By achmedlien | September 30, 2009 - 11:43 am - Posted in Astronomisch gedachtegoed, Duimzuigerij, Nederlands

Dit is een oproep aan iedereen die toevallig mijn agenda heeft gezien!

Sinds dit weekend ben ik hem kwijt.
Hij is duidelijk herkenbaar aan zijn ranke vormgeving en zijn zwarte huidskleur. Tussen zijn bladzijdes vandaan hangt een blauw plat staartje. Hij luistert naar de naam ´2009´.

Ik mis hem echt enorm en ik denk dat hij zijn baasje ook wel mist.

Wie oh wie heeft hem gezien?

By rinaoddel | September 29, 2009 - 12:44 pm - Posted in Duimzuigerij, Gevleugelde Uitspraken, Nederlands, Onbedoelde mening, Verbaal Genot

Is het je wel eens opgevallen hoe sommige mensen, zoals ondergetekende, er meer dan eens de gewoonte van maken om hele volzinnen te creëren alsof er niet geleerd is een punt aan het einde van een zin de plaatsen zodat de zinnen al dan niet volgestouwd met komma’s en andere leestekens vervuild worden met interessant bedoelde bijzinnen waar halverwege de zin ook weer ergens een bijzin geboren wordt zodat deze bijzin de andere zinnen in het geheel weer minder duidelijk leesbaar maken waardoor de lezer danig vermoeid raakt van het tot zich nemen van zo’n zin dat hij er zelf weinig zin meer in heeft om verder te lezen om maar niet te zwijgen over de hoofdpijnen die zulke weinig zinnige Wim Kok-zinnen, maar wel bijzonder briljant geschreven verwevingen van ons Nederlandse taalgebruik, tot gevolg hebben en menig gevoelig mens bijna bijziend maken van het turen naar deze opeenhoping van woorden en goede bedoelingen en leiden tot het niet langer meer kunnen bevatten en volgen van waar de zin van dit alles nou eigenlijk over gaat om tot de conclusie te moeten komen dat met en afhaakt en te moeten concluderen dat een dergelijke zinloze uiting van woordenbrij net zo goed gelijk gesteld kan worden tot de gemiddelde politieke ‘discussie’?

By retroman | September 28, 2009 - 1:27 pm - Posted in Nederlands, Retroman's Recensies

M’n moeder zag laatst op de markt een DVD’tje over Michael Jackson voor een prikkie te koop staan. ‘Dat zal Retroman wel leuk vinden’, dacht ze en besloot prompt mij daarmee te verrassen.

Toen ik de hoes van ’Man In The Mirror: The Michael Jackson Story’ onder ogen kreeg, vroeg ik me af waarom er een silhouet van MJ stond afgebeeld en niet gewoon een foto van hem in vol ornaat. Vonden de makers van de DVD dit misschien stijlvoller, of wist de fotograaf niet hoe hij een blanke neger moest belichten?

Alles wordt duidelijk wanneer je de DVD opstart. Het blijkt te gaan om een low budget productie waar Mikey spontaan van kleur zou verschieten als hij het ooit te zien zou hebben gekregen.

Het is om meerdere redenen een bizarre film te noemen.

Ten eerste zijn er totaal geen beelden of muziek van Michael in deze film te vinden. Het blijkt namelijk te gaan om een onofficiële verfilming van het leven van Michael Jackson, iets wat niet direct aan de DVD-hoes is af te lezen.

Ten tweede lijken de acteurs in deze film absoluut niet op de mensen die ze moeten voorstellen. Jackson wordt gespeeld door ene ‘Flex’ Alexander, en hoewel hij zijn best doet om te bewegen en te klinken als Michael, lijkt hij zó weinig op de King of Pop dat het bijna pijnlijk is om naar te kijken.

Zoals ik al zei zit er geen muziek van MJ in deze film. De muziek die wél in de film zit, bestaat uit een soort van dromerige new age pop, wat niet echt bijdraagt aan de sfeer van de film. Zo zijn er bijvoorbeeld beelden van ‘Michael’ te zien tijdens een van zijn energieke optredens, terwijl we op de achtergrond slechts een deuntje horen dat iemand ongeïnteresseerd uit een ouderwets Casio-keyboard heeft getrokken.

