Een troostprijs voor de resterende Schrijvende Legendes was er niet. Hoewel,\u2026 de plaatsing van hun korte verhalen in de Tycoon Newspaper mag je toch ook best trots op wezen? Of niet soms?<\/em><\/p>\n\n\n\nOnder de boom-deelnemer: Achmed Li\u00ebn <\/p>\n\n\n\n
Titel: Maple<\/p>\n\n\n\n
Maple<\/strong>
\n
\n\u201cJe moet hem nu echt loslaten, Rina,\u201d fluisterde Achmed zijn echtgenote toe. Samen\ngehurkt onder de dertig meter hoge suikeresdoorn troostten de twee elkaar met\nde gedachte dat er geen geschiktere plek is om dit te doen dan deze. Het\ngoudgele licht van de nazomerzon wierp een warme gloed over het stel. De zeldzame\nwarmte voor deze tijd van het jaar werd ook door Achmed in Rina\u2019s moederliefde\ngevoeld. Niemand kon zich zo aan haar kleine overgeven als zij. Zo was althans\nAchmeds overtuiging. Dit besef bezorgde hem kippenvel. Ook hij hield het niet\ndroog toen hij haar voelde trillen toen ze zwaar door haar tranen in en uit\nademde. Ze knikte tweemaal traag voordat ze een beetje ontspande. Achmed wreef\nhaar liefdevol tussen haar schouderbladen om haar te motiveren het kleine\nschepsel los te laten. Met veel moeite ging ze toch op twee knie\u00ebn zitten om\nhaar armen uit te vouwen. Voorzichtig boog ze voorover en legde haar kleine vol\nzorg onder aan de stam. Achmed ging nu staan en bood zijn vrouw een hand aan om\nhetzelfde te doen.
\n\u201cDit is zo moeilijk,\u201d sprak ze hem met een waterig overslaande stemmetje toe\ntoen ze zich door hem liet optrekken. Ze plaatste haar vuist even voor haar\nmond om haar emoties te bedwingen, terwijl ze zich met haar andere hand door\nAchmed liet meevoeren. Beide stapten ze langzaam weg bij de majestueuze creatie\nvan Moeder Natuur. Over Rina\u2019s knokkel daalde een traan op het eerste gevallen\nblad neer toen ze haar hand uitvouwde en deze naar haar kleine strekte.
\n\u201cHet is beter zo. Kom.\u201d Met deze woorden draaide Achmed haar naar zich toe. Met\nde rug naar de solitaire esdoorn liepen ze de heuvel af, de kleine onder de\nboom achterlatend. Achmed plaatste Rina\u2019s hoofd op zijn schouder en gleed teder\nmet zijn vingers door haar blonde pijpenkrullen.
\n\u201cAfscheid nemen is altijd moeilijk, lieverd, maar hier moeten we hem echt\nloslaten.\u201d
\nRina knikte met een zilte snik.
\n
\nOnder aan de heuvel staarde het echtpaar, nu weer naar de suikeresdoorn\ngekeerd, naar de hemel en het prachtige eronder gelegen landschap. Melancholisch\nliet Rina zich terugvoeren naar het moment dat zij haar Maple hier vond. Toen\nhad ze er nog geen idee van dat de kleine wees eigenlijk een jongetje was. Ze\nhad hem naar de markante boom genoemd, waarvan Canada het bekende rode\nvijflobbige blad in de landsvlag plaatste. Het was een moeilijke en alles\nbehalve logische beslissing geweest om hem mee te nemen, maar ze kon niet anders.\nBij het zien van zijn stralende kraaloogjes was zij zich meteen aan hem gaan\nhechten. Moederziel alleen lag hij daar, verweesd en bijna zelf het slachtoffer\ngeworden van de oorlog. Tegen alle logica in had zij zich over hem ontfermd. Furieus\nwas ze op de strijder \u2013 \u00e9\u00e9n van haar eigen mensen \u2013 die diens moeder had\nomgebracht en al klaar stond om ook zijn leven te nemen. En toch, hoewel Maple\nhet kind was van de vijand, had Rina het niet over haar hart kunnen krijgen om\nhet hulpeloze jong aan zijn lot over te laten. Met gemengde gevoelens bij de\naanblik van zijn omgebrachte moeder had ze toch besloten om hem op te pakken. Ze\nwierp de belager een kwade blik toe en wikkelde de kleine in haar vest. Met het\nkleine mannetje tegen haar borst geklemd vluchtte ze toen van het slagveld. Thuis\naangekomen had ze er erg tegenop gezien hoe Achmed zou reageren toen ze met hem\nthuiskwam, maar gelukkig reageerde hij precies zoals zij zelf had gedaan. De\ntwee, vader en aangenomen zoon, keken elkaar aan en waren beide meteen gek van\nelkaar.
