ik app je nog of ik dan bij jou ben. Daantje is dan misschien toch bij haar vader.\u2019 In plaats van te reageren druk ik op de \u201cHome\u201d-knop en staar zonder iets te registreren naar alle appjes op mijn telefoonscherm. Maar dan ineens valt mijn oog op de kalender: \u201cVr 10\u201d. Vandaag gaan we naar het klimpark. Of toch naar haar begrafenis? Ik heb geen oog dicht gedaan. In de overtuiging dat ik dit moet hebben gedroomd open ik mijn telefoon: Zaterdag 11 juli. \u2018Ik wilde je alleen vragen of jij die kast vanavond nog komt ophalen? Bel ik ongelegen?\u2019 Wat als enkele seconden voelt lijkt ineens een eeuwigheid te duren, maar dan komt ze online. En dan, alsof ik veel te lang onder water ben geweest, duw ik, snakkend naar adem, verwoed van mij af wat er bovenop mij blijkt te liggen. Waar ben ik? Is dit satijn? Dit verhaaltje is ge\u00efnspireerd op een miniatuur-schrijfwedstrijd waar ik\u00a0 graag aan mee had willen doen, maar ik mee ben afgehaakt toen ik er achter kwam dat je daar alleen aan mee kon doen als je in Belgi\u00eb woont.\u00a0Dus besloot ik het aanvankelijk 33 woorden tellende verhaaltje te plaatsen op het schrijfplatform Webtales. Die zet leverde […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-3841","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3841","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3841"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3841\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3843,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3841\/revisions\/3843"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3841"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3841"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3841"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Dus besloot ik het aanvankelijk 33 woorden tellende verhaaltje te plaatsen op het schrijfplatform Webtales. Die zet leverde zoveel leuke reacties op \u00e9n de aansporing om er een vervolg op te schrijven dat dit mij deed besluiten de “33 woorden thriller” inderdaad om te zetten naar een minithriller van 33 x 33 woorden. Een verhaaltje dus van in totaal 1098 woorden opgedeeld in 33 mini “hoofdstukjes”.\u00a0<\/em><\/p>\n
Dan ineens in Whatsapp: \u201cChantal is aan het typen…\u201d<\/p>\n\n\n\n
Een moment later: \u2018Eindelijk klimmen. Onze meisjes zullen het wel spannend vinden.\u2019
Wat is dit voor zieke grap? Wie typt dit?
Het bloed stijgt naar mijn hoofd. Op mijn rug: koude rillingen. Dit kan onmogelijk Chantal zijn! Maar\u2026 haar telefoon? In een flits denk ik terug aan dat moment: de dag van de moord.<\/p>\n\n\n\n
Mijn duim hangt aarzelend boven het scherm\u2026 zou ik wel reageren?<\/p>\n\n\n\n
Word ik nou gek? Dit typte ze toen ook.
\u2018Schat?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Dit bestaat niet, overtuig ik mijzelf. Ik klik meteen naar Instellingen en zoek onder Algemeen naar Datum en tijd. 10 juli 2020. Mijn telefoon is bijna een week terug in de tijd gezet!
Een Whatsapp-notificatie, bovenin het scherm: een GIF-je. Ik open het. Het witte poesje van de Aristocats met de tekst: \u201cGood night & Sweet dreams\u201d.
\u2018Ik sluit mijn ogen\u2026\u2019
Dit is Chantal\u2026 zonder twijfel.<\/p>\n\n\n\n
Gekleed in alleen een boxer spurt ik naar de slaapkamer van Floortje en Anna. Leeg. De vloer glimt nog van het dweilen en het LOL-speelgoed is opgeruimd, zoals ik gisterenavond nog had gedaan.
Dan m\u00f3et het vandaag wel donderdag zijn. De kids zijn bij Jacqueline. Hoe kan ik ze anders meenemen en Chantal en Daantje ophalen? We ontmoeten elkaar straks op Westerveld bij de plechtigheid. Toch?
Ping! klinkt het in mijn slaapkamer.
Chantal: \u2018Is 09:00 uur te doen voor jou?\u2019
Mijn hoofd draait overuren. Ik zie haar nog liggen, na ons uitje, een waaier van bloedspetters over haar voordeur.
Chris kon het niet verkroppen. Op Instagram had hij onze foto\u2019s gezien. Het drama voltrok zich in de Ruyterstraat.