De visagiste van deze film heeft hoogstwaarschijnlijk het eerste het beste potje clownsschmink tevoorschijn getoverd toen zij aan de slag ging met het creëren van Michaels evenbeeld. Toegegeven, om een goed lijkende Jackson te creeëren heb je waarschijnlijk het special effects team van The Lord of the Rings-trilogie nodig, maar de kwaliteit van de makeup in deze film is echt onder de maat. Ze presteren het zelfs om Michaels gezicht wit te schminken en zijn handen zwart te laten!

De manier waarop het levensverhaal van MJ wordt verteld is niet bepaald Oscarwaardig te noemen. De dialogen zijn zo oppervlakkig en tenenkrommend dat zelfs de schrijvers van Samson en Gert ervan zullen blozen. Ook lijkt het alsof de scriptschrijver slechts wat feitjes van Wikipedia heeft ge-copy/paste en er verder weinig persoonlijks aan heeft toegevoegd, op een paar uiterst merkwaardige scènes na waarin Diana Ross in Michaels dromen verschijnt om hem te waarschuwen dat het leven van een superster erg zwaar zal zijn. Ahum.

Al met al doe je er goed aan om deze film te vermijden als je een mooi eerbetoon aan de King of Pop wilt zien. Wil je echter anderhalf uur genieten van een onbedoeld komische interpretatie van Michael Jacksons leven, dan zul je hiermee volop aan je trekken komen!

Bron: IMDB – “Man in the Mirror: The Michael Jackson Story”

By wilburteerman | September 25, 2009 - 12:46 pm - Posted in Astronomisch gedachtegoed, Nederlands, Onbedoelde mening, Scherpe Blik

Is dat je ook opgevallen hoe mensen tegenwoordig het weer voorspellen?

Weervrouw Margo van het RTL 4 Nieuws herinnerde mij laatst weer aan dit weervoorspellend fenomeen. Ze vertelde ons dat het aannemelijk is dat de weersverwachting er voor de komende periode wel zo uit zal zien omdat dit gemiddeld genomen over de laatste 30 jaar ook zo het geval is geweest. Hoezo kansberekening?

Toch acht ik deze voorspelling van Margo een stuk aannemelijker dan hoe Buienradar de voorspellingen er soms op na houdt. Kijkende op de radar zie je daar (als er buien zijn natuurlijk) een voorstelling van hoeveel buien er nu in Nederland vallen en de voorspelling hoeveel gezeik we tot een paar uur later over ons heen zullen krijgen. Over het algemeen geeft dat best een accuraat beeld van hoeveel neerslag er in ons land valt of zal vallen. Je wordt zelfs gevoed met blikseminslagen … waar die is ingeslagen wel te verstaan.

Turende naar die radarschermen van Nederland of Europa of de andere beelden viel me ineens iets op: ze kopiëren gewoon de hele boel!
Stel we leven nu om 12:00 uur en het giet flink in ons kouwe kikkerlandje. Er moet vervolgens een voorspelling worden gedaan van waar de buien straks over 15 minuten of over een uur vallen. Dan maken ze een kopietje van de vorm van die buien. Gekoppeld aan de richting en de snelheid van de windstroming plakken ze dat plaatje frame voor frame in die richting over de kaart van Nederland. En voilá! Je voorspelling is compleet.
Ik vond het al zo knap hoe ze een radarbeeld van twee uur in de toekomst aan ons kunnen tonen. Zo kan ik ook wel weerman worden.

De volgende stap is het voorspellen van blikseminslagen. Hoe lang zal het duren voordat we daar inzicht in krijgen?

By rinaoddel | September 24, 2009 - 5:51 am - Posted in Nederlands, Rara Rina

Ork, ork, ork, soep eet je met een lepel. Dat weten we nu wel.

Zomaar even een ander raadseltje:

Ik wil geblinddoekt uit een ongeordende bestekbak met een evenredige hoeveelheid bestek één lepel, één vork en één mes pakken voor drie personen. Hoeveel pogingen kan mij dat maximaal kosten om in één keer een hand vol bestek voor drie personen te hebben? Voor ieder persoon dus één lepel, één vork en één mes.

Het bestek is allemaal van een gelijk formaat en er ligt behalve lepels, vorken en messen niets anders in de lade. Voor de duidelijkheid: ik mag slechts negen stukken bestek pakken! En ik mag natuurlijk niet gluren.

Laat het me even weten in de comments!

Soms heb je van die momenten dat je iets zegt waar je gelijk spijt van hebt. Ik heb het hier over de zogenaamde ‘inkoppertjes’. Die treden hier bij ons op de werkvloer geregeld op waarbij BoB vaak het initiatief neemt om het kopwerk voor zijn rekening te nemen.