\nEn zo geschiedde dat zij Maple hadden opgevoed alsof het hun eigen kind was, al\nworstelden ze wel enorm hoe ze de opvoeding moesten aanpakken. Onervaren als ze\nwaren hadden ze hem toch het beste gegeven wat ze hem konden bieden, maar beide\nwisten dat eens het moment zou komen dat het niet langer meer kon. Een kind\ngrootbrengen was \u00e9\u00e9n ding, maar een wezen als dit vergde veel meer dan normaal\nouderschap. Eerder al had Achmed zich eens ernstig verwond tijdens het stoeien\nmet de kleine jongen, het mannetje waar hij zo verknocht aan was. En met wat\nhij daar toen aan had overgehouden had hij nog geluk gehad. Vijf maanden lang\nheeft Achmed in het verband moeten zitten en al die tijd heeft hij zijn\nlinkerarm niet of beperkt kunnen gebruiken. Ook duurde het even voordat zijn\nhaar weer terug groeide. Vanaf zijn slaap tot de inham herinnert de linkerzijde\nvan zijn gezicht aan het incident dat hem bijna fataal werd.
\nVanaf dat moment realiseerden zij zich dat ze afscheid moesten gaan nemen, een\ngruwelijke beslissing, maar het moest. Maple werd onhoudbaar, een gevaar voor\nzichzelf en voor zijn omgeving. Na vele slapeloze nachten besloten de twee er\ntoch voor te gaan. Ergens zomaar achterlaten was geen optie, Maple zou\nsimpelweg terugkeren naar zijn pleegouder. Maple moest in slaap worden\ngebracht.<\/p>\n\n\n\nAchmed voelde dat hij zijn vrouw moest opvangen toen het\neindelijk gebeurde. Het moment was daar. Rina kreeg zowat een flauwte toen ze\nin de verte hun zoontje zagen opstijgen. Hoewel een geoefend oog nodig was om\nhet goed te kunnen zien, herkenden deze twee zorgzame ouders hun mannetje\nmeteen. Voor een kort moment trok er een silhouet langs de onderzijde van de\nsuikeresdoorn, die tegen de ondergaande zon nu paars afstak. In een innige\nomhelzing staarden de twee naar zijn vlucht en volgden iedere beweging. Een\nkoude schok sloeg er om Rina\u2019s hart toen een oranje gloed door de hemel trok.\nEen vuurballetje schoot door de lucht, maar had lang de kracht nog niet als het\nvolwassen exemplaar waar men zo voor vreesde.
\nNog versuft van de verdoving worstelde het kleine drakenjong met de controle\nover zijn vleugels. Onvast trachtte de kleine Maple grip te krijgen over zijn\neerste vrije vlucht. Instinctief sloeg hij steeds beter het gewenste ritme aan,\nmaar hij was nog erg verward. Vaag onderscheidde hij de plek onder zich, waar\nhij vanaf een heuvel was opgestegen. In alle desori\u00ebntatie waar hij nu nog\ntegen vocht, voelde die plek nog het meest vertrouwd. Waarom, dat wist hij\nalleen niet meer. Het was de sensatie van de vrijheid en het onbekende waar hij\nvooral door werd aangetrokken. Het instinct won het van de zorg waar hij mee\nwas groot gebracht.<\/p>\n\n\n\n
Met troebele ogen staarden zijn pleegouders hem na, totdat\nhij geheel uit beeld verdween.
\n\u201cGeloof me, Rina, hij zal zijn soortgenoten vinden,\u201d stelde Achmed zijn vrouw\ngerust.
\n\u201cD-dat geloof ik ook,\u201d antwoordde Rina in een snik die nu plaatsmaakte voor een\nglimlach. Toch keek ze nog eenmaal achterom, alsof ze zich ervan wilde\nvergewissen dat ze hem ook zouden accepteren. En juist op dat moment klonken er\ndiverse geluiden vanachter de heuvels. Drakengeluiden.
\nRina glimlachte bij het horen ervan.
\n\u201cDe Monsteroorlog is voorbij, mijn liefste Achmed. Zouden mensen en monsters nu\nin vrede naast elkaar kunnen bestaan?\u201d <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Schrijverspunt organiseerde in de periode van 15 mei t\/m 31 juli 2019 (deelnamemogelijkheid) de schrijfwedstrijd \u2018Onder de boom\u2019. De bedoeling was dat je een kort verhaal schreef van maximaal 1250 woorden waarbij het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets) onder de boom is. Het illustere viertal Romeo Mazzei, Bob […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,56,55],"tags":[],"class_list":["post-3780","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nederlands","category-onder-de-boom","category-schrijfwedstrijden"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3780","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3780"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3780\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3782,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3780\/revisions\/3782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3780"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3780"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wsnoi.com\/tn\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3780"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"http:\/\/www.wsnoi.com\/tn\/wp-includes\/images\/maple_onderdeboom.gif\")
<\/p>\n\n\n