\u2018Als \u00edk haar niet kan krijgen, dan niemand niet\u2026\u2019
Tweede knal.
Chris viel neer.
De beelden van die dag, de angst in de ogen van onze kinderen, ze flitsten de hele week al aan me voorbij. Als de dag van gisteren. Of stond dit vandaag te gebeuren?
Mijn telefoon gaat.
Het is Jacqueline.
Bevend neem ik op.
\u2018Hallo?\u2019 spreek ik als eerst.
\u2018Jeroen? Wat klink jij verbaasd? Is alles wel goed?\u2019
Ik weet geen woord meer uit te brengen.<\/p>\n\n\n\n
Na een hoorbare ademteug antwoord ik: \u2018Nee hoor. Vanavond is wel goed.\u2019
Direct daarna hang ik op.
Nu zelfs Jacqueline van afgelopen zaterdag mij belt, weet ik het zeker: of ik ben gek geworden of mijn telefoon heeft contact gemaakt met een andere dimensie. De dimensie waarin Chantal nog leeft.
Ik wacht geen seconde langer en open de chat met Chantal.
\u2018Hey mop,\u2019 typ ik, \u201809:00 uur moet lukken. Laten we toch die overnachting er maar wel bij doen. Lukt jou dat nog?\u2019
Vol spanning houd ik de chat open. Eerder had ik het wat overdreven gevonden om dan ook nog te blijven overnachten na ons bezoek aan het klimpark, maar de huidige omstandigheden veranderen dat.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Oh echt? Ben je daar wel zeker van? Je bent echt het allerliefste vriendje die er is!\u2019
Werkelijk de meest bizarre dag van mijn leven kruipt voorbij. De rouwstoet, huilende vrienden en familieleden, onze huilende kinderen, de plechtigheid, een zee van bloemen. En dan eindelijk, na de condoleance: haar appje.
Het valt niet te bevatten. Het voelt bijna alsof we Chantal met telefoon en al in de grond hebben laten zakken. Zand en bloemen er bovenop en dan n\u00f3g vastgeplakt aan haar telefoon.
Hier zijn de foto\u2019s, mop \u2013 dat was de laatste app die ik zaterdag, vergezeld van de foto\u2019s van onze durfals, van haar kreeg; onze drie dappere grietjes in klimparcours en van de zipline.
Mijn handen trillen heviger dan ooit. Rick, mijn broer, kijkt mij afkeurend aan en vraagt zich ongetwijfeld af hoe ik op een dag als deze met mijn hoofd bij mijn telefoon kan zijn.
\u2018Echt, Jeroen?\u2019 spreekt hij mij toe, zoals alleen grote broers dat doen, \u2018Kun je nu niet eens voor \u00e9\u00e9n keer niet op je telefoon zitten?\u2019 En hij rukt mijn mobieltje uit mijn handen.
\u2018Nee!\u2019 schreeuw ik hem toe.
Daarna, de hele aula: \u00e9\u00e9n oorverdovende stilte. Alle ogen zijn op mij gericht. Bijna hyperventilerend kijk ik mijn broer strak en bijna smekend aan. Hij heeft geen idee.
\u2018Rick, dit zal je niet geloven, maar\u2026\u2019
Mijn ogen worden naar het schermpje van mijn mobieltje getrokken wanneer in Whatsapp na iets wat op foto\u2019s lijkt ineens verschijnt: \u2018Chantal is aan het typen\u2026\u2019
Dan kijkt mijn broer mij verwijtend aan en wil hij iets gaan zeggen, maar het lijkt wel alsof de woorden uit de lucht worden geplukt voor ze mij bereiken. De aula wordt zwart.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Jeroen. Mop. Je laat me schrikken,\u2019 klinkt ineens een vertrouwde stem. Is dit wie ik denk dat dit is?
\u2018Chantal?\u2019 vraag ik vanonder de dekens, paniekerig en met veel intonatie, \u2018Ben jij het?\u2019
\u2018Natuurlijk, wie had je dan gedacht?\u2019 Ik zie het haar zeggen, het moment dat ik het satijn van mij af weet te werpen. Vol ongeloof en totale verwarring kijk ik onze hotelkamer rond.
Compleet verbouwereerd kijk ik mijn vriendin aan en ontdek ik in het verlengde van mijn blikveld de bedjes van onze kinderen. Op Chantals schoot verschijnt ineens een tekstje: \u2018Chris is aan het typen\u2026\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"