Dit weekend sprak ik een familielid op een verjaardag die zelf ook al gauw inzag dat hij zijn uitspraak beter kon herzien. Het leed was echter al geschied, hij had het al gezegd: “… dan kan ik beter achter de bus aanhollen“. Hiermee refereerde hij naar zijn inspanningen om een betere conditie te willen opbouwen.

Daar heb ik hem natuurlijk niet toe ontmoedigd. Maar waarom zou je extra sporten om je conditie te verbeteren zodat je achter de bus aan kunt blijven hollen? Is er iets verkeerd aan om de bus in te stappen om zo naar je werk te gaan? Heb je naast je werk zo weinig tijd dat je zelfs extra moet trainen tijdens het reizen van en naar je werk?
Er mag misschien een kilootje vanaf … maar je kunt het ook overdrijven!

Achter de bus aanhollen lijkt me niet bevorderlijk voor de gezondheid met die uitlaatgassen. Voortaan maar weer gewoon hollen om de bus te halen en lekker instappen. Die rustige momenten van in de bus zitten zijn helemaal nog niet zo verkeerd voor je gezondheid.

By karelriemelneel | September 21, 2009 - 7:49 pm - Posted in Astronomisch gedachtegoed, Duimzuigerij, Nederlands

Nee, dit artikel gaat helaas niet over een nieuwe vorm van duurzame energie. In dat geval had er spraken moeten zijn van een onbeperkte hoeveelheid pindakaas. Ah, wat had de wereld er dan mooi uitgezien!
Nee, dit artikel gaat helaas ook niet over een nieuw stroming in de seksindustrie. In dat geval had de Tycoon Newspaper ineens een paar duizend nieuwe lezers mogen verwelkomen. Maar of we daar nou echt blij mee moeten wezen?

Dit artikel gaat over een vijver en één van mijn Goofy-momenten.

Mijn vijver. Dit weekend kwam ik tot de ontdekking dat het watervalletje dat naar mijn vijver loopt er droger bij lag dan de lever van André Hazes. En die is volgens mij erg droog op het moment! Ook lag het loopje naar het water vol met groene smurrie. Tijd om de pomp schoon te maken dacht ik.

Wij wonen nog maar pas in dit huis.
Nog nooit heb ik zelf een tuin gehad. Laat staan dat ik er een vijver in had liggen. Ervaring met vijverpompen had ik tot dit weekend dus ook niet. Daar is nu verandering in gekomen. Het was niet veel later dan het middag uur dat ik besloot die pomp eens flink aan te pakken. Alleen wist ik dat ik bij eerdere inspectie van het pompvat tot de ontdekking was gekomen dat het deksel muurvast zat. Daar moesten spieren en logica aan te pas komen!

Spieren lukte wel. Maar zonder logica kom je vaak niet ver. Tot grote spijt van mijn weggegooide tijd heb ik een uur aan dat deksel lopen trekken alsof ik iemand moest verlossen die een emmer op z’n hoofd had gekregen en geen lucht meer kreeg. Uiteindelijk was dat bijna waar ik zelf op uit kwam. In een rothoekje tussen een varen, een grote hortensia en een rozenperkje lag ik gebogen over het watervalletje moeilijk te doen bij dat deksel.
Na wat discussie met mijn vrouw besloot ik eens de andere kant op te draaien. Misschien hielp dat.Zwetend en hijgend van de inspanning lag ik krom over dat vat. Ik viel bijna van mijn geloof met mijn uitspraken, maar heb mij kunnen bedwingen. Er hoefde geen vloekschepjes aan te pas te komen. Wel moest mijn broek er aan geloven (algen!).

Laat het een uur geduurd hebben tot ik tot de ontdekking kwam dat de klimop van de buurvrouw zich onder de rand van de deksel een weg probeerde te vinden naar het vocht in het vat.
Lekker dan! Uitgerekend die groene rotzooi die niet eens in mijn eigen tuin staat probeert  hier mijn pomp om zeep te helpen. Ik kreeg dat pompvat gewoon niet open omdat de wortels zich bij het opendraaien steeds vaster om het schroefdraad heen begon te wikkelen. Maar die beschuldiging bleek niet helemaal gegrond.
Het duurde tot zeker een uur of drie dat het flink begon te kraken en ratelen. In mijn bovenkamer wel te verstaan. Met een beetje pindakaas-logica en projecterend vermogen vanuit mijn grijze massa kwam ik tot die genadeloze conclusie: wat een ezel ben ik!
In zo’n Daffy Duck-tekenfilm groeien er normaal twee van die grijze flaporen uit het hoofd van Elmer Fudd. Ik heb niet in de spiegel gekeken, maar het had me niets verbaasd dat die oren ook op dat moment uit mijn hoofd begonnen te groeien. Rennend begaf ik mij naar mijn keuken alwaar ik een pot pindakaas (wat moet je zonder?) opendraaide … en ja hoor! Ik draaide al die tijd de verkeerde kant op!

Ezel.

Het kostte me evengoed nog behoorlijk wat inspanning om het vat open te krijgen. Maar zonder pindakaas had vandaag het watervalletje naar mijn vijver nog altijd op een droogje gezeten.

Pindakaas, wie is er niet groot mee geworden?

By tinusicket | September 14, 2009 - 12:27 pm - Posted in Mabuhay, Nederlands, Retourtje naar hier en terug

Het is een leuk taaltje dat Filippijns.
Daar kom je vanzelf wel achter als je jezelf deze taal wilt eigen maken. Zoals je zult begrijpen is dat precies wat ik mij aan het aanleren ben nu ik toch al een flinke tijd het huishouden deel met mijn Filippijnse gezinnetje.

Dikwijls wordt mij de vraag gesteld waarmee dat Filippijns nou eigenlijk te vergelijken is. Die vraag laat zich niet echt heel gemakkelijk beantwoorden. In de Filippijnen zijn 172 inheemse talen terug te vinden met bijbehorende dialecten. Dat is natuurlijk best een hoop, maar het is ook erg versnipperd. Veelgehoorde talen aldaar zijn Tagalog en Cebuano. Die eerste probeer ik mijzelf nu eigen te maken. Vooral ook omdat we in oktober die kant weer op gaan.

Het is interessant als je dan een vergelijk gaat maken met onze eigen taal. Met een sterk werkwoord als ‘lopen’ zijn wij gewoon te zeggen: ‘ik loop’, ‘jij loopt’ en ‘ik liep’, ‘ik heb gelopen’. Veel spannender dan dat wordt het vaak niet.
In het Filippijns hebben ze wat leuks gevonden op die verschillende verschijningen van een werkwoord. In plaats van in een werkwoord een handjevol klinkers op de schop te nemen of er aan de achterkant één of twee letters aan te plakken, plakken en vervangen zij zich daar helemaal suf. Blijkbaar vinden ze dat toevoegen van lettergrepen erg leuk.

Hier een voorbeeldje van het werkwoord ‘toevoegen‘:

Stam: Dagdag
Nagdagdag Voltooide tijd
Nagdaragdag Onvoltooide tijd
Magdaragdag Toekomende tijd

Dan denk je dat je er nu zeker wel bent? Ja dag!
Bovenstaand rijtje is alleen nog maar van toepassing op de vervoegingen voor het gebruik van het werkwoord indien hier een ‘actor focus’ op van toepassing is. Oftwel: als iemand dit werkwoord zelf bezigt.
Ligt de nadruk eerder op het object wat hieronder heeft te lijden (het lijdend voorwerp) dan volgt er nog zo’n rijtje:

Dinagdagan Voltooide tijd
Dinaragdagan Onvoltooide tijd
Dadagdagan Toekomende tijd

Het wordt pas echt leuk als lettergrepen die in werkwoorden worden gebruikt op zichzelf staand er ook een eigen betekenis op nahouden. Neem bijvoorbeeld de lettergreep ‘ba’ uit het werkwoord ‘baba‘ wat ‘naar beneden gaan’ betekent. Deze ‘ba’ wordt namelijk ook in een zin gebruikt indien deze vragend gemaakt moet worden. En in het werkwoord ‘baba‘ wordt dit ‘bababa’ als het om de toekomende tijd gaat.

Bababa ba?

Snap jij um nog?

By rinaoddel | September 11, 2009 - 12:21 pm - Posted in Gevleugelde Uitspraken, Nederlands, Scherpe Blik

Is dat niet enigjes: die momenten dat je toehoorder bent geworden van een bijzonder stukje taalgebruik?
Ik heb ze vaak mogen meemaken en het genoegen gehad er steeds smakelijk om te kunnen lachen. Het begint al bij het gebroken Engels van een hoop mensen.

Zo gebeurde het tijdens het paintballen met Doubleyou dat een instructeur een gemixte groep van Engels- en Nederlandstaligen trakteerde op een anderhalftalige instructie. In zijn goeiste Engels trachtte hij de Engelstaligen onder ons ook te voorzien van enige uitleg over het paintballspel. Zo werden zij ook een summier kansje gegund:
“If joe get hit joe poet one hand in de lucht en walluk met your weapon like so … ” de instructeur hield het paintballwapen horizontaal voor zijn lichaam en vervolgde ” … en then je moet je melden by the basement”.
Enig gegrinnik was te horen in de groep.
Base vriendelijke vriend! Niet basement! Het is toch om je te bescheuren?

Tijdens presentaties of instructies op mijn werk heb ik deze situaties ook al eens mogen aanhoren. We hadden iemand over laten vliegen uit Duitsland die ons een training zou geven in een nieuw stukje software.
Tot zover geen probleem. Zijn Engels was aannemelijk beter dan de paintball instructeur.
Nou ben ik wel bekend met enkele ziekenhuis informatie systemen, maar wat deze man steeds met ‘zis’ bedoelde, kostte mij wel enige tijd om zis/this te ontdekken. Blijkbaar had deze Duitser (en met hem zovelen!) moeite ‘this’ als ‘this’ uit te spreken, zodat ‘this’ al gauw klonk als ‘zis’.
Nog een paar andere leuke uitspraken van hem:

  • “First I should.” (als losse zin)
  • “I should possible!”
  • “When should zis available?”

De mooiste taalvreemde uitspraken ken ik in de taal van onze Zuiderburen. We stellen ons een gebrilde boom van een Belg voor met een geblondeerde paardenstaart tot op zijn onderrug die Star Trek en Star Wars ‘uitademt’. Ik ging vast onderuit zitten met pen en blocnote present om mij te verheugen op een verbale verassing.
Conclusie: als je een met je muis een rood kadertje moet trekken om een fragment van een afbeelding te markeren dan zeggen we vanaf nu “we gaan een rubber bandje trekken”. En als er alleen aan de opmaak van één of ander object iets mankeert dan is dat “enkel cosmetica”.

Hier nog een leuke: “date of bird”.

Mocht ik er nog meer horen dan we will keep you on altitude!

———————————————————————

Zelfde artikel in het Engels?

[Vertaald via Google Toolbar translator]

Is it not enigjes: those times when you listeners have become a special part of speech?
I’ve seen them often and always had the pleasure to be able to laugh tasty. It starts with the broken English of a lot of people.

So it happened during the paintball Doubleyou an instructor with a mixed group of English-and Dutch-speaking half dazzled in a statement. He tried his goeiste English to the English speakers among us to provide any explanation of the paintball game. So they were also awarded a summary luck:
“If joe get hit poet one hand in the air with your weapon and walluk like so …” The instructor kept the paintball gun and went horizontal to his body “… and then you have to sign by the basement”.
Sole chuckle was heard in the group.
Base friendly friend! No basement! It is no to be bescheuren you?

During presentations of my work I have instructions on these situations may hear even once. We had someone to fly from Germany that would give us a training in a new piece of software.
So far, so good. His English was more plausible than the paintball instructor.
Well I do know some hospital information systems, but what this man always “zis” meant, I used some time for zis / this to discover this. Apparently these German (and many others with him!) effort ‘this’ as ‘this’ to speak, so ‘this’ soon sounded like ‘zis’.
A few other nice statements from him:

  • “First I should.” (Defined as loose)
  • “I should possible!”
  • “When should zis available?”

The best foreign language statements I know are the language of our Southern neighbors. Consider a tree of a bespectacled Belgian for a bleach-blond ponytail down to his lower back that Star Trek and Star Wars ‘exhale’. I sat down with pen and pad bottom are present for me to look forward to a verbal surprise.
Conclusion: if you have a mouse with a red frame to pull a fragment of an image to mark than we now say ‘we will draw a rubber band’. And if only the formatting of an object or if other thing is wrong with it then that is “only cosmetic”.

Here is a nice “date or bird”.

If I hear more than we will keep you on altitude!

By gsorsnoi | September 9, 2009 - 8:47 am - Posted in Duimzuigerij, Galbakkerij, Scherpe Blik

Na het lezen van dit artikel zul je de ober niet langer vragen waarom er een haar of vlieg in je soep zit. Je wil dan veel liever weten of de kok toevallig op de fiets naar zijn werk is gekomen of dat hij een ander vervoermiddel heeft gekozen. Waarom dat zo is, en waarom dit niet opgaat voor kale koks, lees je hier:

“It all makes sense to me now” zeggen ze in het Engels zo mooi. Nu weet ik wel dat ik traag ben van begrip, maar dit heeft me maar liefst twintig jaar gekost om het te begrijpen. Een klasgenootje zei eens tegen mij dat ik een ‘tuinkruidenkapsel’ had. En het ‘waarom’ daar ben ik nu na mijn recente aanvaringen wel achter. Wie mij kent, weet dat ik lange tijd stekeltjes heb gehad. En het zijn die stekeltjes waar die uitspraak van dat klasgenootje op sloeg en mij een figuur deden slaan wanneer ik op mijn werk arriveer. Dat wil zeggen: als de herfst aanbreekt.

Gisteren in de vroege avond wees mijn vrouw mij op de aanwezigheid van een dikke vette oranjebruine spin. Deze had zijn web geweven tussen onze conifeer en de boom waarvan ik er nog altijd niet achter ben of het een vlier is. Hij keek ons aan met zijn acht ogen zo met een blik van wat moet je? In de tijd dat ik het mij bij het druk maken over ‘grootte’ nog had over de stuiters en bonken in mijn knikkerzak, zat er zeker geen bonk tussen die groter was dan het lijf van deze spin. Zo groot was deze! Naast die ene tarantula die ik heb gezien in één van de vele door mij bezochte dierentuinen, is het mij daarna enkel in de Filippijnen nog overkomen dat ik grotere spinnen heb mogen aanschouwen dan deze. Natuurlijk heb ik deze voor de vorm even netjes verwijderd, maar ik bereide mij vast voor op de invasie die nog volgen zou.

Trouw aan mijn stalen ros ging ik op dit voor Nederland zo typerend vervoersmiddel op weg naar mijn werk. Geheel in tegenspraak met mijn gevoel, besloot ik in de poort achter ons huis eens een keer de andere kant te pakken om op de straat uit te komen. Ik had beter moeten weten! Dit stuk poort was namelijk langer, gewoon omdat wij niet precies in het midden van de straat wonen. Nog geen tien meter verwijderd van onze poortdeur was het al meteen raak. Je hoort niets, je ziet niets – en plotseling reeg een kleverige substantie zich vast aan de uitsteeksels van mijn haar. Hoe fijn! Tot mijn grote opluchting bleef mijn gelaat gelukkig ongeschonden. Dus toen ik aankwam op mijn werk, nog voordat ik een slok kon nemen van mijn nog te hete koffie, liep ik naar de spiegel van het toilet en aanschouwde het tweedehands kunstwerkje van meneer of mevrouw spin. Getverdemme!

Normaal besluit ik pas tot het verwijderen van dit nare plaksel uit mijn tuin tot het echt te gek begint te worden, want een normale hoeveelheid spinnen in je tuin, is eigenlijk best nuttig, maar dit werd even te gek. Meestal laat ik ze zitten om ze korte metten te laten maken met andere ongewenste ongedierten – feitelijk een pleonasme. Ditmaal echter, dwong de nare aanvaring mij tot dratischere maatregelen. Voor het fatsoen trok ik de raggen toch maar uit mijn haar en bedacht mij wat die klasgenoot destijds tegen mij zei. Ja inderdaad, nu ik er zo over nadenk: mijn vrouw was ook zo’n verzameling verse kruiden gestart. En als ik alleen maar aan de groeispurten van de bieslook en de peterselie denk, dan maakt dit de gelijkenis met mijn kapsel ineens wel heel erg treffend.

Het zal niet de eerste keer zijn dat ik mezelf ’s avonds voor de spiegel afvraag wat die arachnofobische miniatuur mummie in een kunstig geregen spinnenrag in mijn haar te zoeken heeft. En het zal ook vast niet de laatste keer zijn. Het enige wat ik hieruit kan concluderen is dat ik spoedig een bezoek moet brengen aan de kapper.

Behoeft de verwijzing naar de kok nog enige uitleg, die haren en vliegen in je soep? Ga maar eens na wat je nog meer voor geleedpotigs er tussen balletjes in je soep te vinden zijn. Die kok is gewoon op de fiets naar z’n werk gegaan zonder zijn witte hygiëne-mijter. Zijn pruik deed de rest. Geloof mij nou.

[Update 29/09: artikel verbeterd, herschreven.]